13 luty 2011 – na spacerze w jakimś lesie byliśmy.

22 maj 2011 – Ania coś tam „klepie” na laptopie…

26 czerwiec 2011 – znów na spacerze. Tym razem w Nowym Porcie.

4 sierpień 2011 – Kowno, parking przed zamkiem.

5 sierpień 2011 – Wilno, przed „naszym” hotelem.

Kilka zdjęć z 6 sierpnia 2011 – widok na Wilno z Góry Trzykrzyskiej.

Wilno, przy Ostrej Bramie – Победа x2…

Troki – przy zamku.

Nad jeziorem w Trokach.

24 wrzesień 2011 – krótka wycieczka rowerowa.

13 październik 2011 – dobre winko nie jest złe…

18 październik 2011 – z wizytą u mojej chrześniaczki Karolinki.

30 październik 2011 – UWAGA!!! Ona ma granat!!!

6 listopad 2011 – Ania i jej brat Piotr.

26 listopad 2011 – na Nabrzeżu Żiółkowskiego w Nowym Porcie.

5 grudzień 2011 – ciastka z kremem też bardzo lubi…

I ostatnie – 28 grudzień 2011 – na jeszcze nie do końca otwartej pieszo-rowerowej kładce nad Obwodnicą Trójmiejską.

No i to by było na tyle. Nie wiem, kiedy pojawi się następny wpis.

A na Nowy Rok życzę Wam wszystkim tego, co najlepsze. Jak ja to mówię – żeby ten nadchodzący rok przynajmniej nie był gorszy od tego mijającego.

Oto te zdjęcia (z krótkimi opisami). Enjoy!

Poniedziałek, 29 sierpień 2011 – W pracy. Drewno na opał.

Wtorek, 30 sierpień 2011 – Na Karczemkach budują Dom Starców.

Środa, 31 sierpień 2011 – Kupa gruzu na Cmentarzu Łostowickim. Na tabliczce napis „ZAKAZ WYSYPYWANIA GRUZU – POD KARĄ ADMINISTRACYJNĄ!”.

Piątek, 2 wrzesień 2011 – Nowy Port. Jakieś elementy statku przewożą.

Czwartek, 8 wrzesień 2011 – W pracy. Jakiś tam napis po łacinie.

Sobota, 10 wrzesień 2011 – Nowy Port. Mecz Portowiec Gdańsk – EPT Grabiny Zameczek. Wynik – 2:0.

Wtorek, 13 wrzesień 2011 – Brat mi kupił takie małe „urządzenie” USB.

Niedziela, 18 wrzesień 2011 – Karczemki. Tutaj teraz mieszkam.

Piątek, 23 wrzesień 2011 – Takie tam na przystanku w Gdańsku.

Sobota, 24 wrzesień 2011 – W autobusie na Karczemki. Jakoś tak pusto…

Niedziela, 25 wrzesień 2011 – Latarnia w Rozewiu (moja Ania mnie zabrała).

Środa, 28 wrzesień 2011 – Skrzyżowanie Łostowicka-Kartuska-Nowolipie w budowie.

Czwartek, 29 wrzesień 2011 – Znajomi piwko z Oktoberfestu przywieźli.

Sobota, 1 październik 2011 – Nowa ścieżka rowerowa w Nowym Porcie. Niby pomysł dobry, ale – jak mi się udało zauważyć – więcej na niej pieszych niż rowerzystów…

Niedziela, 2 październik 2011 – Nowy Port. Nowe przejście dla pieszych na ulicy Władysława IV.

Niedziela, 9 październik 2011 – Zawsze, jak na wybory szedłem, to ta furtka była otwarta. Tym razem niestety trzeba było iść do głównego wejścia.

Poniedziałek, 10 październik 2011 – W pracy. Inauguracja sezonu grzewczego.

Czwartek, 13 październik 2011 – Kolejne puzzle ułożyłem. Dostałem (to znaczy pożyczyłem…) je od znajomych w niedzielę.

Sobota, 15 październik 2011 – Moje ulubione miejsce nad Kanałem Portowym.

Wtorek, 18 październik 2011 – Cmentarz Łostowicki. Stairway to heaven…

Sobota, 22 październik 2011 – Mecz Lechia Gdańsk – Amica Wronki . W 25.minucie włączyły się zraszacze murawy.

Niedziela, 23 październik 2011 – Zmęczony Ares.

Piątek, 28 październik 2011 – Karolinka śpi…

Niedziela, 30 październik 2011 – Gdańsk, ul.Długa. Widok na ratusz.

Poniedziałek, 31 październik 2011 – Informacja w toalecie w oddziale Urzędu Miejskiego przy Partyzantów 74.

No i to tyle, jeśli chodzi o to, co „się ze mną działo” przez ostatnie 2 miesiące. Teraz mam chwilę (około tygodnia) przerwy a potem znów do pracy. Co prawda nie będzie aż takiego wariactwa, jak do końca października, ale jednak trzeba jeszcze trochę (a ściślej – do czasu, gdy pierwsze śniegi spadną…) popracować. A potem zima, święta, nowy rok, przedwiośnie i… znów do pracy. Takie życie… Jak to kolega Marek mówi: „TRUDNO, CO ZROBIĆ…?”

Teraz mam trochę (?) inny.

I wiecie co? Dobrze mi tam, gdzie teraz mieszkam.

Oczywiście mój kochany Nowy Port na zawsze pozostanie w moim sercu.

Na początku sierpnia dane mi było (z moją Anią oczywiście…) wyjechać na krótki (acz bardzo intensywny) urlop do naszych wschodnich sąsiadów – na Litwę. Przez 3 dni zwiedziliśmy Kowno, Wilno i Troki.

Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie robił zdjęć tą swoją 5MPixelową komórczyną… Poniżej kilka (czy kilkanaście nawet…) shotów z mojego (ups… przepraszam… Naszego ) pobytu.

A więc po kolei.

Czwartek, 4 sierpnia – Kowno:

Zamek

Dom Perkuna

I jeszcze ratusz

Piątek, 5 sierpnia – Wilno:

Kościół św. Piotra i Pawła

Pomnik wielkiego księcia litewskiego Giedymina

Archikatedra św. Stanisława Biskupa i św. Władysława

Pałac prezydencki

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej

Kościół św. Janów

Sobota, 6 sierpnia – powoli żegnamy Wilno. Wizyta na cmentarzu na Rossie

I Góra Trzykrzyska

Ostra Brama

A później, to już na Zamek w Trokach pojechaliśmy.

A potem, to już do domu.

Moje wrażenia po tym wyjeździe? Oczywiście, że bardzo pozytywne. Tym bardziej, że to mój pierwszy wyjazd za granicę (serio – nigdy nigdzie poza granicami naszego kraju nie byłem…). A jak do tego jeszcze dołożyć, że byłem tam z moją Anią (a właściwie, to moja Ania mnie tam zabrała…), to moje wrażenia są bardzo bardzo bardzo bardzo bardzo bardzo bardzo pozytywne.

Dziękuję za uwagę.

172 zdjęcia wykonywane średnio co weekend (głównie w niedziele, rzadziej w soboty, czasem w piątki lub w poniedziałki), między 17 czerwca 2007 a 31 lipca 2011.

Już myślałem, że „nie dotrwam do końca”… Ale udało się. Z jednej strony jestem zadowolony (można by to nawet trochę podciągnąć pod pojęcie „dumny”) ale z drugiej strony byłem już tym nieco (???) zmęczony. Ale jakoś dałem radę

Kolejne zdjęcia stadionu pojawią się tu nie wcześniej niż po 12 sierpnia 2011, czyli po pierwszy meczu Lechii na tym obiekcie (z Cracovią w ramach 3.kolejki Ekstraklasy).

Dziękuję za uwagę.

Oto, co tam można (między innymi…) zobaczyć.

Pomnik George Washingtona.

Posąg Jezusa w Rio.

Fragment Wielkiego Muru Chińskiego.

Biały Dom.

Mount Rushmore.

Big Ben.

Jeden z egipskich Sfinksów.

Krzywa Wieża w Pizie.

Brama Brandenburska.

Statua Wolności.

Pomnik Poległych Stoczniowców w Gdańsku.

Dworek w Będominie.

Bazylika NMP w Gdańsku.

Żuraw.

Pałac w Rzucewie k.Pucka.

Zamek w Kamieńcu Ząbkowickim na Śląsku.

Pałac Potockich w Lublinie.

Moje wrażenia z pobytu? Rewelacyjne! Nawet pomimo tego, że – jak widać – czasem ciężko było się odpowiednio ustawić, by w miarę przyzwoite zdjęcie zrobić. Polecam wybrać się do tego miejsca. Naprawdę warto!

17.06.2007:

21.06.2008:

20.06.2009:

18.06.2010:

18.06.2011:

A wygląda to mniej więcej tak:

Najpierw puste pole.

Jak wszyscy wiemy, układanie puzzli zaczynamy od 4 narożników.

Następnie idzie ramka (czyli wszystkie klocki po obwodzie).

Później pojawia się ten długi i żmudny proces wypełniania środka. Aż wreszcie pozostaje tylko jeden brakujący element.

A potem, to już tylko efekt końcowy.

Dziękuję za uwagę…

Nie będę się za bardzo rozpisywał, bo przecież nie o to tu chodzi. Poniżej moja krótka „foto” relacja.

Wracając z mojej cotygodniowej „wizyty” w okolicy stadionu w Letnicy, kilka minut po 12:00, przy sklepie Zatoka odbywał się jakiś wykład o historii Nowego Portu.

W bramie przy ul.Strajku Dokerów 18 odbywały się jakieś warsztaty twórcze (chyba głównie dla dzieciaków…).

Z kolei w bramie przy ul. Wilków Morskich odbywały się minikoncerty (właśnie grał zespół Kiev Office).

Kolejna brama – Władysława IV 13 – dziewczyny jakiś nowy mural malowały.

W kilku miejscach dzielnicy, na chodniku takie znaki można było zauważyć.

W inne miejsca nie chciało mi się już iść, więc poszedłem do domu na obiad. Po obiedzie, o 14:30 (z lekkim, około 15-minutowym opóźnieniem) na podwórku przy ul.Góreckiego 8 odbył się koncert naszych „ziomali z dzielni” – zespół LIPALI. Jak powiedział Lipa – „42 lata czekałem na ten koncert”. Aż się samo na usta ciśnie, że „Nowy Port też na to 42 lata czekał”. Brawo Lipa!

Krótki filmik z tego koncertu (fragment utworu „Barykady”).

Dziękuję za uwagę.

Sobota, 19 marzec – remont wiaduktu na Uczniowskiej powoli ma się ku końcowi.

Niedziela, 20 marzec – gdzieś na Kiełpinie Dolnym. Ktoś sobie taki fajny „murek” zrobił na posesji.

Wtorek, 22 marzec – widok na remont ulicy Łostowickiej.

Piątek, 25 marzec – deszcz w NP padał.

Sobota, 26 marzec – mecz KS Portowiec Gdańsk – Osiczanka Osice. Wynik 3:1.

Poniedziałek, 28 marzec – poszedłem na Traugutta 29 po karnet a tam akurat chłopaki trening mieli

Sobota, 2 kwiecień – Ares na spacerze jakiś taki zdziwiony był…

Niedziela, 3 kwiecień – widok na al.Zwycięstwa z 16. piętra Zieleniaka (Restauracja PANORAMA – polecam).

Piątek, 8 kwiecień – 5 i 10. A gdzie 15…?

Niedziela, 10 kwiecień – Stadion w Letnicy.

Wtorek, 12 kwiecień – myślałem, że tunel pod Łostowicką kopią…

Środa, 13 kwiecień – pierwszy odcinek nowego torowiska na Kartuskiej (docelowo będzie to trasa na Morenę).

Piątek, 15 kwiecień – Karolinka i jej „kolacja”

Sobota, 16 kwiecień – inscenizacja „Oblężenie Twierdzy Wisłoujście”.

Poniedziałek, 18 kwiecień – ulica Żaglowa zmienia swe oblicze…

Środa, 20 kwiecień – od przyszłego miesiąca nowe ceny biletów ZTM

Piątek, 22 kwiecień – jak to się u nas w domu mówi: „Pies nam się zepsuł”…

Sobota, 23 kwiecień – zniszczony (ale wciąż sprawny…) most kolejowy na Port Wiślany.

I wreszcie poniedziałek, 25 kwiecień – ktoś nad Brzeźnem latał.

Nie mam czasu, nie mam chęci, nie mam pomysłu…

Zaraz obok mojego domu rozkuli asfalt (tak było nad ranem – teraz, to już pół skrzyżowania przeorali).

Ruch na ul.Wolności się zmienił. Samochody jeżdżą w kierunku Władysława IV -> Marynarki Polskiej.

A tramwaje w wahadłowo, po jednym torze, w obu kierunkach.

Skrzyżowanie Oliwska/Rybołowców też przeżywa „rewolucję”.

Na czas remontu lokalizację zmieniły też przystanki. Nz. przystanek autobusów T5 i 188 w kierunku pętli Nowy Port (na drugim planie przystanek w kierunku Brzeźna/Zaspy).

Inne istotne, zauważone przeze mnie zmiany:
* Zamknięta jest ulica Strajku Dokerów (odcinek od Władysława IV do Góreckiego);
* Dopuszczalny jest ruch „pod prąd” ulicą Władysława IV na odcinku od Na Zaspę do Strajku Dokerów (gdy chce się na przykład dojechać do Przedszkola nr.1…)
* Wyjeżdżając z ulicy Podjazd, należy skręcić w lewo w Oliwską i pojechać „pod prąd” do ul.Wilków Morskich (i dalej w kierunku Marynarki Polskiej lub Brzeźna – przez ul.Na Zaspę)

No i tyle ode mnie.

Aha jeszcze schemat zmian ze strony ZTM Gdańsk.

