Jak widać od jakiegoś czasu, dość mało tu “się udzielam”. A jeśli już się tu z czymś pojawię, to zwykle są to bardziej lub mniej znaczące bzdury. Jaki jest powód? Nie mam czasu po prostu. Jest końcówka października i praktycznie całe dnie od rana do wieczora jestem w pracy (a przyszły tydzień będzie jeszcze gorszy…).

Jakby to kogoś interesowało, to ostatnio ograniczam się do tego, że co jakiś czas publikuję coś (poprzez MMS) na Facebook.com.

Zapewne większość z Was nie jest zarejestrowana na Facebooku, więc póki co, pokażę Wam, co tam wrzuciłem:

To był mój “debiut” (pomijając wpis o najnowszej płycie Kultu, który zrobiłem “przez PC-ta”.):

Później był tramwaj Lechii (foto by mój brat Grzesiek):

No i dwa dzisiejsze (jak do pracy jechałem i jak Prezydent Adamowicz drzewko sadził):

Wygrałem w konkursie Radia Eska Rock.

Teraz idę na spacer z psem a potem zabieram się za słuchanie.

Czas: 27 wrzesień 2009, godzina 10:00-15:00;
Miejsce: Gdańsk Letnica, plac budowy stadionu na EURO 2012;
Wydarzenie: Dzień otwarty na budowie.

Dużo nie będę pisał, bo mi się po prostu nie chce.

Zajechałem na Uczniowską około 9:30. Jeszcze zbyt wiele ludzi nie było, więc na teren budowy weszliśmy (w grupach 30-osobowych) kilka minut po godz. 10:00.

Widok z tarasu na piętrze spółki BIEG2012:

2 makiety przyszłego stadionu:

Potem był krótki “spacer” po budowie. Dalej wchodzić nie wolno!:

Prawie na murawie (choć nie napisane, to też zakaz wstępu):

Ten Pan Inspektor nas oprowadzał:

No i to by było na tyle, jeśli chodzi o “spacer” po placu budowy. Potem poszedłem do sklepu się czegoś napić a po powrocie ustawiłem się w kolejce do gondoli.

Jakieś 45 minut czekania i w końcu na górze (40 metrów). Widok w kierunku Nowego Portu:

W kierunku stadionu:

Kolejka coraz dłuższa:

Ludzi mnóstwo:

Potem poszedłem na nowo otwartą platformę widokową (dojście od ul. Żaglowej, za III Urzędem Skarbowym):

Regulamin:

A potem się wkurzyłem, bo było zapowiadane, że około godziny 13:00 mieli pojawić się zawodnicy Lechii Gdańsk a nie dość, że ich przyjazd się opóźnił o około 1 godzinę, to jak się już pojawili, to okazało się, że byli to zawodnicy Młodej Lechii…

No i to tyle “atrakcji” na dzień dzisiejszy. Jeszcze tradycyjnie mój “cotygodniowy” widok z wiaduktu:

Finito.

Po prostu nie mogę się do tego nie odnieść…

Zapewne słyszeliście/czytaliście o tym całym “zamieszaniu” w kwestii koloru krzesełek na nowo powstającym w Letnicy stadionie.

Pojawiły się oczywiście artykuły w różnych lokalnych (i nie tylko…) mediach – Gazeta.pl Trójmiasto, MMTrójmiasto.pl, Onet.pl…

Prócz tego, na wielu forach zawrzało. Kilka przykładów: MojeOsiedle.pl, Wolne Forum Gdańsk, brzezno.net, SkyscraperCity, GdaPolis.pl.

Oczywiście na stronach kibicowskich też można “wszystkiego pełno” na ten temat znaleźć – Lechia.pl, Lechia.gda.pl, Lechia.net…

Aha, zapomniałbym o blogu kolegi Piotra, który również wyraża swoje zdanie na ten temat.

No i wreszcie czas na mój skromny komentarz.

Hmm… Właściwie, to nie wiem, co powiedzieć… Na początku tej “dyskusji” oczywiście byłem tylko i wyłącznie za “opcją” krzesełek biało-zielonych. Później jednak powoli zaczynałem zmieniać zdanie. No bo skoro projekt stadionu został już dawno zatwierdzony i jakoś wtedy kibice nie protestowali, więc dlaczego teraz robią zamieszanie?

Krzesełka niech sobie będą bursztynowe. Na pewno na terenie obiektu pojawi się tyle biało-zielonych akcentów, że każdy (lub przynajmniej znaczna część) kibic z Gdańska będzie wiedział, “do kogo stadion należy “. Do tego jeszcze, jak będzie nasz ukochany klub grał, to GWARANTUJĘ, że na trybunach będzie tak biało-zielono, że… po prostu nie mam słów. Też jestem kibicem Lechii (co prawda dopiero od tego roku, ale zawsze…) i wcale mi nie przeszkadza kolor krzesełek, jaki “wymyślił” projektant.

No i to tyle z mojej strony. Apeluję do WSZYSTKICH, aby zaprzestali tej żenującej “debaty”. Jestem pewien, finał tej sprawy będzie taki, że i “wilk będzie syty i owca cała”.

Dziękuję za uwagę…

Aha, jeszcze dzisiejszy (a właściwie wczorajszy…) widok z wiaduktu na Uczniowskiej (bo dawno nie było… :

… o 7:53.

…, który jeszcze jakiś czas temu stał sobie spokojnie przy Placu Solidarności?

… dla kolegi (i byłego sąsiada) Darka, którego wczoraj spotkałem. Zadawał mi pytania typu – “Jak tam moja chałupa? Jeszcze stoi?”

Voila!

Jak widać, stoi. Jeszcze…

Kompletnie na nic nie mam czasu…

Moje życie codzienne jest ostatnio tak proste, jak konstrukcja gwoździa (jeśli nie prostsze…).

W dni powszednie praktycznie cały dzień jestem w pracy. Wieczorami chodzę z psem na spacer.

W weekendy, to różnie – w zależności od tego, kiedy Lechia gra – w ten dzień jestem albo na Traugutta 29 albo na oglądam mecz gdzieś w necie. Prócz tego jeszcze – zanim rozpocznie się mecz – trochę, jak to się mówi, “ogarniam” w domu, chodzę po zakupy itp. I tyle…

Nie mam czasu gdzieś pójść, połazić… Nie mam czasu gdzieś pojechać np. na 2 tygodnie lub chociaż tydzień (w tym roku mój “urlop”, to było cztery dni (od piątku do poniedziałku) nad jeziorem przywidzkim).

Nie mam czasu na tzw. “życie towarzyskie” (ogranicza się ono praktycznie do wizyt – oczywiście w któryś z weekendowych dni – u moich serdecznych przyjaciół na Dolnym Mieście).

No i oczywiście nie mam czasu na to, by znaleźć (w sensie – znaleźć czas, by poszukać) miłość. Po prostu brakuje mi czasu…

Ma ktoś z was pożyczyć… powiedzmy… 1,5 do 2 lat… wolnego czasu? Obiecuję oddać z nawiązką…

Poukładałbym sobie życie, jak należy i “stanął na nogi”…

… że przestałem blogować, wstawiam kilka migawek z tego, gdzie ostatnio bywałem.

28 lipiec – prezentacja Lechii przy Dworze Artusa:

29 lipiec – w takiej koszulce kolega przyszedł do pracy:

3 sierpień – taki samochód CocaColi widziałem:

4 sierpień – niedawno otwarty parking przy Cmentarzu Łostowickim:

5 sierpień – taki “zestaw poranny” mnie w drodze do pracy “przywitał”:

8 sierpień – chyba coś będzie nowego w lokalu przy ul. Władysława IV 20:

9 sierpień – plaża Westerplatte:

11 sierpień – taką naklejkę w tramwaju wypatrzyłem:

I tyle. Bo tak w ogóle, to ostatnio cierpię na brak pomysłów na wpisy…

…dans la mesure où la Pologne.” (“Nie mam żadnych obaw ani wątpliwości jeśli chodzi o Polskę”) – mówił Prezydent UEFA Michel Platini podczas krótkiej wizyty na placu budowy stadionu piłkarskiego w gdańskiej Letnicy.