Miłej jazdy wszystkim życzę…

Różnica między tym wpisem a poprzednim polega na tym, że tym razem miałem wszystko zaplanowane i w miarę przemyślane. Najpierw na marinetraffic.com obserwowałem, gdzie się owa platforma znajduje. To znaczy opierałem się na położeniu „towarzyszących jej” holowników (najpierw niemieckie: Bremen Hunter” i Union Wrestler a potem polskie: Virtus, Tytan i Taurus), bo – nie wiedząc czemu – portal nie podaje położenia platform wiertniczych… Później, gdy już wchodziła do gdańskiego portu (kilka minut przed 12:00), poszedłem na prom Wisłoujście, by dostać się na drugą stronę kanału (bo tak sobie pomyślałem, że będę miał słońce za plecami, więc zdjęcia nie będą zbyt ciemne – z racji nieświecenia słońca w obiektyw). Kilka minut później byłem już na miejscu i oto com wypocił:

12:11

12:23

O 12:30 pokazała się zza Zakrętu Pięciu Gwizdków

Coraz bliżej…

Bliżej…

Bliżej..

Bliżej…

Aż w końcu o 12:48 przepłynęła obok mnie…

W siną dal…

I jeszcze wspomniane wcześniej holowniki. Virtus…

…oraz Tytan i Taurus

Podobało się? No to jeszcze krótki filmik

Sobota, 22 styczeń – stolik szachowy nam na dzielnicy postawili.

Niedziela, 23 styczeń – wiadukt przy Uczniowskiej.

Poniedziałek, 24 styczeń – dyspozytornia na pętli Zaspa.

Piątek 28 styczeń – płot przy przychodni na Oliwskiej.

Środa, 2 luty – takiej vlepki kilka egzemplarzy potrzebuję.

Piątek, 4 luty – trochę padało.

Poniedziałek, 7 luty – tory byłej linii towarowej w NP.

Wtorek, 8 luty – jeden z wielu „skutków” wichury.

Środa, 9 luty – jakieś „cuś” elektryczne.

Pozmieniało się tam od mojej ostatniej wizyty, oj pozmieniało…

Poniżej krótka foto (i trochę też video) relacja.

„Najgłówniejsze” schody (jeszcze nie do końca gotowe).

Widok z dolnego poziomu trybun.

Z wnętrza sektora biznesowego.

Jak powiedział nasz „przewodnik” – ta budowa, to zakład pracy chronionej, bo nawet niepełnosprawnych zatrudniają…

Dwa widoki z górnych trybun (chyba będzie dobrze mecz widać, co… )

Widok na Wrzeszcz.

Schody.

Trochę elewacji (od wewnątrz).

No i jeszcze ja.

I jeszcze króciutkie video z górnych trybun (Na pewno będzie dobrze widać… .

No to cóż…? Do zobaczenia na meczu otwarcia (Polska – Francja 9 czerwca 2011 – jak mi się uda bilet dorwać… ) a potem na meczach Lechii w sezonie 2011/2012 i dalej.

Byłem też na „skwerku” przy wejściu do portu.

W drodze powrotnej.

Poniedziałek, 6 grudzień 2010 – w pracy mi się nudziło, więc zdjęcia płycie CD robiłem…

Wtorek, 7 grudzień 2010 – też w pracy. W piecu się paliło.

Piątek, 10 grudzień 2010 – nie, dziękuję! W pracy nie piję…

Sobota, 11 grudzień 2010 – jakiś kontenerowiec do portu wpływał.

Środa, 15 grudzień 2010 – zestaw słuchawkowy od telefonu mi się zepsuł.

Sobota, 18 grudzień 2010 – jakiś nowy baner na ścianie starej łaźni przyczepili.

Poniedziałek, 20 grudzień 2010 – iluminacja kościoła pw św.Jadwigi w Nowym Porcie.

Wtorek, 21 grudzień 2010 – moje zmęczone psisko…

Czwartek, 23 grudzień 2010 – choinkę z szafki wyciągnąłem…

Poniedziałek, 27 grudzień 2010 – w końcu powiesiłem na ścianie swoje (ułożone prawie rok temu…) puzzle.

Wtorek, 28 grudzień 2010 – zamarznięta ławeczka.

Środa, 29 grudzień 2010 – „Mąż i żona do wynajęcia”…

Czwartek, 30 grudzień 2010 – twierdza Wisłoujście (no bo niby czemu miałoby jej nie być…)

Piątek, 31 grudzień 2010 – moja mała „kolekcja” kalendarzy na 2011.

Sobota, 1 styczeń 2011 – poranna Karolinka…

No i wreszcie niedziela, 2 styczeń 2011 – widok na stadion w Letnicy.

No i to tyle ode mnie na dzisiaj.

WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W NOWYM ROKU WAM WSZYSTKIM ŻYCZĘ!

Poniżej krótka „foto”relacja.

W drodze (przez Inowrocław)

Poznań. Czekamy na to aż podstawione autobusy zawiozą nas na stadion (nawet Biedronkę zamknęli, żeby… no właśnie! Żeby co?).

I już na miejscu (jak to ktoś w tłumie powiedział – NAMIOT ARENA… )

Wielu nas było (ponad 2000).

I w końcu na sektorze.

Niecałe pół godziny do meczu. Rozgrzewka.

Widok na sektor, w którym miałem „miejscówkę”

Generalnie, to – poza wynikiem (2:0 dla Lecha… ) – oceniam ten wyjazd bardzo pozytywnie. Wszystko w miarę dobrze zorganizowane, żadnych niepożądanych zdarzeń w drodze na i z meczu, doping na 2000 gardeł wyszedł dość przyzwoicie. Nie żałuję, że zdecydowałem się pojechać.

Aha, i jeszcze dowód na to, że tam byłem (jakby ktoś nie wierzył… ). Koleżanka mi zdjęcie zrobiła i jej chyba trochę nie wyszło… Ale nieważne…

O, właśnie tutaj.

Jeszcze niedawno nazywała się Wysoka.

Pomyślałem sobie, że daleko nie mam, to się przejdę… Nie byłem tam jakieś (jeśli dobrze liczę…) 8-10 lat. Fajnie było „odwiedzić” miejsce, po którym za dzieciaka biegało się po przyjściu ze szkoły (dla tych, co nie wiedzą – rodzice pracowali jako motorniczowie). Szkoda tylko, że cały PhotoDay ograniczył się do tego, że powystawiali tramwaje w taki sposób, by nie można było wejść na halę. Oraz, że oddzielili dość sporą część zajezdni biało-czerwoną taśmą, by nie wchodzić za daleko. Jestem zdania, że akurat ta zajezdnia jest tak mała, że w zupełności można było sobie darować tego typu ograniczenia.

No ale dobra, nie ma co „płakać nad rozlanym mlekiem”… Trzeba się cieszyć z tego, co było możliwe i pokazać, co się tam „ustrzeliło.

Pulpit sterowniczy Konstala N:

Kasownik biletowy w Konstalu 102Na:

Siedzenia dla pasażerów w PESie 120N (wg mnie – bardzo złe rozwiązanie. Ostatnio zdarzyło mi się jechać, siedząc na jednym z tych siedzeń. Jest tam na tyle mało miejsca, że osoba siedząca naprzeciw mnie notorycznie obijała się kolanami o moje kolana):

Tablice liniowe:

Najstarszy (z 1873 roku) tramwaj na „wyposażeniu” ZKM Gdańsk – Herbrand Metropolitan (wreszcie udało mi się go ustrzelić bez żadnych ludzi w kadrze…):

I najnowszy (2010 r.) – PESA 120N Swing (po raz pierwszy go w Nowym Porcie widziałem):

I jeszcze wszystkie w pełnej krasie… :

Generalnie impreza mi się nawet podobała. Jedyny mankamentem dla mnie były te ograniczenia, o których pisałem wyżej. Reszta była OK.

Byłoby dziwne, gdybym się tam nie wybrał. Bo w końcu „się wychowałem” w tramwajach. Niestety mam tylko 6 zdjęć. I to dość marnych, bo ludzi było pełno i w ogóle…

Na początek konny Herbrand Metropolitan nr.3 z 1873 roku. Jak się dowiedziałem – podobno jest to jeden z trzech egzemplarzy na świecie.

Był też Bergmann nr.266 z 1927 roku. W końcu napisali na nim „Danziger Elektrische Strassenbahn A.-G.”

Konstal N nr.11 z 1952 roku.

Duewag M/N8 nr.1122 jeżdżąca dziś normalnie na linii 11.

No i wreszcie oczekiwana przez wszystkich Pesa 120NaG nr.1012, o imieniu Władysław Czerny.

Jak już pisałem, było mnóstwo ludzi, więc ciężko było się gdziekolwiek dopchać. Do Jelcza „ogórka” nr.23461, który woził chętnych po okolicy, też.

Ogólnie, to było całkiem fajnie (gdyby nie te tłumy… ), więc nie żałuję.

A za tydzień Photo Day 12.0 w zajezdni tramwajowej w Nowym Porcie.

Ani trochę.

Poniżej kilka fot z minionego miesiąca. Bez żadnego komentarza, podtekstu czy jakiegokolwiek głębszego przemyślenia.

Wstawia kolejny nudny slideshow z widoku na budowę stadionu.

Jeszcze trochę i będzie gotowy.

To może na początek trochę (czy nawet „bardzo trochę”… historii , wg Wikipedii) –

* 1957 – KS (Klub Sportowy) Portowiec Gdańsk
* 1969 – MRKS (Morski Robotniczy Klub Sportowy) Gdańsk – fuzja z Motławą Gdańsk
* Po sezonie 2000/2001 klub wycofano z rozgrywek
* 2009 – reaktywacja klubu pod nazwą KS (Klub Sportowy) Portowiec Gdańsk i przystąpienie do Klasy B

Wyniki pierwszych ligowych meczów Portowca przedstawiają się następująco (źródło – pomorskifutbol.pl:

29 sierpień 2009 Portowiec Gdańsk – Orzeł Jasień 4:0
6 wrzesień 2009 Ogniwo Borkowo – Portowiec Gdańsk 1:12 link do artykułu na oficjalnej stronie klubu
12 wrzesień 2009 Portowiec Gdańsk – Rozstaje Gdańsk 12:0 link
16 wrzesień 2009 Spartakus Stogi – Portowiec Gdańsk 0:4 link
26 wrzesień 2009 Fosfory Wiślinka – Portowiec Gdańsk 0:4
3 październik 2009 Portowiec Gdańsk – GKS II Żukowo 3:0
10 październik 2009 GTS Będzieszyn – Portowiec Gdańsk 0:3 link

Moje „śledzenie kariery” klubu zaczęło się jakoś tak około 9. kolejki (czyli 17 październik 2009, Portowiec podejmował wtedy na swoim boisku drużynę KS Sulmin). Wynik – 5:0. link

Potem był 24 październik 2009 i „mój pierwszy wyjazd” za Portowcem – spotkanie z Moreną II Gdańsk (wynik 2:10) link

Dalej – 31 październik 2009 – mecz Portowca z drużyną Champion Kokoszki. Wynik – 8:1 link, Zdjęć nie robiłem).

Kolejne spotkanie, 7 listopad 2009 – mecz w Przejazdowie z ekipą EX Siedlce. Wynik – 1:1 (pierwsze spotkanie – po reaktywacji -, które zakończyło się wynikiem innym, niż wygrana Portowca) link

14 listopad 2009, to mecz u siebie. Goście – Lisovia Lisewo. Wynik – 8:0. link

Po przerwie zimowej zaczęła się runda wiosenna. Inauguracja odbyła się 3 kwietnia 2010 meczem Portowców na swoim boisku przeciwko drużynie Ogniwo Borkowo. Wynik – 4:0. link

Później nastąpiła przerwa w rozgrywkach ze względu na katastrofę w Smoleńsku i – co za tym idzie – żałobę narodową. Dla Portowca rozgrywki powróciły 28 kwietnia 2010, kiedy to nasza drużyna udała się do sąsiedniej dzielnicy Zaspa, by zmierzyć się z ekipą Rozstaje Gdańsk. Wynik – 4:9. link

Kolejne ligowe spotkanie Portowca, to mecz 1 maja 2010 z drużyną Fosfory Wiślinka. Wynik – 7:2. link

9 maj 2010, to wyjazd do Żukowa na mecz z tamtejszym GKS II Żukowo. Wynik – 1:6. link

Portowiec Gdańsk – GTS Będzieszyn 6:1, to mecz, który odbył się 16 maja 2010. link

23 maj 2010 – znów wyjazd. Tym razem do Sulmina, gdzie Portowiec walczył o kolejne punkty z drużyną KS Sulmin. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:6. link

Sobota, 29 maj 2010, to chyba najgorsze spotkanie w całej „nowożytnej” karierze drużyny – na własnym boisku, w dość eksperymentalnym składzie, Portowiec zdołał jedynie zremisować 1:1 z najniżej usytuowaną w tabeli drużyną Morena II. Aż mi się zdjęć nie chciało robić… link

6 czerwca 2010 był wyjazd za Obwodnicę Trójmiejską, gdzie miejscowy Champion Kokoszki próbował odebrać Portowcom ligowe punkty. Choć gra była zacięta – nie udało im się. Wynik 2:4. link

Dwa dni później, 8 czerwca 2010 (ze względu na prośbę drużyny EX Siedlce o przełożenie terminu spotkania z weekendu 12-13 czerwca 2010) na boisku przy Wyzwolenia odbył się bardzo ważny dla obu ekip mecz. Portowiec wygraną lub w najgorszym wypadku remisem miał przypieczętować swój awans do A-klasy. Drużyna z Siedlec, by dalej liczyć się w walce o wyższą klasę, musiała to spotkanie wygrać. Kilka minut po godzinie 20:00 było już wszystko jasne – remis 2:2 dał Portowcowi awans a drużyna EX będzie niestety musiała próbować swoich sił w kolejnym sezonie. link

20 czerwca 2010 był wyjazd za Wisłę, gdzie na lidera tabeli oczekiwała drużyna Lisovia Lisewo. Niestety nie było mi dane obejrzeć tego spotkania ze względu na – nazwijmy to – problemy logistyczne… Wynik 4:5.

Na zakończenie sezonu (i tym samym swojej bytności w B-klasie) Portowiec na swoim boisku 27 czerwca gościł drużynę Spartakus Stogi… Wynik 12:1. link

Obecnie – co już pisałem – klub awansował do A-klasy i w związku z tym boryka się z wieloma problemami (boisko, trybuny, sponsorzy itp.)

Jakby ktoś chciał poczytać więcej o KS Portowiec, zapraszam do tematu na forum MojeOsiedle.pl.

THE END…

W tym miejscu chcę jasno powiedzieć, że nie jestem jakimś tam wielkim pasjonatem kolei (bo nie od dzisiaj wiadomo, że bardziej interesują mnie tramwaje…). Ale stwierdziłem, że skoro tyle ciekawych rzeczy będzie się działo w ten weekend (a dodatkowo brat uwielbia kolej…), postanowiłem jednak wziąć w tym udział. A było to tak…

Sobota, 12 czerwca 2010 – wycieczka do LOTOSu:

Fotostop w okolicach byłej stacji MOTŁAWA MOST.

Na miejscu oczywiście mnóstwo różnego typu lokomotyw (nie znam się, więc po prostu wklejam zdjęcia)

Do większości z nich można było wejść a nawet się przejechać.

W drodze powrotnej (przez Pruszcz Gdański)

Niedziela, 13 czerwca 2010 – Dni Techniki Kolejowej 2010. Tutaj interesował mnie tylko przejazd dawną trasą SKM-ki Gdańsk Główny – Gdańsk Kolonia (trasa szła dalej, do Nowego Portu, ale niestety tam już torów nie ma ), więc tylko o tym będzie.

W oczekiwaniu na odjazd.

Na stacji Gdańsk Nowe Szkoty.

Ciekawostka – Nowe Szkoty, to obecnie jedyna stacja na tej trasie, na której pozostała tablica z nazwą.

Gdańsk Kolonia.

Powrót przez tor linii towarowych (w okolicy Nowych Szkotów)

I jeszcze jeden fotostop.

I do domu.

Powiem szczerze, że dość ciekawie spędziłem ten weekend (co nie zmienia faktu, że nadal bardziej lubię tramwaje… )

Więc chyba trzeba kilka fot zrobić i zachować „dla potomnych”…

Mam nadzieję, że nie będzie mi to utrudniało robić tam cotygodniowych fot… O takich:

Bo myślałem że skoro od soboty wprowadzono zmiany w układzie linii komunikacji tramwajowej, to w zajezdni Nowy Port zaczną pojawiać się sukcesywnie niskopodłogowe tramwaje (głównie tzw. Dortmundy).

Tymczasem okazuje się, że większość pozostanie „po staremu” – stare 105N-ki zostaną (póki co…) w Nowym Porcie i będą nadal obsługiwać linie 2, 3 (była 13), 4, 5 (była 15), 8 i 10.

Nowością jest to, że na linii 10 pojawiły się niskopodłogowce, ale są to brygady obsługiwane tylko przez zajezdnię Wrzeszcz.

Myślałem też, że nowo powstała linia 7 (Nowy Port – Chełm Witosa), która de facto „nie ma nic wspólnego” z Wrzeszczem, da szansę na Dortmundy w zajezdni w NP. Niestety – zajezdnią macierzystą dla tej linii jest Wrzeszcz.

Tak więc – jak w tytule wpisu – zawiodłem się…

Pozostaje więc tylko nadzieja na dość szybką kasację 105-tek i zakup 35 nowych tramwajów PESA. Bo wtedy PESy trafią oczywiście do Wrzeszcza a w NP będzie się powoli robiło miejsce (po kasowanych 105N-kach) na Dortmundy.

Czekam…

PS. A tak w ogóle, to zrobiłem ten wpis już w sobotę i ustawiłem Schedule na 31 maj 2010 o 07:50 (jakby to kogoś interesowało… )

Bo przecież trzeba coś wstawić czasami, prawda…?

W kolejce, by dostać się na teren budowy trzeba było czekać około godziny. Jak już się udało wejść do środka, to tłumy były takie, że bardzo ciężko było jakieś w miarę przyzwoite zdjęcie zrobić (a tym bardziej moim SE C902…). Tak więc stwierdzam tylko tyle, że Veni, vidi i… nie vici…

A skoro już o budowie stadionu ten wpis jest, to proponuję mój osobisty „pamiętnik” w formie znanego już Wam slideshow (tym razem aż 106 zdjęć) :

Mało? To jeszcze hicior sprzed lat.

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, jak długo jeszcze ten mur postoi. Coraz więcej w nim „ubytków”.

Takich dość sporych.

(Tutaj to już nawet słów szkoda…)

I takich stosunkowo niewielkich (póki co jeszcze…).

A może by się tak zebrać brygadą i go rozwalić…? Ani on ładny, ani funkcjonalny (bo praktycznie każdy, kto chce, może tam wejść) a na dodatek bardzo szpeci wizerunek naszej pięknej dzielnicy.

Sobota, 13 luty – u Karolinki byłem.

Poniedziałek, 15 luty – ptactwo nad Kanałem Portowym.

Środa, 17 luty – wypadek na Marynarki Polskiej;

Sobota, 20 luty – Letnica, mokra Uczniowska.

Wtorek, 23 luty – do piwnicy musiałem zejść.

Czwartek, 25 luty – najnowszy numer „Lechisty”

Piątek, 26 luty – „Zatramwaj” jeździł.

Sobota, 27 luty – próbowałem „się bawić” funkcją MAKRO w telefonie. Jak widać – nie wyszło (bo miała być ostrość na wagon).

Niedziela, 28 luty – na sparingowym meczu KS Portowiec – KP Gdynia (na sztucznej murawie Lechii Gdańsk) byłem.

Koniec.

Zima jest przecież…

Przy okazji oczywiście zwiększy się (od 8 lutego 2010) częstotliwość kursowania na 4-ce. Rozkład od 8.02.2010. Trochę się różni od dotychczasowego.

BRAWO!!!

Na miejsce zajechaliśmy oczywiście szynobusem.

Na „brzegu” zatoki.

Trochę dalej.

Pod molo.

Dalej niż koniec mola (latem bym się nie odważył… ).

I w końcu już NA molo (jakoś tak niepewnie się czułem na tej zamarzniętej zatoce… ).

Zbyt dużo czasu nie chcieliśmy tam spędzać, więc po jakimś czasie skierowaliśmy się w stronę dworca. Po drodze był rynek.

Jakiś stary dom.

W tym domu jakieś… kilkanaście lat temu, przez 2 tygodnie mieszkałem (kolonie letnie – zwykle jeździłem gdzieś na południe Polski, ale pewnego roku zdarzyło się, ze wylądowałem w Pucku właśnie).

Było jeszcze trochę czasu, więc „odwiedziliśmy” spalony wagon przy dworcu w Pucku.

I jeszcze krótki (albo nawet króciutki) film z końca molo.

Pomimo, że było trochę zimno, to jednak myślę, że warto było.

Czwartek, 14 stycznia – do pracy musiałem pojechać:

Piątek, 15 stycznia – z Biedronki wracałem (i na autobus czekałem – już go tam chyba widać w oddali… ) :

Sobota, 16 stycznia – park przy ul. Traugutta (po karnety na Lechię z kumplami pojechałem) :

Niedziela, 17 stycznia – zimno było:

Poniedziałek, 18 stycznia – mój pies się jakoś dziwnie na mnie gapił… :

Potem miałem 2 dni „niemocy”, więc nic nie pstrykałem.

We czwartek, 21 stycznia przyjechał Marek, więc poszliśmy połazić po dzielni:

Piątek, 22 stycznia – na obiad naleśniki:

Sobota, 23 stycznia – cotygodniowa „wizyta” przy stadionie:

Niedziela, 24 stycznia – puzzle „prawie, że” skończyłem (zostały tylko białe i niebieskie, czyli około 700 części…) :

No i dzisiaj, poniedziałek 25 stycznia – najpierw w Urzędzie Skarbowym byłem a potem do LIDLa jechałem:

A tak w ogóle, to ostatnio cierpię na brak pomysłów…

Jeden z czterech wjazdów na płytę boiska:

Stadion pnie się w górę.

Trybuny.

Centralne ogrzewanie

UWAGA PIRAT!!!

Krótki film z pobytu (niniejszym ośmielam się stwierdzić, że mój nowy nabytek kręci dość przyzwoitej jakości filmy) :

A to dowód, że tam byłem (jakby ktoś nie wierzył, czy coś… ) :

A to Ewa Kowalska, autorka serwisu iBedeker.pl. Jeszcze raz WIELKIE DZIĘKI !!!

W zasadzie, to ma wszystko (chyba), czego chciałem od nowego telefonu (czyli w zasadzie niewiele, bo ja mało wymagający jestem… ) – co najmniej 5MPixlowy aparat z „chowanym” obiektywem (+ flash, stabilizacja obrazu i takie tam…) , radio (bo jak do pracy jadę, to bez radia ani rusz… ) i… no właśnie! I co jeszcze? No może jeszcze gniazdo na kartę pamięci Memory Stick (bo głupio by było mieć 2GB kartę ze starego telefonu i nie mieć jej gdzie wetknąć… ).

Ale, co najważniejsze, telefon jest w końcu MÓJ!!! Może to Wam się wydać dziwne, więc wyjaśniam (krótko). Poprzednie 2 telefony, które używałem, były zapisane na moją mamę, bo – z niewiadomych dla mnie przyczyn (w centrali Plusa w Warszawie nie chcieli podać…) – nie mogli ze mną podpisać umowy. A, że potrzebowałem telefonu, więc byłem zmuszony prosić mamę o „wzięcie na siebie”. Ale na szczęście „już im się w Plusie odwidziało”, więc WRESZCIE mam swój telefon.

Ale dość gadania, czas na zdjęcia (wszystkie zrobione podczas popołudniowego spaceru z psem). Żadnych rewelacji, ale enjoy!

LINK ZGŁOSZENIOWY (jest on też w pasku po prawej, w kategorii INNE).

W zasadzie, to na nic nie liczę. Ale – jak to się mówi – „Kto nie gra, ten nie wygrywa.” (czy jakoś tak… )

——————
EDIT 4.01.2010: Uwzględnili moje uczestnictwo. Po 12 stycznia będzie można głosować.
——————
EDIT 12.01.2010: Można już głosować – SMS o treści F00260 na 7144. Tylko 1zł + VAT. Dzięki!
——————
EDIT 20.01.2010: II etap minął, nie przeszedłem do III, więc czas zakończyć ten „cyrk”. Linki z panelu po prawej zdejmuję. A w przyszłym roku nie startuję. Bo po co…?

A TUTAJ znajdziecie życzenia świąteczne.

Enjoy!

Poniedziałek, 16 listopad – taki kamień nam do pracy przywieźli.

Wtorek, 17 listopad – też w pracy. Widok po drugiej stronie ulicy niedługo baaaaaaardzo się zmieni.

Środa, 18 listopad – z kolegami na cmentarz jechaliśmy. Nie zmieściłem się w kabinie .

Czwartek, 19 listopad – próbowałem się jakoś dostać do sklepu przy cmentarzu. Udało się…

Piątek, 20 listopad – TURBO-DYMO-MANa spotkałem…

Sobota, 21 listopad – wcześnie rano do Wrzeszcza musiałem pojechać (dlatego w 10-tkę nie wsiadłem…).

Niedziela, 22 listopad – w parku w Brzeźnie byłem. Oczywiście z psem na spacerze…

Poniedziałek, 23 listopad – poranny „widok” z mojego okna.

Wtorek, 24 listopad – „Tak się nagle zachmurzyło…”

Środa, 25 listopad – standard – 7:53, „mój” przystanek.

Czwartek, 26 listopad – widok na ul. Łostowicką z placyku przed sklepem.

Piątek, 27 listopad – o tej porze roku ciepło w miejscu pracy, to postawa.

Sobota, 28 listopad – przewrócił się billboard przy budowie stadionu w Letnicy.

No i dzisiaj, czyli niedziela, 29 listopad – do sklepu szedłem. Dziury w jezdni na ul. Strajku Dokerów.

THE END.

Aha, bym zapomniał – zdjęcie z niedzieli, 22 listopada (z parku w Brzeźnie) jest 1000-cznym zdjęciem opublikowanym przeze mnie w sieci (gdziekolwiek – GdaPolis, brzezno.net, MojeOsiedle.pl, Wolne Forum Gdańsk, nasza-klasa.pl, Facebook.com i jeszcze cholera wie, gdzie… )

I tyle…

Remontowana od kilku miesięcy w Gdańskiej Stoczni REMONTOWA S.A. platforma ENSCO 100 opuszcza port.

Więc w te pędy nad Kanał Portowy.

Dość szybko przepłynęła.

Zrobiłem jeszcze parę ujęć i poszedłem do sklepu.

I jeszcze krótki filmik (jakość komórkowa, czyli żadna).

Ani zdjęć wstawiać…

Tak po prostu…

Jakby to kogoś interesowało, to ostatnio ograniczam się do tego, że co jakiś czas publikuję coś (poprzez MMS) na Facebook.com.

Zapewne większość z Was nie jest zarejestrowana na Facebooku, więc póki co, pokażę Wam, co tam wrzuciłem:

To był mój „debiut” (pomijając wpis o najnowszej płycie Kultu, który zrobiłem „przez PC-ta”.):

Później był tramwaj Lechii (foto by mój brat Grzesiek):

No i dwa dzisiejsze (jak do pracy jechałem i jak Prezydent Adamowicz drzewko sadził):

Wygrałem w konkursie Radia Eska Rock.

Teraz idę na spacer z psem a potem zabieram się za słuchanie.

Dużo nie będę pisał, bo mi się po prostu nie chce.

Zajechałem na Uczniowską około 9:30. Jeszcze zbyt wiele ludzi nie było, więc na teren budowy weszliśmy (w grupach 30-osobowych) kilka minut po godz. 10:00.

Widok z tarasu na piętrze spółki BIEG2012:

2 makiety przyszłego stadionu:

Potem był krótki „spacer” po budowie. Dalej wchodzić nie wolno!:

Prawie na murawie (choć nie napisane, to też zakaz wstępu):

Ten Pan Inspektor nas oprowadzał:

No i to by było na tyle, jeśli chodzi o „spacer” po placu budowy. Potem poszedłem do sklepu się czegoś napić a po powrocie ustawiłem się w kolejce do gondoli.