Oczywiście nie mogło mnie tam zabraknąć .

Na miejscu byłem kilka minut po 9:00.

Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, zepsuła się pogoda (deszcz), w związku z czym przybycie gości trochę się opóźniło. Ale w końcu przyjechali. Weszli do środka “budynku” i tam spędzili ponad godzinę (w międzyczasie pogoda się poprawiła). Potem wsiedli do kilku “offroadów ” i zrobili rundkę po placu budowy.

Nie trwało to zbyt długo, więc po jakimś czasie znów weszli do środka a zebranym reporterom, fotoreporterom i … reszcie zgromadzonych pozostało już tylko czekać…

Na szczęście nie musieli (-śmy) czekać zbyt długo.

Uśmiechom nie było końca…

Na konferencji Platini głównie chwalił władze Gdańska za stan przygotowań do mistrzostw, za projekt nie tylko stadionu ale i rewitalizacji Letnicy. Ogólnie był bardzo zadowolony.

Pogadali jeszcze chwilę i pojechali w kierunku Starego Miasta.

A ja co? Jak zwykle poszedłem na “swoje miejsce” .

Coś mi się widzi, że będę musiał nieco inaczej się ustawiać przy robieniu cotygodniowych zdjęć, bo z tego, co widzę, stadion będzie “za bardzo w lewo” a nie w centrum zdjęcia. Zobaczę…

Aha, jeszcze krótki film z konferencji (jakość – w skali od 1 do 10 – MINUS 10… ).

Pomimo, że strasznie zmokłem myślę, że warto było.

Po prostu…

… po ścieżce rowerowej się nie chodzi.

To tak a propos mojego wpisu sprzed 3 miesięcy.

Pojechałem se dzisiaj do pracy rowerem a w drodze powrotnej skręciłem na Dolne Miasto i Przeróbkę, by wrócić do domu promem Wisłoujście. Korzystałem z niego wiele razy, ale nigdy “w te stronę” (w sensie – wracając do domu po pracy…). I tyle.

PS. Że zdjęcie prześwietlone? No i co z tego?

… układać sobie w myślach różne możliwości przebiegu rozmów (niekiedy bardzo poważnych), jakie mam w najbliższym czasie przeprowadzić z różnymi ludźmi. Muszę przestać!

Dlaczego? Ostatnio zauważyłem, że czasami właśnie tak robię – myślę sobie, jak zacząć taką rozmowę, jakich argumentów używać, ustalam (sam ze sobą) co powiem, gdy mój rozmówca mnie czymś zaskoczy (pozytywnie lub negatywnie).

I co z tego wynika? Nic. Efekt tego jest taki, że jak już przychodzi “co do czego”, to albo zapominam, co sobie “wymyśliłem” i mówię całkiem co innego, albo – co gorsza – z niezrozumiałych dla mnie przyczyn, unikam sytuacji, w których miałoby ewentualnie dojść do rozmowy na TE tematy.

Nie wiem, może mój rozum jest tak skonstruowany, że traktuje te moje “ustalenia” jako “sprawy już załatwione” i “nie widzi potrzeby kontynuowania tych wątków”… To jedyne, co mi przychodzi do głowy…

Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że “mam w zanadrzu” kilka spraw (głównie zawodowych – warunki pracy, czas pracy, zarobki i takie tam…), które wymagają dość poważnych rozmów z kilkoma osobami, ale jakoś nie mogę “się przełamać” i w końcu tych spraw załatwić.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że ja WIEM DOSKONALE, że czas nie jest w tym przypadku moim sprzymierzeńcem i że ciągłe odkładanie tych rozmów na później DZIAŁA TYLKO NA MOJĄ NIEKORZYŚĆ.

Muszę się przełamać… Problem w tym, że nie bardzo wiem, jak to zrobić…

Jak mówił, tak zrobił…

W zeszłym roku byłem na wystawie „Wielcy Gdańszczanie”, więc nie mogło mnie zabraknąć na trwającej właśnie wystawie „Duch Gdańskiej Architektury”.

Rzeźby są naprawdę ciekawe, choć wydaje mi się, że w niektórych przypadkach, artystów trochę “poniosło”. Ale – jak to się mówi – o gustach się nie dyskutuje. Ogólnie mi się podobało. Zresztą, oceńcie sami.

Aha! Żeby nie było! Akurat strasznie świeciło słońce, więc niektóre foty są bardzo prześwietlone (czy jak to się tam mówi… )

Złota Brama:

Zielona Brama:

Brama Wyżynna:

Ratusz Głównego Miasta (wysoki na 6m !!!) :

Dwór Artusa:

Żuraw (od tej strony, co Krzysiek Skiba “występował” w Akcji “JESTEM Z GDAŃSKA”) :

Dom Angielski:

Dom Uphagena:

Wielka Zbrojownia (jak się wyraził pewien pan – “Zbrojownia po paru głębszych…” ) :

Mała Zbrojownia:

Bazylika Mariacka i Kościół św. Katarzyny (taka mała kompilacja…):

Kaplica Królewska:

Dworzec Główny PKP:

Jeśli Gdańsk, to oczywiście lwy:

No i Neptun:

Tak, jak mówiłem – podobało mi się. Szkoda tylko, że bilety po 8zł (wiedziałem o biletach, ale spodziewałem się maksymalnie 5zł…).

Jak podają różne (chyba wszystkie możliwe na świecie…) media, Michael zmarł wczoraj, około 23:00 (czasu polskiego).

Mój komentarz? Hmm… Powiem tak – Sam sobie zgotował taki los…

Ale jednak szkoda chłopa… Mimo wszystko…

… będę tam chodził.

Chodziłem tam, chodzę i ZAWSZE będę chodził.

No chyba, że płot postawią, czy coś…

Drażni mnie, gdy takie coś w gazecie czytam -> Lech Kaczyński zlikwidował PO

Powiedzcie mi, jaka się nasuwa pierwsza myśl po przeczytaniu takiego tytułu? Oczywiście, że sytuacja, w której osoba prezydenta Kaczyńskiego, który w jakiś (pewnie tylko sobie znany sposób… ) delegalizuje partię polityczną o nazwie Platforma Obywatelska.
A gdy już się taka myśl przewinie nam przez ośrodek myślowy, to co robimy? Oczywiście, że z zaciekawieniem zaglądamy do artykułu, by się dowiedzieć, jak on to zrobił.

A w artykule co widzimy?

“Strzelanie z karabinku sportowego, zakładanie maski gazowej na czas, bandażowanie kolegów – dla jednych lekcje z przysposobienia obronnego były katorgą, dla innych fajną zabawa. Ale to już koniec. Lech Kaczyński właśnie podpisał ustawę likwidującą zajęcia z PO. Zmienia się też program wychowania fizycznego.”

Zastanawiam się, jakich jeszcze sposobów będą się chwytać media, żeby tylko zainteresować czytelnika…?

To już XIII edycja Wielkiego Przejazdu Rowerowego w Gdańsku. Jak zwykle atmosfera wyśmienita. No i pogoda dopisała (momentami nawet aż za bardzo, ale kto by się tym przejmował… ).

Moja krótka “relacja”:

A temu panu gratuluję pomysłowości.

I jeszcze krótki film z przejazdu:

Jakieś takie niby-rzeźby poustawiali w Parku Nadmorskim (okolice Przymorza/Jelitkowa). Początkowo chciałem tylko wstawić zdjęcia bez opisów, ale okoliczności się tak złożyły, że dzięki pomocy Ewy Kowalskiej (przy okazji WIELKIE DZIĘKI !!!) postanowiłem jednak “rozwinąć temat”. No więc jedziemy.

To podobno przedstawia Lecha Wałęsę:

Jan Heweliusz:

Daniel Fahrenheit:

Filip Clüver:

Daniel Chodowiecki:

Arend Dickmann:

Artur Schopenhauer:

Daniel Gralath:

I jeszcze raz Jan Heweliusz:

Jeszcze podobno był tam gdzieś Jakub Teodor Klein i Günter Grass, ale jakoś nie zauważyłem.