Jakieś 45 minut czekania i w końcu na górze (40 metrów). Widok w kierunku Nowego Portu:

W kierunku stadionu:

Kolejka coraz dłuższa:

Ludzi mnóstwo:

Potem poszedłem na nowo otwartą platformę widokową (dojście od ul. Żaglowej, za III Urzędem Skarbowym):

Regulamin:

A potem się wkurzyłem, bo było zapowiadane, że około godziny 13:00 mieli pojawić się zawodnicy Lechii Gdańsk a nie dość, że ich przyjazd się opóźnił o około 1 godzinę, to jak się już pojawili, to okazało się, że byli to zawodnicy Młodej Lechii…

No i to tyle „atrakcji” na dzień dzisiejszy. Jeszcze tradycyjnie mój „cotygodniowy” widok z wiaduktu:

Finito.

Zapewne słyszeliście/czytaliście o tym całym „zamieszaniu” w kwestii koloru krzesełek na nowo powstającym w Letnicy stadionie.

Pojawiły się oczywiście artykuły w różnych lokalnych (i nie tylko…) mediach – Gazeta.pl Trójmiasto, MMTrójmiasto.pl, Onet.pl…

Prócz tego, na wielu forach zawrzało. Kilka przykładów: MojeOsiedle.pl, Wolne Forum Gdańsk, brzezno.net, SkyscraperCity, GdaPolis.pl.

Oczywiście na stronach kibicowskich też można „wszystkiego pełno” na ten temat znaleźć – Lechia.pl, Lechia.gda.pl, Lechia.net…

Aha, zapomniałbym o blogu kolegi Piotra, który również wyraża swoje zdanie na ten temat.

No i wreszcie czas na mój skromny komentarz.

Hmm… Właściwie, to nie wiem, co powiedzieć… Na początku tej „dyskusji” oczywiście byłem tylko i wyłącznie za „opcją” krzesełek biało-zielonych. Później jednak powoli zaczynałem zmieniać zdanie. No bo skoro projekt stadionu został już dawno zatwierdzony i jakoś wtedy kibice nie protestowali, więc dlaczego teraz robią zamieszanie?

Krzesełka niech sobie będą bursztynowe. Na pewno na terenie obiektu pojawi się tyle biało-zielonych akcentów, że każdy (lub przynajmniej znaczna część) kibic z Gdańska będzie wiedział, „do kogo stadion należy „. Do tego jeszcze, jak będzie nasz ukochany klub grał, to GWARANTUJĘ, że na trybunach będzie tak biało-zielono, że… po prostu nie mam słów. Też jestem kibicem Lechii (co prawda dopiero od tego roku, ale zawsze…) i wcale mi nie przeszkadza kolor krzesełek, jaki „wymyślił” projektant.

No i to tyle z mojej strony. Apeluję do WSZYSTKICH, aby zaprzestali tej żenującej „debaty”. Jestem pewien, finał tej sprawy będzie taki, że i „wilk będzie syty i owca cała”.

Dziękuję za uwagę…

Aha, jeszcze dzisiejszy (a właściwie wczorajszy…) widok z wiaduktu na Uczniowskiej (bo dawno nie było… :

…, który jeszcze jakiś czas temu stał sobie spokojnie przy Placu Solidarności?

Voila!

Jak widać, stoi. Jeszcze…

Moje życie codzienne jest ostatnio tak proste, jak konstrukcja gwoździa (jeśli nie prostsze…).

W dni powszednie praktycznie cały dzień jestem w pracy. Wieczorami chodzę z psem na spacer.

W weekendy, to różnie – w zależności od tego, kiedy Lechia gra – w ten dzień jestem albo na Traugutta 29 albo na oglądam mecz gdzieś w necie. Prócz tego jeszcze – zanim rozpocznie się mecz – trochę, jak to się mówi, „ogarniam” w domu, chodzę po zakupy itp. I tyle…

Nie mam czasu gdzieś pójść, połazić… Nie mam czasu gdzieś pojechać np. na 2 tygodnie lub chociaż tydzień (w tym roku mój „urlop”, to było cztery dni (od piątku do poniedziałku) nad jeziorem przywidzkim).

Nie mam czasu na tzw. „życie towarzyskie” (ogranicza się ono praktycznie do wizyt – oczywiście w któryś z weekendowych dni – u moich serdecznych przyjaciół na Dolnym Mieście).

No i oczywiście nie mam czasu na to, by znaleźć (w sensie – znaleźć czas, by poszukać) miłość. Po prostu brakuje mi czasu…

Ma ktoś z was pożyczyć… powiedzmy… 1,5 do 2 lat… wolnego czasu? Obiecuję oddać z nawiązką…

Poukładałbym sobie życie, jak należy i „stanął na nogi”…

28 lipiec – prezentacja Lechii przy Dworze Artusa:

29 lipiec – w takiej koszulce kolega przyszedł do pracy:

3 sierpień – taki samochód CocaColi widziałem:

4 sierpień – niedawno otwarty parking przy Cmentarzu Łostowickim:

5 sierpień – taki „zestaw poranny” mnie w drodze do pracy „przywitał”:

8 sierpień – chyba coś będzie nowego w lokalu przy ul. Władysława IV 20:

9 sierpień – plaża Westerplatte:

11 sierpień – taką naklejkę w tramwaju wypatrzyłem:

I tyle. Bo tak w ogóle, to ostatnio cierpię na brak pomysłów na wpisy…

Oczywiście nie mogło mnie tam zabraknąć .

Na miejscu byłem kilka minut po 9:00.

Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, zepsuła się pogoda (deszcz), w związku z czym przybycie gości trochę się opóźniło. Ale w końcu przyjechali. Weszli do środka „budynku” i tam spędzili ponad godzinę (w międzyczasie pogoda się poprawiła). Potem wsiedli do kilku „offroadów ” i zrobili rundkę po placu budowy.

Nie trwało to zbyt długo, więc po jakimś czasie znów weszli do środka a zebranym reporterom, fotoreporterom i … reszcie zgromadzonych pozostało już tylko czekać…

Na szczęście nie musieli (-śmy) czekać zbyt długo.

Uśmiechom nie było końca…

Na konferencji Platini głównie chwalił władze Gdańska za stan przygotowań do mistrzostw, za projekt nie tylko stadionu ale i rewitalizacji Letnicy. Ogólnie był bardzo zadowolony.

Pogadali jeszcze chwilę i pojechali w kierunku Starego Miasta.

A ja co? Jak zwykle poszedłem na „swoje miejsce” .

Coś mi się widzi, że będę musiał nieco inaczej się ustawiać przy robieniu cotygodniowych zdjęć, bo z tego, co widzę, stadion będzie „za bardzo w lewo” a nie w centrum zdjęcia. Zobaczę…

Aha, jeszcze krótki film z konferencji (jakość – w skali od 1 do 10 – MINUS 10… ).

Pomimo, że strasznie zmokłem myślę, że warto było.

To tak a propos mojego wpisu sprzed 3 miesięcy.

Pojechałem se dzisiaj do pracy rowerem a w drodze powrotnej skręciłem na Dolne Miasto i Przeróbkę, by wrócić do domu promem Wisłoujście. Korzystałem z niego wiele razy, ale nigdy „w te stronę” (w sensie – wracając do domu po pracy…). I tyle.

PS. Że zdjęcie prześwietlone? No i co z tego?

Dlaczego? Ostatnio zauważyłem, że czasami właśnie tak robię – myślę sobie, jak zacząć taką rozmowę, jakich argumentów używać, ustalam (sam ze sobą) co powiem, gdy mój rozmówca mnie czymś zaskoczy (pozytywnie lub negatywnie).

I co z tego wynika? Nic. Efekt tego jest taki, że jak już przychodzi „co do czego”, to albo zapominam, co sobie „wymyśliłem” i mówię całkiem co innego, albo – co gorsza – z niezrozumiałych dla mnie przyczyn, unikam sytuacji, w których miałoby ewentualnie dojść do rozmowy na TE tematy.

Nie wiem, może mój rozum jest tak skonstruowany, że traktuje te moje „ustalenia” jako „sprawy już załatwione” i „nie widzi potrzeby kontynuowania tych wątków”… To jedyne, co mi przychodzi do głowy…

Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że „mam w zanadrzu” kilka spraw (głównie zawodowych – warunki pracy, czas pracy, zarobki i takie tam…), które wymagają dość poważnych rozmów z kilkoma osobami, ale jakoś nie mogę „się przełamać” i w końcu tych spraw załatwić.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja WIEM DOSKONALE, że czas nie jest w tym przypadku moim sprzymierzeńcem i że ciągłe odkładanie tych rozmów na później DZIAŁA TYLKO NA MOJĄ NIEKORZYŚĆ.

Muszę się przełamać… Problem w tym, że nie bardzo wiem, jak to zrobić…

W zeszłym roku byłem na wystawie „Wielcy Gdańszczanie”, więc nie mogło mnie zabraknąć na trwającej właśnie wystawie „Duch Gdańskiej Architektury”.

Rzeźby są naprawdę ciekawe, choć wydaje mi się, że w niektórych przypadkach, artystów trochę „poniosło”. Ale – jak to się mówi – o gustach się nie dyskutuje. Ogólnie mi się podobało. Zresztą, oceńcie sami.

Aha! Żeby nie było! Akurat strasznie świeciło słońce, więc niektóre foty są bardzo prześwietlone (czy jak to się tam mówi… )

Złota Brama:

Zielona Brama:

Brama Wyżynna:

Ratusz Głównego Miasta (wysoki na 6m !!!) :

Dwór Artusa:

Żuraw (od tej strony, co Krzysiek Skiba „występował” w Akcji „JESTEM Z GDAŃSKA”) :

Dom Angielski:

Dom Uphagena:

Wielka Zbrojownia (jak się wyraził pewien pan – „Zbrojownia po paru głębszych…” ) :

Mała Zbrojownia:

Bazylika Mariacka i Kościół św. Katarzyny (taka mała kompilacja…):

Kaplica Królewska:

Dworzec Główny PKP:

Jeśli Gdańsk, to oczywiście lwy:

No i Neptun:

Tak, jak mówiłem – podobało mi się. Szkoda tylko, że bilety po 8zł (wiedziałem o biletach, ale spodziewałem się maksymalnie 5zł…).

Mój komentarz? Hmm… Powiem tak – Sam sobie zgotował taki los…

Ale jednak szkoda chłopa… Mimo wszystko…

Chodziłem tam, chodzę i ZAWSZE będę chodził.

No chyba, że płot postawią, czy coś…

Powiedzcie mi, jaka się nasuwa pierwsza myśl po przeczytaniu takiego tytułu? Oczywiście, że sytuacja, w której osoba prezydenta Kaczyńskiego, który w jakiś (pewnie tylko sobie znany sposób… ) delegalizuje partię polityczną o nazwie Platforma Obywatelska.
A gdy już się taka myśl przewinie nam przez ośrodek myślowy, to co robimy? Oczywiście, że z zaciekawieniem zaglądamy do artykułu, by się dowiedzieć, jak on to zrobił.

A w artykule co widzimy?

„Strzelanie z karabinku sportowego, zakładanie maski gazowej na czas, bandażowanie kolegów – dla jednych lekcje z przysposobienia obronnego były katorgą, dla innych fajną zabawa. Ale to już koniec. Lech Kaczyński właśnie podpisał ustawę likwidującą zajęcia z PO. Zmienia się też program wychowania fizycznego.”

Zastanawiam się, jakich jeszcze sposobów będą się chwytać media, żeby tylko zainteresować czytelnika…?

Moja krótka „relacja”:

A temu panu gratuluję pomysłowości.

I jeszcze krótki film z przejazdu:

To podobno przedstawia Lecha Wałęsę:

Jan Heweliusz:

Daniel Fahrenheit:

Filip Clüver:

Daniel Chodowiecki:

Arend Dickmann:

Artur Schopenhauer:

Daniel Gralath:

I jeszcze raz Jan Heweliusz:

Jeszcze podobno był tam gdzieś Jakub Teodor Klein i Günter Grass, ale jakoś nie zauważyłem.

A wszystko to w ramach Wystawy rzeźb z granitu kaszubskiego – Wielcy Gdańszczanie. Wg informacji na tej stronie, rzeźb jest tam 11. Ja niestety widziałem tylko 9 (gdybym wcześniej wiedział, to na pewno bym poszukał, ale byłem tam tylko przejazdem, więc i tak dobrze…).

Moim skromnym zdaniem, ładniejsze były zeszłoroczne rzeźby z piasku na plaży (jakieś takie wyraźniejsze i bardziej „wpadające w oko”. No ale cóż, o gustach się nie dyskutuje.

A propos rzeźb z piasku na plaży – szykuje się kolejna atrakcja – III Gdański Festiwal Rzeźby z Piasku
„Duch Gdańskiej Architektury” . Tym razem „Na plaży w Jelitkowie będzie można podziwiać piaskowe kopie m.in. Żurawia, Ratusza Głównego Miasta, Dworu Artusa i Kaplicy Królewskiej, Bramy Zielonej, Bramy Złotej i Wyżynnej”. I to mi się podoba…

… niewiele pamiętam z tego dnia. Rzekłbym nawet, że nic.

Chodzi oczywiście o 4 czerwca 1989 roku. To była niedziela. Miałem wtedy dokładnie 10 lat, 5 miesięcy i 4 dni, czyli byłem w… IV klasie podstawówki.

No bo co może zapamiętać nieco-ponad 10-letni chłopak na początku czerwca, gdy pozostało jeszcze tylko kilkanaście dni do wakacji? Nic.

Chociaż nie! Właśnie mi się przypomniało! To znaczy nie tyle PRZYPOMNIAŁO, co po prostu SKOJARZYŁEM PEWNE FAKTY – Pamiętam, że pod koniec IV klasy, czyli właśnie na początku czerwca `89, jeden kolega (Artur) odebrał wcześniej świadectwo, bo z całą rodziną wyjeżdżał do Kanady (pewnie do tej pory tam siedzi – nie wiem…).