A wszystko to w ramach Wystawy rzeźb z granitu kaszubskiego – Wielcy Gdańszczanie. Wg informacji na tej stronie, rzeźb jest tam 11. Ja niestety widziałem tylko 9 (gdybym wcześniej wiedział, to na pewno bym poszukał, ale byłem tam tylko przejazdem, więc i tak dobrze…).

Moim skromnym zdaniem, ładniejsze były zeszłoroczne rzeźby z piasku na plaży (jakieś takie wyraźniejsze i bardziej “wpadające w oko”. No ale cóż, o gustach się nie dyskutuje.

A propos rzeźb z piasku na plaży – szykuje się kolejna atrakcja – III Gdański Festiwal Rzeźby z Piasku
„Duch Gdańskiej Architektury” . Tym razem “Na plaży w Jelitkowie będzie można podziwiać piaskowe kopie m.in. Żurawia, Ratusza Głównego Miasta, Dworu Artusa i Kaplicy Królewskiej, Bramy Zielonej, Bramy Złotej i Wyżynnej”. I to mi się podoba…

… niewiele pamiętam z tego dnia. Rzekłbym nawet, że nic.

Chodzi oczywiście o 4 czerwca 1989 roku. To była niedziela. Miałem wtedy dokładnie 10 lat, 5 miesięcy i 4 dni, czyli byłem w… IV klasie podstawówki.

No bo co może zapamiętać nieco-ponad 10-letni chłopak na początku czerwca, gdy pozostało jeszcze tylko kilkanaście dni do wakacji? Nic.

Chociaż nie! Właśnie mi się przypomniało! To znaczy nie tyle PRZYPOMNIAŁO, co po prostu SKOJARZYŁEM PEWNE FAKTY – Pamiętam, że pod koniec IV klasy, czyli właśnie na początku czerwca `89, jeden kolega (Artur) odebrał wcześniej świadectwo, bo z całą rodziną wyjeżdżał do Kanady (pewnie do tej pory tam siedzi – nie wiem…).

No i to tyle, jeśli chodzi o moje “wspomnienia” z początku czerwca 1989, czyli wtedy, gdy odbywały się pierwsze częściowo wolne wybory w powojennej historii Polski.

I teraz pytanie/prośba do Was – Napiszcie w kilku zdaniach, co Wy zapamiętaliście (lub co się Wam kojarzy…) z tego dnia (lub z “okolic” końca maja/początku czerwca 1989).

Dwa miesiące minęły, więc kolejny slideshow z wiaduktu na Uczniowskiej.

Bo Lechia wczoraj wygrała z Piastem 2:0 i zapewniła sobie pozostanie w Ekstraklasie na 12. miejscu.

… czerwony ma garniturek !

Stał wczoraj na parkingu Urzędu Miejskiego w ramach Piątego Dnia otwartego Urzędu Miejskiego, który to z kolei odbywał się w ramach Święta Miasta Gdańsk.

Ile to czasu minęło? Dokładnie 4 tygodnie temu (20 kwietnia) padł mi mój stary komputer (pisałem o tym w piątek, 24 kwietnia).

I wreszcie jakiś czas temu (nie pamiętam dokładnie – chyba jeszcze w kwietniu…) kupiłem sobie z Allegro “nowy” sprzęt:

FUJITSU SIEMENS SCENIC T i845G. Mały, zgrabny i – co bardzo ważne – cichy!

Jego parametry (żadnych rewelacji) – Procesor Intel Pentium 4 2GHz, 504 MB RAM (oczywiście będę go powiększał do – co najmniej – 1GB), HDD 20GB (od razu wymieniłem na swój stary 80GB), grafika i dźwięk zintegrowane, więc też coś będę musiał rozbudować.

Ale to jest mało istotne. Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że W KOŃCU poinstalowałem w nim wszystkie najważniejsze sterowniki. A najbardziej się cieszę, że W KOŃCU mam podłączony Internet. Miałem już dość proszenia Grześka o udostępnienie swojego laptopa. Przy okazji – Grzesiek WIELKIE DZIĘKI !!! No i dosyć też miałem marudzenia ojca, że “…płacę za Internet a nie mam…”.

No i to tyle na dzisiaj. Do następnej awarii (oby jak najpóźniej…)

PS. A dzisiaj z tej okazji posprzątałem sobie na biurku.

Spokojnie! Nic strasznego się nie dzieje! Potrzebuję Waszej pomocy przy “skonfigurowaniu” mojego nowego komputera.

Nie mogę sobie poradzić ze znalezieniem odpowiednich sterowników do mojej płyty głównej. Dźwięk i grafikę już ustawiłem a teraz mi brakuje tylko (?) dostępu do Internetu.

Dlatego do Was taka mała (a zarazem WIELKA…) prośba – Jakby ktoś z Was dał mi jakieś namiary (albo sam gdzieś ściągnął), to byłbym bardzo wdzięczny.

A czego potrzebuję? Chyba tego – Intel 82801 DB ICH4 Lan Controller with 82562ET/EZ PHY.

Nazwa mojej płyty (wg AIDA32) – FUJITSU SIEMENS SCENIC T i845G

Nie wiem, nie znam się. Dlatego proszę Was o pomoc.

Jakby ktoś z Was miałby chęci mi pomóc a miał/miała jakieś niejasności, niech do mnie pisze na jacko.blog@gmail.com.

Z góry dzięki.

Wczoraj sobie wycieczkę zrobiliśmy. Kierunek – Szymbark, Centrum Edukacji i Promocji Regionu.

Około 9:00 byliśmy na miejscu. Pogoda była wyśmienita.

Brama wejściowa na teren (przyznam się bez bicia, że robiłem tą fotę, gdy już wychodziliśmy)

Najdłuższa deska świata (z przyczyn oczywistych, nawet nie próbowałem jej całej “złapać w kadr”).

Lokomotywa.

Pomnik upamiętniający bohaterów “Gryfa Pomorskiego”

Wejście do bunkra.

Kościółek.

No i oczywiście słynny odwrócony dom.

Moja rada – Jeśli ktoś z Was ma zamiar się tam wybrać, to lepiej wcześnie rano. Tak, żeby być na miejscu nie później, jak o 9:00, bo później, to już takie tabuny ludzi tam pędzą, że dostać się gdziekolwiek nie należy do przyjemności.

Potem pojechaliśmy jeszcze na Wieżycę.

Na wieżę widokową.

Moje osobiste wrażenia? Jak najbardziej pozytywne.

No i to tyle.

Jakoś tak w miarę normalnie ten tydzień zleciał. Własnego PC nadal nie mam, ale od czego jest laptop brata, prawda… ?

Poniżej kilka migawek z mojego życia codziennego.

Sobota, 25 kwiecień – Stadion Lechii, derby Trójmiasta.

Wynik 2:1. Bramki – 75. minuta, Piotr Wiśniewski na 1:0, 79. minuta, Paweł Buzała na 2:0 i 95. minuta, Przemysław Trytko na 2:1. Piękny mecz, piękne bramki, Lechia rządzi w Trójmieście!

Niedziela, 26 kwietnia – okolice byłego peronu SKM Gdańsk Nowy Port.

Poniedziałek, 27 kwietnia – napis na koszulce mojego kuzyna.

Wtorek, 28 kwietnia – była Łaźnia w NP. Szyld w ramach wystawy “Savoir que j’existais, voila! Wiem, że istniałam – to najważniejsze!”

Środa, 29 kwietnia – remont ulicy Łostowickiej, fragment wjazdu na parking.

Wczoraj, czyli czwartek 30 kwietnia – godziny otwarcia pewnego sklepu.

I jeszcze oczywiście dzisiejszy, 1-szo majowy widoczek na plac budowy stadionu.

Całkiem niespodziewanie.

Zaczęło się w poniedziałek rano, jak już do pracy poszedłem. Ojciec do mnie zadzwonił, że “coś tam w pudle piszczy…”. Kilka razy robił RESET i nic nie pomagało. Powiedziałem mu, żeby nic nie ruszał a ja po pracy spróbuję coś zrobić.