No i to tyle, jeśli chodzi o moje „wspomnienia” z początku czerwca 1989, czyli wtedy, gdy odbywały się pierwsze częściowo wolne wybory w powojennej historii Polski.

I teraz pytanie/prośba do Was – Napiszcie w kilku zdaniach, co Wy zapamiętaliście (lub co się Wam kojarzy…) z tego dnia (lub z „okolic” końca maja/początku czerwca 1989).

Bo Lechia wczoraj wygrała z Piastem 2:0 i zapewniła sobie pozostanie w Ekstraklasie na 12. miejscu.

Stał wczoraj na parkingu Urzędu Miejskiego w ramach Piątego Dnia otwartego Urzędu Miejskiego, który to z kolei odbywał się w ramach Święta Miasta Gdańsk.

I wreszcie jakiś czas temu (nie pamiętam dokładnie – chyba jeszcze w kwietniu…) kupiłem sobie z Allegro „nowy” sprzęt:

FUJITSU SIEMENS SCENIC T i845G. Mały, zgrabny i – co bardzo ważne – cichy!

Jego parametry (żadnych rewelacji) – Procesor Intel Pentium 4 2GHz, 504 MB RAM (oczywiście będę go powiększał do – co najmniej – 1GB), HDD 20GB (od razu wymieniłem na swój stary 80GB), grafika i dźwięk zintegrowane, więc też coś będę musiał rozbudować.

Ale to jest mało istotne. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że W KOŃCU poinstalowałem w nim wszystkie najważniejsze sterowniki. A najbardziej się cieszę, że W KOŃCU mam podłączony Internet. Miałem już dość proszenia Grześka o udostępnienie swojego laptopa. Przy okazji – Grzesiek WIELKIE DZIĘKI !!! No i dosyć też miałem marudzenia ojca, że „…płacę za Internet a nie mam…”.

No i to tyle na dzisiaj. Do następnej awarii (oby jak najpóźniej…)

PS. A dzisiaj z tej okazji posprzątałem sobie na biurku.

Nie mogę sobie poradzić ze znalezieniem odpowiednich sterowników do mojej płyty głównej. Dźwięk i grafikę już ustawiłem a teraz mi brakuje tylko (?) dostępu do Internetu.

Dlatego do Was taka mała (a zarazem WIELKA…) prośba – Jakby ktoś z Was dał mi jakieś namiary (albo sam gdzieś ściągnął), to byłbym bardzo wdzięczny.

A czego potrzebuję? Chyba tego – Intel 82801 DB ICH4 Lan Controller with 82562ET/EZ PHY.

Nazwa mojej płyty (wg AIDA32) – FUJITSU SIEMENS SCENIC T i845G

Nie wiem, nie znam się. Dlatego proszę Was o pomoc.

Jakby ktoś z Was miałby chęci mi pomóc a miał/miała jakieś niejasności, niech do mnie pisze na jacko.blog@gmail.com.

Z góry dzięki.

Około 9:00 byliśmy na miejscu. Pogoda była wyśmienita.

Brama wejściowa na teren (przyznam się bez bicia, że robiłem tą fotę, gdy już wychodziliśmy)

Najdłuższa deska świata (z przyczyn oczywistych, nawet nie próbowałem jej całej „złapać w kadr”).

Lokomotywa.

Pomnik upamiętniający bohaterów „Gryfa Pomorskiego”

Wejście do bunkra.

Kościółek.

No i oczywiście słynny odwrócony dom.

Moja rada – Jeśli ktoś z Was ma zamiar się tam wybrać, to lepiej wcześnie rano. Tak, żeby być na miejscu nie później, jak o 9:00, bo później, to już takie tabuny ludzi tam pędzą, że dostać się gdziekolwiek nie należy do przyjemności.

Potem pojechaliśmy jeszcze na Wieżycę.

Na wieżę widokową.

Moje osobiste wrażenia? Jak najbardziej pozytywne.

No i to tyle.

Poniżej kilka migawek z mojego życia codziennego.

Sobota, 25 kwiecień – Stadion Lechii, derby Trójmiasta.

Wynik 2:1. Bramki – 75. minuta, Piotr Wiśniewski na 1:0, 79. minuta, Paweł Buzała na 2:0 i 95. minuta, Przemysław Trytko na 2:1. Piękny mecz, piękne bramki, Lechia rządzi w Trójmieście!

Niedziela, 26 kwietnia – okolice byłego peronu SKM Gdańsk Nowy Port.

Poniedziałek, 27 kwietnia – napis na koszulce mojego kuzyna.

Wtorek, 28 kwietnia – była Łaźnia w NP. Szyld w ramach wystawy „Savoir que j’existais, voila! Wiem, że istniałam – to najważniejsze!”

Środa, 29 kwietnia – remont ulicy Łostowickiej, fragment wjazdu na parking.

Wczoraj, czyli czwartek 30 kwietnia – godziny otwarcia pewnego sklepu.

I jeszcze oczywiście dzisiejszy, 1-szo majowy widoczek na plac budowy stadionu.

Zaczęło się w poniedziałek rano, jak już do pracy poszedłem. Ojciec do mnie zadzwonił, że „coś tam w pudle piszczy…”. Kilka razy robił RESET i nic nie pomagało. Powiedziałem mu, żeby nic nie ruszał a ja po pracy spróbuję coś zrobić.

Wieczorem rozkręciłem pudło, by zobaczyć, co się dzieje. Faktycznie coś piszczało w okolicy procesora. Jako, że nie bardzo się na tym znam, postanowiłem posprawdzać wszystkie kable, czy się przypadkiem jakiś nie poluzował, czy coś… Myślałem, że to coś pomoże. Nie pomogło…

Po tym wszystkim zauważyłem, że wiatrak w zasilaczu przestał się kręcić. Aha – pomyślałem – tu Cię mam! Brat przyniósł mi jakiś stary zasilacz od innego komputera, podłączyliśmy go „na krótko” do CD-ROMu i zadziałało. Odetchnąłem z ulgą, że to tylko wymiana zasilacza. Brat znalazł gdzieś na Allegro gościa, który miał na zbyciu taki właśnie zasilacz, więc po raz kolejny odetchnąłem z ulgą. Moja radość była tym większa, że po odbiór miałem się zgłosić na Ujeścisko, czyli jakieś 30 minut drogi pieszo od miejsca, gdzie pracuję. Postanowiłem więc, że następnego dnia po pracy się tam przejdę. Tak zrobiłem.

Gdy już miałem ten sprzęt w domu, moja radość dość szybko stopniała. Okazało się, że zakupiony przeze mnie za 35zł zasilacz był „na skraju wyczerpania”. Podziałał tylko jakieś 5 minut i tym samym „dokończył żywota”. Zadzwoniłem do sprzedawcy, powiadomić go, że sprzęt był felerny. Przeprosił mnie bardzo tłumacząc, że nie miał pojęcia, że zasilacz był wadliwy. Zapewnił, że jak do niego przyjadę, to mi odda całą kasę i jeszcze raz przeprosi. I tak właśnie było.

Powiedziałem o wszystkim bratu a on zaoferował mi pomoc. Mówił, że znalazł gdzieś na Przymorzu jakiś serwis. Zaoferował nawet, że może tam zawieźć mój sprzęt do ekspertyzy. I tak zrobił.

Na drugi dzień (to już czwartek) zadzwonił do mnie facet z serwisu, że padła mi płyta główna. FUCK!!! Wycienił mi przybliżony koszt wymiany płyty wraz różnymi tam pamięciami RAM itp. na jakieś około 500-600zł. FUCK!!! FUCK!!! Powiedziałem mu, że jak na razie muszę to wszystko na spokojnie przemyśleć a sprzęt po prostu odbiorę.

W międzyczasie brat dowiedział się, że jego kolega z pracy ma podobną płytę główną i że może ją dość tanio sprzedać. REWELACJA! – pomyślałem.

Przyszedłem dzisiaj z pracy i po zjedzeniu obiadu, zabrałem się za instalowanie. Odkręciłem starą płytę i już chciałem wkręcać nową. Ale coś mnie „tknęło”, by najpierw posprawdzać, czy wszystko będzie pasować. Wszystkie wtyczki (te łączące płytę z zasilaczem, te od HDD, CD itd…) pasują bez zarzutu. Odkręciłem wiatrak od procesora i… No właśnie…

Nie pasuje! FUCK!!! FUCK!!! FUCK!!! W „nowej” płycie jest gniazdo na jakiś starszy procesor. Jakiś taki mniejszy ( o jakieś 0,5 cm. FUCK!!! Znów nic z tego…

Tak więc póki co, nie wiem, co mam robić. Powoli do mnie dociera, że będę musiał ponieść pewne koszty. Postanowiłem, że muszę to na spokojnie „przetrawić”.

Całe szczęście, że brat pozwala mi „awaryjnie” korzystać z jego laptopa, bo w przeciwnym razie, to nie wiem, co ja bym zrobił… Dzięki Grzesiek. Nawet nie wiesz, jak bardzo mi pomagasz…

I Tobie Paweł, też WIELKIE DZIĘKI, że chciało Ci się jeździć do serwisu z moim sprzętem. I że załatwiłeś mi płytę. I w ogóle dzięki!

Tak więc na obecną chwilę postanowiłem, że w weekend nie będę się tym zajmował. Odpocznę trochę od tego wszystkiego. Może mi to na dobre wyjdzie…?

Jutro derby Trójmiasta. Niesamowite emocje. Oczywiście idę. Może to mi pozwoli na jakiś czas „zapomnieć” o tej całej awarii…

Życzcie mi powodzenia.

Wkurzył mnie dzisiaj jeden koleś. Jadę ja sobie z bratem na rowerach (w kierunku Letnicy, we wiadomym celu) i widzę, że po ścieżce rowerowej wzdłuż Marynarki Polskiej (na odcinku Wyzwolenia – Śnieżna) idzie kilka osób. Podjeżdżając bliżej zobaczyłem, że jest tam jakiś facet, kobieta, kilkoro biegających dzieciaków i jedno dziecko w wózku. Wszyscy na ścieżce rowerowej. Podjeżdżając bliżej, mówię kulturalnie:

- Tu jest ścieżka rowerowa, tędy rowery jeżdżą!

Zgadniecie, jaką otrzymałem odpowiedź?

- Zamknij mordę!!! – rzekł ów pan.

No cóż, skoro na takim poziomie miała przebiegać nasza dalsza „rozmowa”, postanowiłem jej nie kontynuować. Ale…

Ale… PAMIĘTAJ BEZMÓZGA ISTOTO, ŻE JA DO CIEBIE TO MÓWIŁEM NIE DLATEGO, ŻE TAKIE BYŁO MOJE WIDZIMISIĘ, CZY COŚ, TYLKO DLATEGO, ŻE NA ŚCIEŻCE ROWEROWEJ (TAK JAK NA ULICY LUB CHODNIKU) OBOWIĄZUJĄ PEWNE ZASADY!!! ZASADY, KTÓRE MAJĄ NA CELU ZAPEWNIENIE BEZPIECZEŃSTWA (TAK SAMO MOJEGO, JAK I TWOJEGO I TWOICH DZIECI). MNIE TO NAPRAWDĘ SZCZERZE NIE OBCHODZI, KTÓRĘDY TY, BEZMÓZGOWCU CHODZISZ (dla mnie, to możesz nawet chodzić na rękach, z gołą dupą, środkiem Obwodnicy), ALE ŻYCZYŁBYM CI, ABYŚ KIEDYŚ SIĘ NIE ZDZIWIŁ, JAK CIĘ KTÓREGOŚ PIĘKNEGO DNIA JAKIŚ ROWERZYSTA (PRZEZ TWOJĄ BEZMYŚLNOŚĆ !!!) POTRĄCI (ALBO – CO GORSZA – TWOJE DZIECKO) I BĘDZIESZ MIAŁ Z TEGO POWODU NIEPRZYJEMNOŚCI !!! WTEDY TO TY „ZAMKNIESZ MORDĘ” I MOŻE COŚ DO CIEBIE BEZMÓZGOWCU TRAFI !!! CHOCIAŻ SZCZERZE WĄTPIĘ…

Dziękuję, skończyłem.

A tak poza tym, to Wesołych Świąt wszystkim życzę. Bezmózgowcom też (mimo wszystko…).

5 maj 2008 – w pobliżu miejsca, gdzie pracuję.

25 maj 2008 – gdzieś na jakiejś łące.

12 czerwiec 2008 – hałda żwiru na terenie zakładu, gdzie pracuję.

21 czerwiec 2008 – ktoś włożył sztuczną różę w płot SP55.

25 lipiec 2008 – zepsuty gramofon Fonica.

5 sierpień 2008 – bułka z serem.

21 sierpień 2008 – miarki z IKEI.

26 wrzesień 2008 – dysze do piaskowania.

11 listopad 2008 – siedzenie na peronie Gdańsk Nowe Szkoty.

13 listopad 2008 – moja brudna, pracowa klawiatura.

9 marzec 2009 – zegar (w pracy).

I jeszcze wczorajszy kwitnący bez.

Oto „efekty” moich poszukiwań:

14 marzec 2008 – podczas przedpołudniowego spaceru.

18 marzec 2008 – Ares pomaga pani przy naprawianiu krzesła.

19 kwiecień 2008 – popołudniowy spacer do Brzeźna.

29 czerwiec 2008 – na działce.

6 wrzesień 2008 – też na działce. Czeka na pana.

4 październik 2008 – bez komentarza…

7 grudzień 2008 – na swoim ulubionym parapecie.

I jeszcze dwa wczorajsze.

Ot tak, po prostu…

Rok temu (a dokładnie 6.04.2008) wyglądał tak:

Potem długo długo nic, aż 21.02.2009 jacyś panowie zaczęli po dachu łazić:

Łazili łazili i po trochu rozbierali (27.02.2009):

Pewnego dnia (7.03.2009) przestało być ich widać, ale nadal rozbierali:

14.03.2009 byli już prawie na finiszu:

Aż w końcu w 1-szy dzień tegorocznej wiosny (21.03.2009, jakby ktoś nie wiedział… ) tak ładnie zagrabili, że po budynku nie ma śladu:

Oj zmienia się dzielnica, zmienia…

No i oczywiście comiesięczny slideshow z wiaduktu:

Enjoy!