Wieczorem rozkręciłem pudło, by zobaczyć, co się dzieje. Faktycznie coś piszczało w okolicy procesora. Jako, że nie bardzo się na tym znam, postanowiłem posprawdzać wszystkie kable, czy się przypadkiem jakiś nie poluzował, czy coś… Myślałem, że to coś pomoże. Nie pomogło…

Po tym wszystkim zauważyłem, że wiatrak w zasilaczu przestał się kręcić. Aha – pomyślałem – tu Cię mam! Brat przyniósł mi jakiś stary zasilacz od innego komputera, podłączyliśmy go “na krótko” do CD-ROMu i zadziałało. Odetchnąłem z ulgą, że to tylko wymiana zasilacza. Brat znalazł gdzieś na Allegro gościa, który miał na zbyciu taki właśnie zasilacz, więc po raz kolejny odetchnąłem z ulgą. Moja radość była tym większa, że po odbiór miałem się zgłosić na Ujeścisko, czyli jakieś 30 minut drogi pieszo od miejsca, gdzie pracuję. Postanowiłem więc, że następnego dnia po pracy się tam przejdę. Tak zrobiłem.

Gdy już miałem ten sprzęt w domu, moja radość dość szybko stopniała. Okazało się, że zakupiony przeze mnie za 35zł zasilacz był “na skraju wyczerpania”. Podziałał tylko jakieś 5 minut i tym samym “dokończył żywota”. Zadzwoniłem do sprzedawcy, powiadomić go, że sprzęt był felerny. Przeprosił mnie bardzo tłumacząc, że nie miał pojęcia, że zasilacz był wadliwy. Zapewnił, że jak do niego przyjadę, to mi odda całą kasę i jeszcze raz przeprosi. I tak właśnie było.

Powiedziałem o wszystkim bratu a on zaoferował mi pomoc. Mówił, że znalazł gdzieś na Przymorzu jakiś serwis. Zaoferował nawet, że może tam zawieźć mój sprzęt do ekspertyzy. I tak zrobił.

Na drugi dzień (to już czwartek) zadzwonił do mnie facet z serwisu, że padła mi płyta główna. FUCK!!! Wycienił mi przybliżony koszt wymiany płyty wraz różnymi tam pamięciami RAM itp. na jakieś około 500-600zł. FUCK!!! FUCK!!! Powiedziałem mu, że jak na razie muszę to wszystko na spokojnie przemyśleć a sprzęt po prostu odbiorę.

W międzyczasie brat dowiedział się, że jego kolega z pracy ma podobną płytę główną i że może ją dość tanio sprzedać. REWELACJA! – pomyślałem.

Przyszedłem dzisiaj z pracy i po zjedzeniu obiadu, zabrałem się za instalowanie. Odkręciłem starą płytę i już chciałem wkręcać nową. Ale coś mnie “tknęło”, by najpierw posprawdzać, czy wszystko będzie pasować. Wszystkie wtyczki (te łączące płytę z zasilaczem, te od HDD, CD itd…) pasują bez zarzutu. Odkręciłem wiatrak od procesora i… No właśnie…

Nie pasuje! FUCK!!! FUCK!!! FUCK!!! W “nowej” płycie jest gniazdo na jakiś starszy procesor. Jakiś taki mniejszy ( o jakieś 0,5 cm. FUCK!!! Znów nic z tego…

Tak więc póki co, nie wiem, co mam robić. Powoli do mnie dociera, że będę musiał ponieść pewne koszty. Postanowiłem, że muszę to na spokojnie “przetrawić”.

Całe szczęście, że brat pozwala mi “awaryjnie” korzystać z jego laptopa, bo w przeciwnym razie, to nie wiem, co ja bym zrobił… Dzięki Grzesiek. Nawet nie wiesz, jak bardzo mi pomagasz…

I Tobie Paweł, też WIELKIE DZIĘKI, że chciało Ci się jeździć do serwisu z moim sprzętem. I że załatwiłeś mi płytę. I w ogóle dzięki!

Tak więc na obecną chwilę postanowiłem, że w weekend nie będę się tym zajmował. Odpocznę trochę od tego wszystkiego. Może mi to na dobre wyjdzie…?

Jutro derby Trójmiasta. Niesamowite emocje. Oczywiście idę. Może to mi pozwoli na jakiś czas “zapomnieć” o tej całej awarii…

Życzcie mi powodzenia.

Takie tam…

Nie wiem, może nie powinienem o tym pisać, bo Święta są i w ogóle… Ale co mi tam… Napiszę.

Wkurzył mnie dzisiaj jeden koleś. Jadę ja sobie z bratem na rowerach (w kierunku Letnicy, we wiadomym celu) i widzę, że po ścieżce rowerowej wzdłuż Marynarki Polskiej (na odcinku Wyzwolenia – Śnieżna) idzie kilka osób. Podjeżdżając bliżej zobaczyłem, że jest tam jakiś facet, kobieta, kilkoro biegających dzieciaków i jedno dziecko w wózku. Wszyscy na ścieżce rowerowej. Podjeżdżając bliżej, mówię kulturalnie:

- Tu jest ścieżka rowerowa, tędy rowery jeżdżą!

Zgadniecie, jaką otrzymałem odpowiedź?

- Zamknij mordę!!! – rzekł ów pan.

No cóż, skoro na takim poziomie miała przebiegać nasza dalsza “rozmowa”, postanowiłem jej nie kontynuować. Ale…

Ale… PAMIĘTAJ BEZMÓZGA ISTOTO, ŻE JA DO CIEBIE TO MÓWIŁEM NIE DLATEGO, ŻE TAKIE BYŁO MOJE WIDZIMISIĘ, CZY COŚ, TYLKO DLATEGO, ŻE NA ŚCIEŻCE ROWEROWEJ (TAK JAK NA ULICY LUB CHODNIKU) OBOWIĄZUJĄ PEWNE ZASADY!!! ZASADY, KTÓRE MAJĄ NA CELU ZAPEWNIENIE BEZPIECZEŃSTWA (TAK SAMO MOJEGO, JAK I TWOJEGO I TWOICH DZIECI). MNIE TO NAPRAWDĘ SZCZERZE NIE OBCHODZI, KTÓRĘDY TY, BEZMÓZGOWCU CHODZISZ (dla mnie, to możesz nawet chodzić na rękach, z gołą dupą, środkiem Obwodnicy), ALE ŻYCZYŁBYM CI, ABYŚ KIEDYŚ SIĘ NIE ZDZIWIŁ, JAK CIĘ KTÓREGOŚ PIĘKNEGO DNIA JAKIŚ ROWERZYSTA (PRZEZ TWOJĄ BEZMYŚLNOŚĆ !!!) POTRĄCI (ALBO – CO GORSZA – TWOJE DZIECKO) I BĘDZIESZ MIAŁ Z TEGO POWODU NIEPRZYJEMNOŚCI !!! WTEDY TO TY “ZAMKNIESZ MORDĘ” I MOŻE COŚ DO CIEBIE BEZMÓZGOWCU TRAFI !!! CHOCIAŻ SZCZERZE WĄTPIĘ…

Dziękuję, skończyłem.

A tak poza tym, to Wesołych Świąt wszystkim życzę. Bezmózgowcom też (mimo wszystko…).

Jak już kiedyś pisałem, czasami zdarza mi się “ustrzelić” dość dobre (moim skromnym zdaniem) zdjęcia różnych detali. Ostatnio mnie “naszło”, żeby poszperać trochę w swoim “archiwum” i znalazłem takie oto foty:

5 maj 2008 – w pobliżu miejsca, gdzie pracuję.

25 maj 2008 – gdzieś na jakiejś łące.

12 czerwiec 2008 – hałda żwiru na terenie zakładu, gdzie pracuję.

21 czerwiec 2008 – ktoś włożył sztuczną różę w płot SP55.

25 lipiec 2008 – zepsuty gramofon Fonica.