PS. Czy Wam też się wydaje, że mój blog się ostatnio monotematyczny (w sensie – euro2012balticarenowoletnicowy ) robi?

Jeszcze niecały tydzień temu stał tu całkiem pokaźny budynek. Teraz, jak widać, nie ma po nim śladu.

Krótki „spacer” po okolicznych podwórkach:

Budynek starej szkoły. Podobno też idzie do wyburzenia. Patrząc na jego stan techniczny, to chyba jednak jedyny dla niego „ratunek”.

Niektóre budynki w Letnicy są wyremontowane (Starowiejska 49) i prezentują się całkiem przyzwoicie.

Generalnie większość dzielnicy, to tego typu domy (Stalowa 5):

ul. Niecała (chyba nr.9):

Potem już musiałem się zwijać (ekipa poszła dalej, w kierunku starej lokomotywowni), więc jeszcze „odwiedziłem” 2 beczki, które już od dawna planowałem sfocić (a propos – czy ktoś z Was może coś wie na temat tych beczek? – Skąd się tam wzięły? Od czego są? itd…):

No i jeszcze cotygodniowy widok z terenu budowy stadionu:

Po tym wszystkim poszedłem do domu (to znaczy w kierunku tramwaju). Mniej więcej 2/3 drogi zorientowałem się, że nie zdążę na tramwaj (12:34), więc zwolniłem krok, by spokojnie dojść na przystanek, na następny tramwaj (12:54). Tramwaj przyjechał, ale około godziny 12:48 i na wyświetlaczu, zamiast napisu „10 NOWY PORT”, miał napisane „POJAZD USZKODZONY” i zjechał do zajezdni. Tak więc do domu wróciłem dopiero kolejnym (13:14).

Koniec.

Pytanie pierwsze – Jak nazwać człowieka, który po prostu wstaje rano (np. o 5:30, 6:00…), je śniadanie (ewentualnie wypija kawę), przed wyjściem całuje żonę, wychodzi na przystanek (lub do samochodu – jeśli takowy posiada) i jedzie do pracy. Pracuje np. od 7:00. Około godziny 10:00 idzie na przerwę. Po pół godzinie wraca do swoich obowiązków, które wykonuje do 15:00 (lub na przykład zostaje CZASAMI na nadgodziny, np. do 17:00). Po pracy wraca do domu (po drodze może np. odbierać dzieci ze szkoły, czy coś…). Czule wita się z żoną, je obiad a potem (zależnie od okoliczności) wychodzi gdzieś z rodziną (do znajomych, do kina, na spacer…), zajmuje się np. jakimś małym remoncikiem w domu lub po prostu korzysta z poobiedniej drzemki. Około godziny 22:00-23:00 (jeśli nigdzie nie wychodził) kładzie się spać, by na następny dzień być wypoczęty i gotowy do kolejnego dnia w pracy. Pracuje 5 dni w tygodniu, czyli weekendy ma dla siebie. Prócz tego raz w roku (czy ile tam…) przysługuje mu ustawowo ileś tam dni urlopu, który wykorzystuje np. na wyjazd z rodziną chociażby nad jakieś jezioro, czy w góry. Dodatkowo czasami dostaje od pracodawcy (za jakieś szczególne osiągnięcia) różnego typu nagrody. Prowadzi tzw. NORMALNE ŻYCIE. Jak nazwać takiego człowieka?

Pytanie drugie – Jak nazwać człowieka, który wstaje rano o godzinie 7:00, je śniadanie, sprawdza skrzynkę mailową i na chwilę przed 8:00 wychodzi z domu (nie całuje żony, bo takowej nie posiada). O godzinie 8:03 siedzi w tramwaju, by za około 50 minut być już w szatni i przebierać się do pracy. Pracuje (nie ma lekko) do około 13:00-13:30. Właśnie około tej godziny robi sobie przerwę. Po około pół godzinie kończy przerwę i wraca do pracy. Robi swoje jeszcze przez kilka (w zależności od potrzeb) godzin. Jako, że ma własną firmę, sam jest sobie szefem, więc formalnie nie jest od nikogo w żaden sposób uzależniony. Oczywiście jego praca wiąże się z pewnymi zależnościami w stosunkach z różnymi zleceniodawcami, ale generalnie to on sam ustala (po uzgodnieniu z różnymi ludźmi) warunki tych zależności. Około godziny 17:00-18:00 kończy pracę i idzie na tramwaj, który zawozi go prawie pod sam dom (po drodze nie odbiera dzieci ze szkoły, bo takowych też nie posiada). Zjada obiad, siada do komputera i znów sprawdza pocztę. Około godziny 20:00 idzie z psem na spacer. Po powrocie robi różne rzeczy do około 22:30-23:00, by o tej właśnie porze położyć się spać. Nastawia sobie budzik na 7:00. Czasami (w zależności od potrzeb) pracuje w soboty – trudno, taka branża. Generalnie jest w miarę zadowolony ze swojego życia zawodowego. Co innego życie prywatne (w tym towarzyskie) – dni powszednie między ok.18:00 a 7:00, soboty (całe lub od około 13:00) i niedziele, to trochę mało, by być zadowolony z ilości wolnego czasu. Nie ma zbyt wiele czasu na spotkania z przyjaciółmi (że już o czasie na szukanie sobie – że tak powiem – kandydatki na żonę, nie wspomnę…). Nie ma pracodawcy, więc o każdym jakimś większym wolnym (np. tygodniowy urlop) musi poinformować (najlepiej z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem) większość swoich zleceniodawców, by zmienili oni swoje plany tak, by za bardzo nie odczuli tego, że on jest na urlopie. Żyje z dnia na dzień i wykonuje swoje obowiązki w miarę solidnie. Czasami rozmyśla o przyszłości, ale generalnie nie może nic zrobić, bo nie ma czasu na zmiany. Chciałby coś zmienić w swoim życiu, ale za bardzo nie wie co, jak i czy te zmiany przyniosły by mu zamierzony efekt. Jak nazwać takiego człowieka?

Pytanie trzecie – Jak nazwać człowieka, który przykładowo wstaje rano, o 4:30 (?), wypija kawę, wychodzi z domu i wsiada w samochód. Po kilku minutach (bo ma blisko) jest już w pracy. Przebiera się (lub jest już przebrany – po prostu w domu od razu ubrał się w ciuchy robocze) i zaczyna pracę. Pracuje cały dzień. Około godziny 14:00-15:00 zaczyna go łapać zmęczenie. Jednak nie robi sobie normalnej przerwy, tylko przysiada na chwilę, by zaczekać aż zagotuje się woda. Po kilku minutach wraca do pracy, czasami przerywając, by napić się zrobionej niedawno kawy. Pracuje dalej, robiąc sobie czasami króciutkie przerwy (na pójście do toalety, na pogadanie z kimś itp.). W międzyczasie (tak mniej więcej około 15:00-18:00) dziwi się, że większość ludzi kończy już pracę i idzie (jedzie) do domu. Późnym wieczorem (gdy jest już bardzo zmęczony lub np. gdy przychodzi godzina 22:00 i nie można już zbytnio hałasować) jedzie do domu. Chociaż od tej „reguły” też zdarzają mu się wyjątki, bo czasami na „czas ciszy nocnej” zostawia sobie prace, które nie powodują hałasu – wtedy pracuje do około 0:00-0:30. W domu zapewne trochę odpoczywa, ale z „reguły” nie trwa to dłużej niż około 4-5 godzin. Co prawda następnego dnia przyjeżdża do pracy trochę później, ale w dalszym ciągu nie jest jest to godzina, o której normalny człowiek rozpoczyna pracę. Żonę i syna widuje zapewne tylko wtedy, gdy śpią albo gdy się spać szykują. No i w niedziele (bo jednak ten dzień tygodnia, póki co jeszcze, uznaje za dzień wolny od pracy). Jak nazwać takiego człowieka?

Pewnie niektórzy (niektóre) z Was zada mi pytanie – Dlaczego o to pytam? Odpowiedź jest prosta – Chcę się dowiedzieć, czy jestem jeszcze normalny, czy dopiero zaczynam wariować, czy już zwariowałem.

Poseł, senator, minister, ale przede wszystkim najwybitniejszy w Polsce kardiochirurg. Pomimo, że przez wiele lat nałogowo w ogromnych ilościach palił papierosy (podobno też miał problemy alkoholowe), był to człowiek, o którym mówiono, że był bardzo serdeczny, miły, i niezwykle otwarty na pomaganie ludziom. Podobno przebywanie w jego towarzystwie zawsze należało do przyjemności.

Tego Pana autentycznie będzie mi brakowało. Naprawdę szczerze „kibicowałem” (i nadal to robię) jego Akcji polskieserce.pl.

Drugą osobą jest Andrzej Samson.

Zdjęcie STĄD.

Psycholog, psychoterapeuta, ale przede wszystkim PEDOFIL. W 2005 roku zostały mu postawione zarzuty (za WIKIPEDIĄ):

1. W okresie od 1999 do początku 2004 roku, wielokrotnie doprowadził małoletnich (leczonego przez niego chłopca i dziewczynkę) poniżej 15 lat do poddania się „innej czynności seksualnej”.
2. Prezentował dzieciom treści pornograficzne.
3. Utrwalał i rozpowszechniał (za pomocą Internetu) dziecięcą pornografię.
4. Przechowywał na swoim komputerze dziecięcą pornografię.

Jak tak patrzę na jego gębę, to widzę tylko jedno – mendę. Kogoś, kto nie powinien chodzić po tym świecie. No bo jeśli można (oczywiście czysto teoretycznie) spróbować zrozumieć innego typu przestępstwa (kradzieże, morderstwa w afekcie itp.), to SEKSUALNE ZNĘCANIE SIĘ nad BEZBRONNYMI DZIEĆMI, pod przykrywką „pracy nad nową metodą leczenia” NIGDY nie znajdzie w moich myślach ani krzty zrozumienia.

Tego pana NA PEWNO nie będzie mi brakowało. Trochę żałuję, że nie dożył do finału procesu i nie usłyszał słowa „WINNY”. Ale i tak jestem zadowolony.

Może niektórzy (niektóre) z Was powiedzą, że nie powinno się mówić źle o osobach zmarłych. Ale niestety nie potrafię w tym przypadku powstrzymać złych słów. I szczerze mówiąc, gówno mnie to obchodzi, czy się to komuś podoba, czy nie.

Lechia ze Śląskiem grała. Tomek mnie wyciągnął. Pomyślałem sobie, że skoro mam znowu siedzieć w domu i patrzeć w telewizor (lub w monitor – to bardziej prawdopodobne…), to już lepiej, jak gdzieś pójdę. A biorąc pod uwagę fakt (nie przynudzam…? ), że już jakiś czas temu się na mecz Lechii wybierałem, postanowiłem pójść. I to była dobra decyzja.

Frekwencja, jak widać, dopisała.

W pewnym momencie odpalono race.

Tomek (z szalikiem do góry „nogami” ).

I już po meczu. Wynik zadowalający (bo w końcu to mecz przyjaźni…).

Jeszcze raz Tomek (kto go uczył szalik trzymać…? ) .

I na koniec linki do akcji, po których padły bramki:
52. minuta, Jarosław Fojut strzela główką bramkę i Lechia przegrywa 0:1;
76. minuta, Maciej Kowalczyk ustanawia wynik meczu na 1:1.

Moje ogólne wrażenia? Podobało mi się.

Kolejny mecz już za tydzień (7 marca) i chyba też pójdę. Zobaczymy…

Już powoli zaczyna być widać (z tego miejsca), czym się ekipa WAKOZu zajmowała przez ostatnie 2 miesiące. Oby tak dalej!

Następny slideshow za około miesiąc (lub dwa…)

Zapytacie „dlaczego?”

Dlatego, że to jest dla mnie oznaka, że wiosna idzie. Co prawda małymi kroczkami, ale idzie.

W pracy dzisiaj cztery zjadłem. Wszamię jeszcze ze 2 i wystarczy…

Kiedyś, to były pączki… Takie, że wystarczyło zjeść 2 sztuki (do tego TYMBARK jabłkowy) i człowiek był syty… Ehh…

Poniżej spróbuję przedstawić życie statystycznego człowieka w jak najprostszych słowach.

A więc tak: Najpierw się rodzimy, rodzice nas wychowują, uczą „podstaw funkcjonowania” itd. Potem idziemy do szkoły (podstawówka, średnia…), gdzie zdobywamy wykształcenie. Po szkole albo idziemy od razu do pracy albo np. na studia i potem dopiero do pracy. W międzyczasie układamy sobie życie tak, by żyło się nam jak najlepiej. Poznajemy kogoś, zakładamy rodzinę, mamy dzieci itd. Wychowujemy dzieci, uczymy ich „podstaw…”, posyłamy je do szkoły itd… Powoli się starzejemy. W międzyczasie nasze dzieci zakładają swoje rodziny, dają nam wnuki itd… Potem stajemy się emerytami i żyjemy z tego, co sobie wypracowaliśmy przez całe życie. No i później przychodzi to, co jest nieuniknione – śmierć.

I teraz pytanie – Skoro ludzkie życie jest takie proste, że da się je w prosty sposób zapisać w kilku zdaniach, to DLACZEGO DO CIĘŻKIEJ CHOLERY TO ŻYCIE JEST JEDNOCZEŚNIE TAK BARDZO SKOMPLIKOWANE ???

Nie rozumiem tego. I źle mi z tego powodu…

Dopóki stała tam budka, to się zastanawiałem „po jaką cholerę ona tu stoi i psuje krajobraz???. Teraz, gdy budki już nie ma, Plac Wolności wydaje się jakiś taki pusty…

Jednak myśląc „przyszłościowo”, to dobrze, że jej już nie ma. Bo niby po co ma stać taki stary, zniszczony, do niczego nikomu niepotrzebny (no, może na opał na zimę…) klamot?

Ale wspomnienie jednak pozostało…

Weekend minął mi pod znakiem autobusów. W sobotę Gdańsk żegnał stare, wysłużone Ikarusy a w niedzielę witał nowiuteńkie Solarisy. Oczywiście wybrałem się na obie imprezy. Ale po kolei.