5 sierpień 2008 – bułka z serem.

21 sierpień 2008 – miarki z IKEI.

26 wrzesień 2008 – dysze do piaskowania.

11 listopad 2008 – siedzenie na peronie Gdańsk Nowe Szkoty.

13 listopad 2008 – moja brudna, pracowa klawiatura.

9 marzec 2009 – zegar (w pracy).

I jeszcze wczorajszy kwitnący bez.

Tak mnie jakoś naszło, by zrobić trochę “remanentu” w moich zdjęciach. Jako, że dawno (a dokładnie od 22 lutego 2008, czyli od wpisu “Nowy Port, czwarta po południu…”) nie “prezentowałem” Wam zdjęć mojego psa Aresa, postanowiłem to nadrobić.

Oto “efekty” moich poszukiwań:

14 marzec 2008 – podczas przedpołudniowego spaceru.

18 marzec 2008 – Ares pomaga pani przy naprawianiu krzesła.

19 kwiecień 2008 – popołudniowy spacer do Brzeźna.

29 czerwiec 2008 – na działce.

6 wrzesień 2008 – też na działce. Czeka na pana.

4 październik 2008 – bez komentarza…

7 grudzień 2008 – na swoim ulubionym parapecie.

I jeszcze dwa wczorajsze.

Ot tak, po prostu…

Mistrzostwa EURO 2012 tuż tuż (1168 dni) a tymczasem w Letnicy zaczyna “ubywać” domów. Ot, chociażby tego na ul. Uczniowskiej, pierwszego od ul. Marynarki Polskiej (nie zdążyłem sprawdzić, jaki jest – tzn. BYŁ – jego numer).

Rok temu (a dokładnie 6.04.2008) wyglądał tak:

Potem długo długo nic, aż 21.02.2009 jacyś panowie zaczęli po dachu łazić:

Łazili łazili i po trochu rozbierali (27.02.2009):

Pewnego dnia (7.03.2009) przestało być ich widać, ale nadal rozbierali:

14.03.2009 byli już prawie na finiszu:

Aż w końcu w 1-szy dzień tegorocznej wiosny (21.03.2009, jakby ktoś nie wiedział… ) tak ładnie zagrabili, że po budynku nie ma śladu:

Oj zmienia się dzielnica, zmienia…

No i oczywiście comiesięczny slideshow z wiaduktu:

Enjoy!

PS. Czy Wam też się wydaje, że mój blog się ostatnio monotematyczny (w sensie – euro2012balticarenowoletnicowy ) robi?

A co? Nie mogę ? Tak się złożyło, że na dzisiaj ekipa z Wolnego Forum Gdańsk planowała wycieczkę po tej zaniedbanej dzielnicy Gdańska. Jako, że trafiło mi się wolne (w końcu…!!!), więc się wybrałem. Oto, co zobaczyłem:

Jeszcze niecały tydzień temu stał tu całkiem pokaźny budynek. Teraz, jak widać, nie ma po nim śladu.

Krótki “spacer” po okolicznych podwórkach:

Budynek starej szkoły. Podobno też idzie do wyburzenia. Patrząc na jego stan techniczny, to chyba jednak jedyny dla niego “ratunek”.

Niektóre budynki w Letnicy są wyremontowane (Starowiejska 49) i prezentują się całkiem przyzwoicie.

Generalnie większość dzielnicy, to tego typu domy (Stalowa 5):

ul. Niecała (chyba nr.9):

Potem już musiałem się zwijać (ekipa poszła dalej, w kierunku starej lokomotywowni), więc jeszcze “odwiedziłem” 2 beczki, które już od dawna planowałem sfocić (a propos – czy ktoś z Was może coś wie na temat tych beczek? – Skąd się tam wzięły? Od czego są? itd…):

No i jeszcze cotygodniowy widok z terenu budowy stadionu:

Po tym wszystkim poszedłem do domu (to znaczy w kierunku tramwaju). Mniej więcej 2/3 drogi zorientowałem się, że nie zdążę na tramwaj (12:34), więc zwolniłem krok, by spokojnie dojść na przystanek, na następny tramwaj (12:54). Tramwaj przyjechał, ale około godziny 12:48 i na wyświetlaczu, zamiast napisu “10 NOWY PORT”, miał napisane “POJAZD USZKODZONY” i zjechał do zajezdni. Tak więc do domu wróciłem dopiero kolejnym (13:14).

Koniec.

Dzisiaj proszę Was, Szanowni Czytelnicy, byście odpowiedzieli mi na 3 pytania. To znaczy pytanie będzie jedno (zadane 3 razy), ale za to odpowiedzi będą (mam taką nadzieję) trzy różne. No to do dzieła.

Pytanie pierwsze – Jak nazwać człowieka, który po prostu wstaje rano (np. o 5:30, 6:00…), je śniadanie (ewentualnie wypija kawę), przed wyjściem całuje żonę, wychodzi na przystanek (lub do samochodu – jeśli takowy posiada) i jedzie do pracy. Pracuje np. od 7:00. Około godziny 10:00 idzie na przerwę. Po pół godzinie wraca do swoich obowiązków, które wykonuje do 15:00 (lub na przykład zostaje CZASAMI na nadgodziny, np. do 17:00). Po pracy wraca do domu (po drodze może np. odbierać dzieci ze szkoły, czy coś…). Czule wita się z żoną, je obiad a potem (zależnie od okoliczności) wychodzi gdzieś z rodziną (do znajomych, do kina, na spacer…), zajmuje się np. jakimś małym remoncikiem w domu lub po prostu korzysta z poobiedniej drzemki. Około godziny 22:00-23:00 (jeśli nigdzie nie wychodził) kładzie się spać, by na następny dzień być wypoczęty i gotowy do kolejnego dnia w pracy. Pracuje 5 dni w tygodniu, czyli weekendy ma dla siebie. Prócz tego raz w roku (czy ile tam…) przysługuje mu ustawowo ileś tam dni urlopu, który wykorzystuje np. na wyjazd z rodziną chociażby nad jakieś jezioro, czy w góry. Dodatkowo czasami dostaje od pracodawcy (za jakieś szczególne osiągnięcia) różnego typu nagrody. Prowadzi tzw. NORMALNE ŻYCIE. Jak nazwać takiego człowieka?

Pytanie drugie – Jak nazwać człowieka, który wstaje rano o godzinie 7:00, je śniadanie, sprawdza skrzynkę mailową i na chwilę przed 8:00 wychodzi z domu (nie całuje żony, bo takowej nie posiada). O godzinie 8:03 siedzi w tramwaju, by za około 50 minut być już w szatni i przebierać się do pracy. Pracuje (nie ma lekko) do około 13:00-13:30. Właśnie około tej godziny robi sobie przerwę. Po około pół godzinie kończy przerwę i wraca do pracy. Robi swoje jeszcze przez kilka (w zależności od potrzeb) godzin. Jako, że ma własną firmę, sam jest sobie szefem, więc formalnie nie jest od nikogo w żaden sposób uzależniony. Oczywiście jego praca wiąże się z pewnymi zależnościami w stosunkach z różnymi zleceniodawcami, ale generalnie to on sam ustala (po uzgodnieniu z różnymi ludźmi) warunki tych zależności. Około godziny 17:00-18:00 kończy pracę i idzie na tramwaj, który zawozi go prawie pod sam dom (po drodze nie odbiera dzieci ze szkoły, bo takowych też nie posiada). Zjada obiad, siada do komputera i znów sprawdza pocztę. Około godziny 20:00 idzie z psem na spacer. Po powrocie robi różne rzeczy do około 22:30-23:00, by o tej właśnie porze położyć się spać. Nastawia sobie budzik na 7:00. Czasami (w zależności od potrzeb) pracuje w soboty – trudno, taka branża. Generalnie jest w miarę zadowolony ze swojego życia zawodowego. Co innego życie prywatne (w tym towarzyskie) – dni powszednie między ok.18:00 a 7:00, soboty (całe lub od około 13:00) i niedziele, to trochę mało, by być zadowolony z ilości wolnego czasu. Nie ma zbyt wiele czasu na spotkania z przyjaciółmi (że już o czasie na szukanie sobie – że tak powiem – kandydatki na żonę, nie wspomnę…). Nie ma pracodawcy, więc o każdym jakimś większym wolnym (np. tygodniowy urlop) musi poinformować (najlepiej z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem) większość swoich zleceniodawców, by zmienili oni swoje plany tak, by za bardzo nie odczuli tego, że on jest na urlopie. Żyje z dnia na dzień i wykonuje swoje obowiązki w miarę solidnie. Czasami rozmyśla o przyszłości, ale generalnie nie może nic zrobić, bo nie ma czasu na zmiany. Chciałby coś zmienić w swoim życiu, ale za bardzo nie wie co, jak i czy te zmiany przyniosły by mu zamierzony efekt. Jak nazwać takiego człowieka?

Pytanie trzecie – Jak nazwać człowieka, który przykładowo wstaje rano, o 4:30 (?), wypija kawę, wychodzi z domu i wsiada w samochód. Po kilku minutach (bo ma blisko) jest już w pracy. Przebiera się (lub jest już przebrany – po prostu w domu od razu ubrał się w ciuchy robocze) i zaczyna pracę. Pracuje cały dzień. Około godziny 14:00-15:00 zaczyna go łapać zmęczenie. Jednak nie robi sobie normalnej przerwy, tylko przysiada na chwilę, by zaczekać aż zagotuje się woda. Po kilku minutach wraca do pracy, czasami przerywając, by napić się zrobionej niedawno kawy. Pracuje dalej, robiąc sobie czasami króciutkie przerwy (na pójście do toalety, na pogadanie z kimś itp.). W międzyczasie (tak mniej więcej około 15:00-18:00) dziwi się, że większość ludzi kończy już pracę i idzie (jedzie) do domu. Późnym wieczorem (gdy jest już bardzo zmęczony lub np. gdy przychodzi godzina 22:00 i nie można już zbytnio hałasować) jedzie do domu. Chociaż od tej “reguły” też zdarzają mu się wyjątki, bo czasami na “czas ciszy nocnej” zostawia sobie prace, które nie powodują hałasu – wtedy pracuje do około 0:00-0:30. W domu zapewne trochę odpoczywa, ale z “reguły” nie trwa to dłużej niż około 4-5 godzin. Co prawda następnego dnia przyjeżdża do pracy trochę później, ale w dalszym ciągu nie jest jest to godzina, o której normalny człowiek rozpoczyna pracę. Żonę i syna widuje zapewne tylko wtedy, gdy śpią albo gdy się spać szykują. No i w niedziele (bo jednak ten dzień tygodnia, póki co jeszcze, uznaje za dzień wolny od pracy). Jak nazwać takiego człowieka?

Pewnie niektórzy (niektóre) z Was zada mi pytanie – Dlaczego o to pytam? Odpowiedź jest prosta – Chcę się dowiedzieć, czy jestem jeszcze normalny, czy dopiero zaczynam wariować, czy już zwariowałem.

Prezentuję Wam dzisiaj dwie przeciwstawne sobie osoby (w moim rozumieniu). Pierwszą z nich jest profesor Zbigniew Religa.
.
Zdjęcie STĄD

Poseł, senator, minister, ale przede wszystkim najwybitniejszy w Polsce kardiochirurg. Pomimo, że przez wiele lat nałogowo w ogromnych ilościach palił papierosy (podobno też miał problemy alkoholowe), był to człowiek, o którym mówiono, że był bardzo serdeczny, miły, i niezwykle otwarty na pomaganie ludziom. Podobno przebywanie w jego towarzystwie zawsze należało do przyjemności.

Tego Pana autentycznie będzie mi brakowało. Naprawdę szczerze “kibicowałem” (i nadal to robię) jego Akcji polskieserce.pl.

Drugą osobą jest Andrzej Samson.

Zdjęcie STĄD.

Psycholog, psychoterapeuta, ale przede wszystkim PEDOFIL. W 2005 roku zostały mu postawione zarzuty (za WIKIPEDIĄ):

1. W okresie od 1999 do początku 2004 roku, wielokrotnie doprowadził małoletnich (leczonego przez niego chłopca i dziewczynkę) poniżej 15 lat do poddania się “innej czynności seksualnej”.
2. Prezentował dzieciom treści pornograficzne.
3. Utrwalał i rozpowszechniał (za pomocą Internetu) dziecięcą pornografię.
4. Przechowywał na swoim komputerze dziecięcą pornografię.

Jak tak patrzę na jego gębę, to widzę tylko jedno – mendę. Kogoś, kto nie powinien chodzić po tym świecie. No bo jeśli można (oczywiście czysto teoretycznie) spróbować zrozumieć innego typu przestępstwa (kradzieże, morderstwa w afekcie itp.), to SEKSUALNE ZNĘCANIE SIĘ nad BEZBRONNYMI DZIEĆMI, pod przykrywką “pracy nad nową metodą leczenia” NIGDY nie znajdzie w moich myślach ani krzty zrozumienia.

Tego pana NA PEWNO nie będzie mi brakowało. Trochę żałuję, że nie dożył do finału procesu i nie usłyszał słowa “WINNY”. Ale i tak jestem zadowolony.

Może niektórzy (niektóre) z Was powiedzą, że nie powinno się mówić źle o osobach zmarłych. Ale niestety nie potrafię w tym przypadku powstrzymać złych słów. I szczerze mówiąc, gówno mnie to obchodzi, czy się to komuś podoba, czy nie.

A co? Wolno mi.

Lechia ze Śląskiem grała. Tomek mnie wyciągnął. Pomyślałem sobie, że skoro mam znowu siedzieć w domu i patrzeć w telewizor (lub w monitor – to bardziej prawdopodobne…), to już lepiej, jak gdzieś pójdę. A biorąc pod uwagę fakt (nie przynudzam…? ), że już jakiś czas temu się na mecz Lechii wybierałem, postanowiłem pójść. I to była dobra decyzja.

Frekwencja, jak widać, dopisała.

W pewnym momencie odpalono race.

Tomek (z szalikiem do góry “nogami” ).

I już po meczu. Wynik zadowalający (bo w końcu to mecz przyjaźni…).

Jeszcze raz Tomek (kto go uczył szalik trzymać…? ) .

I na koniec linki do akcji, po których padły bramki:
52. minuta, Jarosław Fojut strzela główką bramkę i Lechia przegrywa 0:1;
76. minuta, Maciej Kowalczyk ustanawia wynik meczu na 1:1.

Moje ogólne wrażenia? Podobało mi się.

Kolejny mecz już za tydzień (7 marca) i chyba też pójdę. Zobaczymy…

Kolejny slideshow z budowy gdańskiego stadionu na EURO 2012:

Już powoli zaczyna być widać (z tego miejsca), czym się ekipa WAKOZu zajmowała przez ostatnie 2 miesiące. Oby tak dalej!

Następny slideshow za około miesiąc (lub dwa…)

Uwielbiam roztopy…

Zapytacie “dlaczego?”

Dlatego, że to jest dla mnie oznaka, że wiosna idzie. Co prawda małymi kroczkami, ale idzie.

Mniam…

W pracy dzisiaj cztery zjadłem. Wszamię jeszcze ze 2 i wystarczy…

Kiedyś, to były pączki… Takie, że wystarczyło zjeść 2 sztuki (do tego TYMBARK jabłkowy) i człowiek był syty… Ehh…

Powiedzcie mi ludzie – Na czym polega życie?

Poniżej spróbuję przedstawić życie statystycznego człowieka w jak najprostszych słowach.

A więc tak: Najpierw się rodzimy, rodzice nas wychowują, uczą “podstaw funkcjonowania” itd. Potem idziemy do szkoły (podstawówka, średnia…), gdzie zdobywamy wykształcenie. Po szkole albo idziemy od razu do pracy albo np. na studia i potem dopiero do pracy. W międzyczasie układamy sobie życie tak, by żyło się nam jak najlepiej. Poznajemy kogoś, zakładamy rodzinę, mamy dzieci itd. Wychowujemy dzieci, uczymy ich “podstaw…”, posyłamy je do szkoły itd… Powoli się starzejemy. W międzyczasie nasze dzieci zakładają swoje rodziny, dają nam wnuki itd… Potem stajemy się emerytami i żyjemy z tego, co sobie wypracowaliśmy przez całe życie. No i później przychodzi to, co jest nieuniknione – śmierć.