Sobota 31.01.2009, przy dworcu PKP Gdańsk Wrzeszcz.

Ikarus 280 2299.

Ikarus 260 2339.

Oba Ikarusy na chwilę przed odjazdem w ostatni kurs (po trasie linii 142).

Targ Sienny, Ikarus 280 2299 już po ostatnim kursie.

I znów Ikarus 260 2339.

Baza autobusowa przy Hallera.

GOODBYE !!!

Niedziela 1.02.2009.

Ten Solaris 2513 zabrał mnie w kierunku Targu Węglowego (przez Brzeźno, Zaspę i Wrzeszcz).

Na miejscu „przywitał mnie” Solaris 2545.

Zaraz obok niego stał, przystrojony chyba w tę samą kokardę, co 19 grudnia 2007 miał na sobie Bombardier 1005, podczas otwarcia nowej linii na Chełm, Solaris 2099.

Solaris 2546.

Potem spotkałem kolegów z forum. Wybraliśmy się na krótką przejażdżkę po Starym Mieście.

Myślałem, że do domu też sobie Solarisem (2520) pojadę, ale stwierdziłem, że kierowca jest za młody , więc darowałem sobie.

Więc jeszcze ostatnie 2 spojrzenia na Solarisy

I pojechałem do domu. Przy okazji – dzięki Krzysiek za podwiezienie.

Zastanawiałem się, czy napisać o tej sprawie. Miotały mną różne myśli – z jednej strony: „A co mnie to obchodzi?”, „Nie moja sprawa!”, „Nawet jej nie znam!” a z drugiej jednak: „W sumie tragedia…”, „Jednak to siostra kolegi…”.

Pisali o tym między innymi: Ania 1410; Marek; defu…

Doszedłem do wniosku, że jednak trzeba napisać. Bo nawet jeśli ja osobiście nie mam możliwości jakiejś większej pomocy, to chociaż o tym napiszę. W związku z tym proszę moich czytelników, by przesłały dalej tę informację. Pomóżmy Izie chociaż w ten prosty sposób.

Bo może przypadkowo przeczyta to ktoś, kto dysponuje jakąś większą gotówką, czy coś w tym rodzaju.

Dzisiaj prezentuję Wam kolejny slideshow, bo naprawdę wiele się wydarzyło od 30 listopada. Nie będę o tym tu pisał, bo już pisałem, chociażby 15 grudnia 2008, gdy oficjalnie zaczęły się prace albo 26 stycznia 2009, gdy w pobliżu placu budowy zainstalowano kamerę (a właściwie dwie).

No i to tyle.

Aha, postanowiłem sobie, że będę tu wstawiał takie „slajdszoły” co 2 miesiące. Albo nawet co miesiąc. Pomyślę.

Objaśnienia pod zdjęciem.

1. Ledwo widoczny, wiszący na gwoździu, bloczek papierowych miarek z IKEI;
2. Kalendarz (uwielbiam kalendarze…);
3. Na końcu tego kabla jest kamera internetowa z BIEDRONKI;
4. A na końcu tego – wiszące na gwoździu, słuchawki (głównie do SKYPE’a);
5. Listwa zasilająca;
6. Monitor (z dupą…);
7. Lampa (normalnie taką lampę, to się na podłodze stawia…);
8. Żeton „wózkowy” z CASTORAMY (przydatny przy zdrapywaniu kart SIMPLUS – wiadomo, o co chodzi);
9. Kartonowy model starej latarni morskiej w Nowym Porcie (kilka tygodni brat to tu postawił – nie wiem, po co…);
10. Modem MOTOROLA;
11. Głośnik prawy;
12. Zasilacz do kierownicy (tzn. do Force Feedback, czyli „żeby trzęsło na nierównym…” );
13. Plątanina kabli po raz pierwszy;
14. Termometr naokienny;
15. Pilot od TV;
16. Kierownica LOGITECH;
17. Głośnik lewy;
18. Kartonik ze szpitalnymi kapciami (stoi tu dlatego, bo zasłania niebieską diodę od głośnika, która świeci w oczy…);
19. Ulotka z pizzerii;
20. Mysz (też LOGITECH);
21. Przedłużacz USB (kiedyś od Marka dostałem);
22. Klawiatura (jakaś OMEGA);
23. Pudełko GIGABYTE (od płyty głównej, czy coś… W środku są jakieś kable, instrukcje obsługi itp. pierdoły…);
24. Kabel USB od telefonu;
25. Szuflada pierwsza (w niej długopisy, ołówki, jakieś papierzyska i oczywiście ciacha – bo lubię sobie pochrupać, gdy tu jestem… );
26. Plastikowa okładka od zeszytu z czystymi kartkami (jeszcze z czasów szkolnych…);
27. Książeczka „Atlas tramwajów”;
28. Pudło (tak właśnie „nazywam” mój komputer… );
29. Jakiś karton (chyba od kalendarza (2));
30. Szuflada druga (papierzyska „służbowe”);
31. Kosz na śmieci z IKEI;
32. Szuflada trzecia (płyty systemowe, płyty nagrane…);
33. Plątanina kabli po raz drugi;
34. Pedały (jakby się ktoś pytał, to mam 2 pedały pod biurkiem… );
35. Szuflada czwarta (płyty czyste i pudełko z druczkami do ZUS-u).

Finito.

A póki co, z mojej strony, plac budowy wygląda tak (23.01.2009) :

Się dzieje, oj się dzieje…

Hmm… Dość „ciekawa” deklaracja, biorąc pod uwagę fakt, że odległość od tego miejsca do Komisariatu Policji w Nowym Porcie jest niewiele większa niż 250m (na ul.Kasztanowej właśnie…).

Niektórzy moi znajomi (pewnie patrząc na mojego bloga, bo głównie tutaj moje zdjęcia wrzucam…) mówią mi, żebym sobie jakiś lepszy aparat kupił. Mówią, że mam „smykałkę do zdjęć”, czy co tam… Że „po co się męczę z tymi moimi 2MPix w telefonie” i tak dalej… Męczy mnie to…

Bo niby teoretycznie mają rację – skoro mówią, że „się męczę” i „że się mój talent (z tego mam największy ubaw) marnuje…”, to może i tak. Punkt dla nich.

Ale co z tego?

Ja już nieraz się nad tym zastanawiałem. I doszedłem do jednego wniosku – nie potrzebuję się zaopatrywać w lepszy sprzęt do fotografowania. Wystarczy mi to, co mam. Pewnie nie do wszystkich to trafia, więc postaram się bardziej wytłumaczyć:

Pierwsze primo – nie zależy mi na dobrych jakościowo zdjęciach. Zdjęcia takie, jak np. we wpisie pt. „Liść…”, czy np. „Jesień idzie, jesień…” (moim zdaniem, to szczyt możliwości tego aparatu) w zupełności mi wystarczają;

Drugie primo – nie pasjonuję się fotografią i nie zabiegam o to, by moje zdjęcia się komukolwiek jakościowo podobały. Bardziej niż na jakości zdjęcia, zależy mi na treści;

Po trzecie – może i trochę „ubolewam” nad tym, że mój SonyEricsson W610i ma tylko 2MPixelowy aparat i chciałbym coś lepszego (5MPix lub chociaż 3,2MPix), ale nie w tym rzecz. Chodzi o to, że jednak zawsze jest to przede wszystkim telefon. A zdjęcia robię po prostu przy okazji (chociaż czasami zdarza się, że jadę gdzieś specjalnie, by zdjęcia robić, np. na „PhotoDay na Stoczni…” lub na przykład na Letnicę, gdzie jeżdżę co tydzień (około), by z wiaduktu na Uczniowskiej pstryknąć widok na plac budowy stadionu na EURO 2012. Ale to też głównie „rekreacyjnie” i po to, by znowu nie siedzieć w domu i się nie nudzić). Gdybym zdecydował się jednak kupić jakiś mały kompaktowy (chyba tak to się mówi…?) aparacik, to jednak, mimo wszystko, miałbym dodatkowe „coś do noszenia przy sobie”. A tego właśnie nie chcę;

I wreszcie po czwarte (i chyba najważniejsze…) – moim zdaniem, posiadanie „czegoś więcej niż aparat w telefonie” jednak w jakimś stopniu zobowiązuje do większych starań o to, by zdjęcia były jakościowo lepsze i „żeby się ludziom bardziej podobały”. A tego – jak już pisałem powyżej – nie chcę. Wolę pozostać przy zwykłym pstrykaniu. A jak się komuś moje zdjęcia kiedyś spodobają, to będę podwójnie zadowolony (1-bo się podobają i 2-że udało mi się takim „byle czym” zrobić dobre jakościowo zdjęcie).

Koniec. Zrozumieli?

Jednak zbyt daleko nie pojechał – „znalazłem” go na Pętli Kliniczna.

Za jakiś czas przyjechał po niego „nieco starszy brat” – 1110.

Już po podłączeniu.

No i jedziemy (to znaczy ja nie jadę).

I jeszcze krótki „film”.

Na Placu Wolności szaro-buro (chociaż na fotce wygląda inaczej).

Na tym wielkim placu nad kanałem jeszcze można pozostałości po Sylwestrze znaleźć.

To zrobiłem specjalnie, by Twierdzy nie było widać

Ale za to tutaj jest . Uwielbiam widok z Zakrętu Pięciu Gwizdków w kierunku Twierdzy właśnie.

Na byłym peronie kolejki nuda.

Torow niet (wie ktoś może, co tu będzie?)

Na górce trochę dzieciaków było.

Potem poszedłem do domu, bo wiać zaczęło. A poza tym zgłodniałem. I tyle na dziś.

Pomyślałem sobie, że poczekam, aż przestanie padać i wtedy pójdę się przejść po dzielnicy. Czas mijał a końca śnieżycy nie było. Dopiero po 15-tej odpuściło, więc poszedłem. Oto efekty:

Ulica Władysława IV.

Do Parku Jordanowskiego poszedłem.

Potem próbowałem nad kanał pójść…

…ale zaczęło się już ciemno robić, więc zdecydowałem się do domu wracać.

Pewnie jutro (jak nie będzie za mocno wiało i sypało) to się wcześniej na obchód po dzielnicy wybiorę. I pewnie jakiś update zrobię. Zobaczy się…

Cytując The Times POLSKA Dziennik Bałtycki:

„Roboty ziemne na Letnicy mają się, zgodnie z umową, zakończyć do 15 czerwca 2009 roku.
Szefowie Wakozu liczą, że jeśli nie pojawią się problemy, to kontrakt będą mogli wypełnić wcześniej, jeszcze przed końcem maja.”

Pozostaje nam tylko liczyć, że problemy się nie pojawią i np. na początku czerwca będziemy mogli mówić o robotach ziemnych w czasie przeszłym.

Poszedłem dzisiaj do Zatoki po pieczywo (między innymi) i co widzę? Pani ze stoiska z pieczywem (TA Pani!) pokroiła wszystkie chleby, jakie miała na półce. „Ożesz Ty!!!”

Normalnie pewnie podszedłbym do niej i powiedział (czy nawet wykrzyczał), co o tym myślę. Ale dałem sobie spokój. I tak by to wiele nie dało. Spojrzałem tylko na nią dość wymownym wzrokiem i poszedłem do kasy.

Pomyślałem sobie – „Nowy Rok się zaczął i po co tworzyć nowe konflikty?”. Spokojnie zapłaciłem przy kasie za pozostałe zakupy i poszedłem do sklepu na rogu Wolności/Wilków Morskich. Tam kupiłem 15 bułek – kiedyś to było nie do pomyślenia, by w niedzielę około południa pójść do sklepu i świeże bułki kupić. Ewentualnie można było spróbować sił w jakiejś zaprzyjaźnionej piekarni (chociaż południe, to chyba jeszcze za wcześnie na pieczenie chleba na poniedziałek…).

Taki tam sobie byle jaki przegląd tygodnia:

Piątek 26 grudnia, Letnica (z psem na spacerze byłem):

Sobota, nad Kanałem Portowym:

W niedzielę bratu pamięć RAM pożyczałem, więc byłem zmuszony pudło rozkręcić. Ło matko, ile tam kurzu było (i nadal jest) ! Nie pamiętam, 3 albo 4 lata temu go kupiłem i jeszcze do niego nie zaglądałem:

Poniedziałek = praca. Kolumbarium przy cmentarzu Srebrzysko:

Wtorek też praca i też cmentarz Srebrzysko (tylko trochę bardziej w lesie):

Środa. Ściana dawnej Łaźni (taka mi jakaś fajna fota wyszła):

I wreszcie dzień dzisiejszy (bo już grubo po północy było). Powrót do domu:

No i właśnie kupiłem sobie prezent:

Zegar dość nietypowy, bo zamiast klasycznych wskazówek lub wyświetlacza, ma – jak ja to sobie nazwałem – SYSTEM DWORCOWY, czyli liczby godzinowe i minutowe są umieszczone na płytkach podobnie, jak na starych „wyświetlaczach” kolejowych. Pomyślałem sobie, że bardzo fajnie byłoby mieć taki „dworcowy” zegar. Gdy jednak przyszła noc, dotarło do mnie, że byłem w błędzie…

Pierwszej nocy (z 24 na 25 grudnia) położyłem się spać około 23:30. Leżałem na łóżku w prawie że idealnej ciszy. I wtedy właśnie przekonałem się, co ten zegar naprawdę „potrafi”. Co pół minuty ciszę przerywał stukot obracających się (czy co tam się dzieje w środku…) trybów. Do tego jeszcze (co minutę) spadała kolejna minutowa płytka. A jakby tego było mało, to jeszcze (co godzinę) z nieporównywalnie większym „hukiem” zmieniała się płytka godzinowa…

„Słuchałem” tych dźwięków, przewracałem się z boku na bok aż w końcu, tak gdzieś do około 1:30 (chyba) udało mi się zasnąć. Spałem do około 9:30. Jakoś przeżyłem… Pomyślałem sobie, że skoro się udało, to jakoś z czasem przywyknę do tego hałasu.