I teraz pytanie – Skoro ludzkie życie jest takie proste, że da się je w prosty sposób zapisać w kilku zdaniach, to DLACZEGO DO CIĘŻKIEJ CHOLERY TO ŻYCIE JEST JEDNOCZEŚNIE TAK BARDZO SKOMPLIKOWANE ???

Nie rozumiem tego. I źle mi z tego powodu…

… nie mogę się przyzwyczaić do tego widoku (gdy np. po pieczywo do Zatoki idę ).

Dopóki stała tam budka, to się zastanawiałem “po jaką cholerę ona tu stoi i psuje krajobraz???. Teraz, gdy budki już nie ma, Plac Wolności wydaje się jakiś taki pusty…

Jednak myśląc “przyszłościowo”, to dobrze, że jej już nie ma. Bo niby po co ma stać taki stary, zniszczony, do niczego nikomu niepotrzebny (no, może na opał na zimę…) klamot?

Ale wspomnienie jednak pozostało…

A właściwie powinno być “Stare odjeżdżają , nowe przyjeżdżają…”.

Weekend minął mi pod znakiem autobusów. W sobotę Gdańsk żegnał stare, wysłużone Ikarusy a w niedzielę witał nowiuteńkie Solarisy. Oczywiście wybrałem się na obie imprezy. Ale po kolei.

Sobota 31.01.2009, przy dworcu PKP Gdańsk Wrzeszcz.

Ikarus 280 2299.

Ikarus 260 2339.

Oba Ikarusy na chwilę przed odjazdem w ostatni kurs (po trasie linii 142).

Targ Sienny, Ikarus 280 2299 już po ostatnim kursie.

I znów Ikarus 260 2339.

Baza autobusowa przy Hallera.

GOODBYE !!!

Niedziela 1.02.2009.

Ten Solaris 2513 zabrał mnie w kierunku Targu Węglowego (przez Brzeźno, Zaspę i Wrzeszcz).

Na miejscu “przywitał mnie” Solaris 2545.

Zaraz obok niego stał, przystrojony chyba w tę samą kokardę, co 19 grudnia 2007 miał na sobie Bombardier 1005, podczas otwarcia nowej linii na Chełm, Solaris 2099.

Solaris 2546.

Potem spotkałem kolegów z forum. Wybraliśmy się na krótką przejażdżkę po Starym Mieście.

Myślałem, że do domu też sobie Solarisem (2520) pojadę, ale stwierdziłem, że kierowca jest za młody , więc darowałem sobie.

Więc jeszcze ostatnie 2 spojrzenia na Solarisy

I pojechałem do domu. Przy okazji – dzięki Krzysiek za podwiezienie.

Będzie krótko. Sprawa wygląda tak – kolega Rafał kilka dni temu napisał na blogu: “Ratujmy życie Izy – mojej siostrzyczki”.

Zastanawiałem się, czy napisać o tej sprawie. Miotały mną różne myśli – z jednej strony: “A co mnie to obchodzi?”, “Nie moja sprawa!”, “Nawet jej nie znam!” a z drugiej jednak: “W sumie tragedia…”, “Jednak to siostra kolegi…”.

Pisali o tym między innymi: Ania 1410; Marek; defu…

Doszedłem do wniosku, że jednak trzeba napisać. Bo nawet jeśli ja osobiście nie mam możliwości jakiejś większej pomocy, to chociaż o tym napiszę. W związku z tym proszę moich czytelników, by przesłały dalej tę informację. Pomóżmy Izie chociaż w ten prosty sposób.

Bo może przypadkowo przeczyta to ktoś, kto dysponuje jakąś większą gotówką, czy coś w tym rodzaju.

Dokładnie 2 miesiące zrobiłem krótki slideshow, na którym pokazałem Wam, co się dzieje na miejscu, gdzie powstaje stadion na EURO 2012, roboczo nazywany Baltic Areną (bo jeszcze nie wiadomo, jak się będzie nazywał – pewnie jakoś “??? ARENA”, gdzie ??? oznacza nazwę sponsora. Ale mniejsza z tym).

Dzisiaj prezentuję Wam kolejny slideshow, bo naprawdę wiele się wydarzyło od 30 listopada. Nie będę o tym tu pisał, bo już pisałem, chociażby 15 grudnia 2008, gdy oficjalnie zaczęły się prace albo 26 stycznia 2009, gdy w pobliżu placu budowy zainstalowano kamerę (a właściwie dwie).

No i to tyle.

Aha, postanowiłem sobie, że będę tu wstawiał takie “slajdszoły” co 2 miesiące. Albo nawet co miesiąc. Pomyślę.

Zainspirowany ostatnim wpisem Marka na jego blogu, postanowiłem pokazać Wam moje własne Centrum Dowodzenia. Przepraszam z góry za brak jakości, ale naprawdę, konia z rzędem temu, komu uda się zrobić moim SE W610i lepsze zdjęcie tego kąta. Próbowałem z różnych stron i ni cholery nie szło objąć wszystkiego, co się tam znajduje .

Objaśnienia pod zdjęciem.

1. Ledwo widoczny, wiszący na gwoździu, bloczek papierowych miarek z IKEI;
2. Kalendarz (uwielbiam kalendarze…);
3. Na końcu tego kabla jest kamera internetowa z BIEDRONKI;
4. A na końcu tego – wiszące na gwoździu, słuchawki (głównie do SKYPE’a);
5. Listwa zasilająca;
6. Monitor (z dupą…);
7. Lampa (normalnie taką lampę, to się na podłodze stawia…);
8. Żeton “wózkowy” z CASTORAMY (przydatny przy zdrapywaniu kart SIMPLUS – wiadomo, o co chodzi);
9. Kartonowy model starej latarni morskiej w Nowym Porcie (kilka tygodni brat to tu postawił – nie wiem, po co…);
10. Modem MOTOROLA;
11. Głośnik prawy;
12. Zasilacz do kierownicy (tzn. do Force Feedback, czyli “żeby trzęsło na nierównym…” );
13. Plątanina kabli po raz pierwszy;
14. Termometr naokienny;
15. Pilot od TV;
16. Kierownica LOGITECH;
17. Głośnik lewy;
18. Kartonik ze szpitalnymi kapciami (stoi tu dlatego, bo zasłania niebieską diodę od głośnika, która świeci w oczy…);
19. Ulotka z pizzerii;
20. Mysz (też LOGITECH);
21. Przedłużacz USB (kiedyś od Marka dostałem);
22. Klawiatura (jakaś OMEGA);
23. Pudełko GIGABYTE (od płyty głównej, czy coś… W środku są jakieś kable, instrukcje obsługi itp. pierdoły…);
24. Kabel USB od telefonu;
25. Szuflada pierwsza (w niej długopisy, ołówki, jakieś papierzyska i oczywiście ciacha – bo lubię sobie pochrupać, gdy tu jestem… );
26. Plastikowa okładka od zeszytu z czystymi kartkami (jeszcze z czasów szkolnych…);
27. Książeczka “Atlas tramwajów”;
28. Pudło (tak właśnie “nazywam” mój komputer… );
29. Jakiś karton (chyba od kalendarza (2));
30. Szuflada druga (papierzyska “służbowe”);
31. Kosz na śmieci z IKEI;
32. Szuflada trzecia (płyty systemowe, płyty nagrane…);
33. Plątanina kabli po raz drugi;
34. Pedały (jakby się ktoś pytał, to mam 2 pedały pod biurkiem… );
35. Szuflada czwarta (płyty czyste i pudełko z druczkami do ZUS-u).

Finito.

Nareszcie Gdańsk się doczekał! Od dzisiaj można podglądać postępy prac w Letnicy, gdzie powstaje nowoczesny stadion piłkarski! Link TUTAJ. Oczywiście umieściłem go też po prawej stronie w dziale “Polskie stadiony na EURO 2012″.

A póki co, z mojej strony, plac budowy wygląda tak (23.01.2009) :

Się dzieje, oj się dzieje…

Auto sobie kupiłem. Małe i niedrogie.

Jedna ze ścian szczytowych naszego nowoportowego falowca (od strony garaży i ul. Kasztanowej).

Hmm… Dość “ciekawa” deklaracja, biorąc pod uwagę fakt, że odległość od tego miejsca do Komisariatu Policji w Nowym Porcie jest niewiele większa niż 250m (na ul.Kasztanowej właśnie…).

Wielu ludzi… STOP! – to za dużo powiedziane! Jeszcze raz.

Niektórzy moi znajomi (pewnie patrząc na mojego bloga, bo głównie tutaj moje zdjęcia wrzucam…) mówią mi, żebym sobie jakiś lepszy aparat kupił. Mówią, że mam “smykałkę do zdjęć”, czy co tam… Że “po co się męczę z tymi moimi 2MPix w telefonie” i tak dalej… Męczy mnie to…

Bo niby teoretycznie mają rację – skoro mówią, że “się męczę” i “że się mój talent (z tego mam największy ubaw) marnuje…”, to może i tak. Punkt dla nich.

Ale co z tego?

Ja już nieraz się nad tym zastanawiałem. I doszedłem do jednego wniosku – nie potrzebuję się zaopatrywać w lepszy sprzęt do fotografowania. Wystarczy mi to, co mam. Pewnie nie do wszystkich to trafia, więc postaram się bardziej wytłumaczyć:

Pierwsze primo – nie zależy mi na dobrych jakościowo zdjęciach. Zdjęcia takie, jak np. we wpisie pt. “Liść…”, czy np. “Jesień idzie, jesień…” (moim zdaniem, to szczyt możliwości tego aparatu) w zupełności mi wystarczają;

Drugie primo – nie pasjonuję się fotografią i nie zabiegam o to, by moje zdjęcia się komukolwiek jakościowo podobały. Bardziej niż na jakości zdjęcia, zależy mi na treści;

Po trzecie – może i trochę “ubolewam” nad tym, że mój SonyEricsson W610i ma tylko 2MPixelowy aparat i chciałbym coś lepszego (5MPix lub chociaż 3,2MPix), ale nie w tym rzecz. Chodzi o to, że jednak zawsze jest to przede wszystkim telefon. A zdjęcia robię po prostu przy okazji (chociaż czasami zdarza się, że jadę gdzieś specjalnie, by zdjęcia robić, np. na “PhotoDay na Stoczni…” lub na przykład na Letnicę, gdzie jeżdżę co tydzień (około), by z wiaduktu na Uczniowskiej pstryknąć widok na plac budowy stadionu na EURO 2012. Ale to też głównie “rekreacyjnie” i po to, by znowu nie siedzieć w domu i się nie nudzić). Gdybym zdecydował się jednak kupić jakiś mały kompaktowy (chyba tak to się mówi…?) aparacik, to jednak, mimo wszystko, miałbym dodatkowe “coś do noszenia przy sobie”. A tego właśnie nie chcę;

I wreszcie po czwarte (i chyba najważniejsze…) – moim zdaniem, posiadanie “czegoś więcej niż aparat w telefonie” jednak w jakimś stopniu zobowiązuje do większych starań o to, by zdjęcia były jakościowo lepsze i “żeby się ludziom bardziej podobały”. A tego – jak już pisałem powyżej – nie chcę. Wolę pozostać przy zwykłym pstrykaniu. A jak się komuś moje zdjęcia kiedyś spodobają, to będę podwójnie zadowolony (1-bo się podobają i 2-że udało mi się takim “byle czym” zrobić dobre jakościowo zdjęcie).

Koniec. Zrozumieli?

Zaczęło się tak: Kilka minut przed 9:00 zauważyłem przez okno, że z zajezdni (Nowy Port w kierunku Wrzeszcza, przez Kliniczną) wyjechał kolejny odmalowany Düwag N8C – numer 1139. Pomyślałem sobie, że fajnie, bo to już 9-ty, który będzie jeździł po naszych torach.

Jednak zbyt daleko nie pojechał – “znalazłem” go na Pętli Kliniczna.

Za jakiś czas przyjechał po niego “nieco starszy brat” – 1110.

Już po podłączeniu.

No i jedziemy (to znaczy ja nie jadę).

I jeszcze krótki “film”.

Jak obiecał, tak zrobił – wyszedł wcześniej (około 10:30) na obchód po dzielni. A na dzielni nic ciekawego:

Na Placu Wolności szaro-buro (chociaż na fotce wygląda inaczej).

Na tym wielkim placu nad kanałem jeszcze można pozostałości po Sylwestrze znaleźć.

To zrobiłem specjalnie, by Twierdzy nie było widać

Ale za to tutaj jest . Uwielbiam widok z Zakrętu Pięciu Gwizdków w kierunku Twierdzy właśnie.

Na byłym peronie kolejki nuda.

Torow niet (wie ktoś może, co tu będzie?)

Na górce trochę dzieciaków było.

Potem poszedłem do domu, bo wiać zaczęło. A poza tym zgłodniałem. I tyle na dziś.

Gdzieś tak około południa zaczęło. Zaczęło sypać i wiać strasznie. Chciałem wyjść trochę na zewnątrz, by coś popstrykać, ale po wyjściu przed dom, zrezygnowałem. Poprzestałem na otwarciu okna i zrobieniu krótkiego filmu (w “tle” słychać trochę mojego psa, który też chciał na okno wskoczyć) :

Pomyślałem sobie, że poczekam, aż przestanie padać i wtedy pójdę się przejść po dzielnicy. Czas mijał a końca śnieżycy nie było. Dopiero po 15-tej odpuściło, więc poszedłem. Oto efekty:

Ulica Władysława IV.

Do Parku Jordanowskiego poszedłem.

Potem próbowałem nad kanał pójść…

…ale zaczęło się już ciemno robić, więc zdecydowałem się do domu wracać.

Pewnie jutro (jak nie będzie za mocno wiało i sypało) to się wcześniej na obchód po dzielnicy wybiorę. I pewnie jakiś update zrobię. Zobaczy się…

Dzisiaj zaczęli jeździć.

Cytując The Times POLSKA Dziennik Bałtycki:

“Roboty ziemne na Letnicy mają się, zgodnie z umową, zakończyć do 15 czerwca 2009 roku.
Szefowie Wakozu liczą, że jeśli nie pojawią się problemy, to kontrakt będą mogli wypełnić wcześniej, jeszcze przed końcem maja.”

Pozostaje nam tylko liczyć, że problemy się nie pojawią i np. na początku czerwca będziemy mogli mówić o robotach ziemnych w czasie przeszłym.

… mojego wpisu z 10 grudnia 2008, pt.“Wkurzyła mnie…”:

Poszedłem dzisiaj do Zatoki po pieczywo (między innymi) i co widzę? Pani ze stoiska z pieczywem (TA Pani!) pokroiła wszystkie chleby, jakie miała na półce. “Ożesz Ty!!!”

Normalnie pewnie podszedłbym do niej i powiedział (czy nawet wykrzyczał), co o tym myślę. Ale dałem sobie spokój. I tak by to wiele nie dało. Spojrzałem tylko na nią dość wymownym wzrokiem i poszedłem do kasy.

Pomyślałem sobie – “Nowy Rok się zaczął i po co tworzyć nowe konflikty?”. Spokojnie zapłaciłem przy kasie za pozostałe zakupy i poszedłem do sklepu na rogu Wolności/Wilków Morskich. Tam kupiłem 15 bułek – kiedyś to było nie do pomyślenia, by w niedzielę około południa pójść do sklepu i świeże bułki kupić. Ewentualnie można było spróbować sił w jakiejś zaprzyjaźnionej piekarni (