Ale dzisiejsza noc była dużo gorsza. Położyłem się spać około północy, próbując zasnąć, ale ten durny zegar za nic nie chciał „klepać” trochę ciszej. Włączyłem sobie telewizor, obejrzałem trochę jakiegoś filmu, później pograłem trochę w gierkę na komórce i nic. Zegar nie dawał za wygraną…

Próbowałem też przykrywać się cały kołdrą, by nie słyszeć „klepania”, ale też nic. A poza tym, jak wszyscy wiedzą , zbyt długie oddychanie pod kołdrą – że tak powiem – nie należy do przyjemnych rzeczy…

W końcu nie wytrzymałem! Około godziny 2:45 wstałem z łóżka, wziąłem tego „winowajcę” i wyniosłem do łazienki. Niech tam sobie „klepie”! Napiłem się PEPSI, bo mi w międzyczasie w gardle zaschło i wróciłem do łóżka. Ale ciiiiisza…

Obudziłem się około 8:00 i od razu mi do głowy przyszła jedna myśl – trzeba było tak zrobić od razu. I postanowiłem – CO WIECZÓR BĘDĘ TEN ZEGAR WYNOSIŁ DO ŁAZIENKI! Tam nikomu nie będzie przeszkadzał.

A na przyszłość będę musiał bardziej myśleć nad tym, co kupuję…

Ale do rzeczy – dzisiaj o godzinie 11:30 ruszyły prace ziemne na terenie przyszłego stadionu w Gdańsku Letnicy. Poniżej relacje prasowe (niektóre):

MMTrójmiasto.pl – Ewa Kowalska, Łukasz Depiński;

Gazeta.pl Trójmiasto; Trojmiasto.pl; POLSKA Dziennik Bałtycki; TVN24.pl; dziennik.pl.

I tak dalej, i tak dalej…

A oto moja „relacja”:

Kilka minut przed 11:00. sprzęt firmy WAKOZ w gotowości:

Potem było tzw. blablanie o tym, że „to wielka szansa dla Gdańska” i takie tam…

Po tym wszystkim, „pierwszy sztych” wykonał pan prezydent Adamowicz:

Potem była krótka konferencja prasowa:

A potem do roboty!


Piękny widok (po 37 tygodniach czekania).

I jeszcze tablica informacyjna:

Tak więc teraz pozostaje tylko czekać na pierwszy gwizdek.

Aha, podobno od Nowego Roku ma zacząć działać umieszczona na maszcie na dachu III Urzędu Skarbowego kamera z podglądem na teren budowy. Nareszcie!

PS. Wie ktoś może, jak sobie mogę tu na bloga wstawić licznik do EURO (podobny do tego, jaki jest na stronie spółki PL2012)? Pomóżcie coś!

No ale w końcu się wybrałem.

Dzięki wielkie za gościnę! Fajnie było się spotkać.

PS. Nie żebym się powtarzał, ale pizza była naprawdę wyśmienita. Miałem przyjemność jeść już kilka „samoróbek” u różnych znajomych i stwierdzam, że Wasza jest naprawdę THE BEST from THE BESTS!

… za słowo.

Już w ten poniedziałek, o godzinie 11:30 nastąpi oficjalne rozpoczęcie budowy stadionu. Przyjadą różni oficjele, pewnie na pokaz prezydent Adamowicz (chociaż słyszałem pogłoski, że ma nawet sam premier Tusk przyjechać…) chwyci za łopatę, „machnie” ze dwa razy i takie tam… Ale ważne, że w końcu coś się ruszy. Zakończenie jest planowane na grudzień 2010r.

A tymczasem „nasz dyżurny ośmieszacz” Jacek Kurski coś takiego (Gazeta.pl Trójmiasto) wymyślił. Nie wiem, czy się śmiać (z niego), czy płakać (nad jego głupotą)…?

Podchodzę do stoiska z pieczywem i mówię:

- Dzień dobry, dwa chleby Carre poproszę.
- Jakie? – pyta pani za ladą
- Carre – powtarzam głośniej
- Aha. Proszę.

I ładuje te chleby do krajalnicy…

- Co Pani robi? – pytam się – Nie prosiłem o pokrojenie.
- No to trzeba mówić, żeby nie kroić!
- „Ożesz Ty…!” – pomyślałem sobie i mówię – Nie, proszę Panią, trzeba się zapytać, czy chcę pokrojony!
- Nie będzie mnie Pan uczył, co ja mam robić!
- No wychodzi na to, że jednak tak, skoro Pani tego nie wie!
- Proszę Pana, o co Panu chodzi?
- O to, proszę Panią, że nie chcę pokrojonego. I o to , że nie muszę prosić, by Pani nie kroiła!
- Myli się Pan.
- Nie, to Pani się myli! Kiedyś (jak pani tu jeszcze nie pracowała) tu wisiała kartka, na której było napisane, że „CHLEB KROIMY NA ŻYCZENIE KLIENTA”…
- To było kiedyś, proszę Pana!

…a Pani zdaje się wprowadzać zasadę „NA PROŚBĘ KLIENTA CHLEB POZOSTAWIAMY NIEPOKROJONY”.
- To było kiedyś, proszę Pana!
- No i co z tego? Zasady obsługi klienta się zmieniły? Wątpię!

Myślałem, że w tym momencie kobieta przyzna mi rację lub przynajmniej „na odczepnego” da mi te dwa chleby i zamilknie, by nie kontynuować rozmowy ze mną. Było jednak inaczej:

- Proszę Pana, większość ludzi, co stoją (akurat wtedy nikt nie stał) w kolejce, chce chleb pokrojony!
- „Ożesz Ty…!” – pomyślałem znowu i mówię (tym razem już bardziej podniesionym głosem) - Proszę Panią, po pierwsze – ja nie jestem większość! A po drugie, proszę Panią, to jeśli w ten sposób Pani myśli, to najlepiej niech Pani wszystkie pokroi i będzie Pani miała problem z głowy!
- Nie, proszę Pana! Nie mogę, bo jednak niektórzy nie chcą, żeby kroić!
- No właśnie, proszę Panią! I właśnie dlatego Pani OBOWIĄZKIEM jest, by się pytać, kto jaki chleb chce! I ewentualnie pokroić, jak o to poprosi.

Po tych słowach wziąłem moje dwa chleby (które Pani podczas naszej „rozmowy” do siatki zapakowała) i poszedłem do kasy.

Być może niektórzy z Was zastanawiają się teraz, po co ja to piszę? Przecież to jakiś mało znaczący szczegół jest.

I właśnie dlatego to piszę. Bo właśnie z takich mało znaczących dupereli rodzą się nieporozumienia w sprawach dużo ważniejszych! A ja nieporozumień staram się unikać.

A poza tym NIE ŻYCZĘ SOBIE, by KTOKOLWIEK ograniczał moje prawo (bo podobno „klient nasz Pan”) do wyboru tego, co chcę kupić! I to w tak PERFIDNY (żeby nie powiedzieć CHAMSKI) sposób! Nie życzę sobie!!!

Tak mi przyszło teraz do głowy – jakiś czas temu (chyba 21 października – nie pamiętam) był tzw. Dzień Życzliwości. Zastanawiam się, po co są „tworzone” takie durne „święta”? Komu to potrzebne jest? Czy takiego dnia, jak Dzień Życzliwości, mamy być dla siebie dobrzy a w inne dni, to sobie możemy do gardeł skakać? Głupota kompletna. Tak zwane „opium dla mas”.

Ja jestem zdania, że nie są nam potrzebne żadne Dni Życzliwości i tego typu pierdoły. Moje zdanie na temat życzliwości jest takie – wystarczy, że każdy człowiek będzie robił to, co do niego należy i już będzie lepiej wszystkim na świecie. A jak do tego jeszcze się dołoży to, że nikt nie będzie (podczas wykonywania swoich obowiązków) drugiemu człowiekowi utrudniał życia, to GWARANTUJĘ, że nie trzeba będzie wymyślać żadnych Dni Życzliwości, bo ludzie po prostu będą dla siebie bardziej życzliwi. Czego Wam wszystkim (już prawie świątecznie… ) życzę.

A swoją drogą, ciekaw jestem, jak się zachowa Pani ze stoiska z pieczywem, gdy pojawię się tam znowu. Niebawem…

Ciekawe, kiedy złomiarze zajmą się tym billboardem…?

Na stronie euro.gdansk.pl piszą , że:

Roboty budowlane

* ETAP I – prace ziemne, melioracje
– Rozpoczęcie: grudzień 2008

Tak więc może od jutra już zaczną coś działać…

A póki co, zapraszam Was na krótką „prezentację”, jak przez ostatnie 1,5 roku zmieniło się to miejsce (jak na razie niewiele, ale zawsze coś…). Uruchamia się automatycznie, trwa kilka minut i „leci w kółko”, więc nie liczcie na jakieś napisy końcowe…

Dziękuję za uwagę…

PS. Czy tylko ja mam taki brudny ekran…?

A oto moje wypociny:

Jakieś cuś :

Wokół żelazo,
A w środku dziura,
Rura :

„Wnętrze” okrętu ratowniczego:

Jak stocznia, to oczywiście nie może zabraknąć żurawia:

To pianino, to pewnie Jean Michel Jarre zostawił po koncercie… :

No i oczywiście, po ciężkim dniu, coś dla ochłody… :

Moje wrażenia po tej imprezie? Było nawet fajnie. Na początku mnie to trochę przeraziło, bo przyszło naprawdę sporo osób (około 440!). Ze znajomych, to spotkałem anię1410, nikitttę i luka (ich zdjęcia pewnie pojawią się później…), potem jeszcze pojawił się DeFU oraz 2/3 ekipy Cyfrowej Pukawki, czyli travisb i yellow.

Aha, i jeszcze mój „materiał” na MMce. Trzy pierwsze foty są automatycznie wystawiane do konkursu. I tak nie robię sobie żadnych (nawet 1%) nadziei, że coś wygram. Chociaż z drugiej strony, byłoby zdziwko, gdyby wygrał (lub przynajmniej był w ścisłej czołówce) ktoś, kto robił zdjęcia TYLKO I WYŁĄCZNIE telefonem komórkowym… .

A później „video” *:

*- użycie „” zamierzone.

Szczególnie polecam OGÓRKOWĄ Z GRZANKAMI i POMIDOROWĄ Z RYŻEM (którą się akurat teraz zajadam…).

A oto moja skromna „dokumentacja” tego wydarzenia:

Najpierw zbiórka przy III Urzędzie Skarbowym:

Przyjechała nawet telewizja:

Oliwia Piotrowska:

Gdzie strumyk płynie z wolna… :

Ewa Kowalska wyjaśnia, do czego służy ten „klocek” (oczywiście do zrzucania go z wysokości… ) :

Nieodłączny element „krajobrazu” tej okolicy… :

Nikittta się zastanawia, „dlaczego ten dźwig jest taki brudny…?” :

Rozmowy trwały długo… :

W tym momencie niestety byłem zmuszony się oddalić, gdyż obowiązki służbowe były bezlitosne. Pożegnałem się więc z obecnymi, życzyłem im miłej „wycieczki” i udałem się na tramwaj (10-tka w kierunku Siedlec).

Przez to całe zamieszanie zapomniałem pójść na „moje miejsce”, z którego co sobotę robię fotę tego terenu. Musiałem więc pojechać dzisiaj (to była chyba raczej moja ostatnia jazda rowerem w tym roku – jak dla mnie, to już za zimno na takie przejażdżki…) :

W sumie, to niewiele się tam zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Ale na wiosnę ma się ruszyć. Oby…

Nie wiem, czy jest to spowodowane tym, że wracam z pracy zmęczony, jedyne o czym marzę, to ciepły obiadek w domu i nie mam ochoty na żadne pogawędki, czy jest to początek jakichś zmian (na gorsze, niestety) w moim zachowaniu…

W każdym razie nie podoba mi się to.

I teraz pojawia się w mojej głowie pytanie – Jak (i w ogóle CZY) „walczyć” z tym „zjawiskiem”?

Od jakiegoś czasu, większość mediów w Polsce trąbi o możliwości odebrania nam przez FIFA i UEFA, organizacji EURO w 2012 roku (przykłady- dziennik.pl, onet.pl, tvn24.pl) w związku z wprowadzeniem do PZPN kuratora.

Wszyscy wiemy, jaki jest ogólny bajzel w PZPN i co TAK NAPRAWDĘ ludzie w nim robią – NIC! Dbają tylko o własne interesy i nie mają zamiaru tego procederu w żaden sposób przerywać. Korupcja jest tam na porządku dziennym nikomu z wewnątrz to nie przeszkadza (wręcz przeciwnie…). Mało tego – jak ostatnio można było w mediach usłyszeć, FIFA i UEFA są zdania, że wszystko jest w PZPN w porządku i nie popiera (a wręcz potępia) obecne działania polskiego rządu, grożąc nam właśnie odebraniem EURO za 4 lata. A jakby tego było mało, to jeszcze może nam odmówić możliwości uczestniczenia w eliminacjach do MŚ2010 w RPA (a pierwsze mecze już niedługo…).

Powiem tak – A niech zabierają! Jeśli chodzi o 2010 rok – nie ma się co oszukiwać – nasze „orły” i tak by tam zbyt wiele nie zrobiły, więc ewentualnie można by sobie odpuścić występ w tej imprezie.

A co do EURO 2012, to myślę, że jednak nie odbiorą. Dlaczego? Dlatego, że nie będzie im to na rękę. Po pierwsze dlatego, że takim działaniem potwierdziliby całemu światu, że są równie (jeśli nie bardziej…) skorumpowani, jak PZPN. A po drugie dlatego, że wtedy musieliby wypłacić Polsce i Ukrainie ogromne (idące w miliardy euro) odszkodowanie. Tak więc o EURO w 2012 roku się nie obawiam (póki co jeszcze…).

Tak więc jestem zdania, że jeśli mamy „zapłacić tak wysoką cenę” za to, by polską piłką nożną w końcu zajęli się ludzie, którym zależy na tym, by była ona na światowym poziomie, warto podjąć tę walkę. Dla dobra polskiej piłki!

A tymczasem miejsce, gdzie będzie stadion w Gdańsku wygląda tak: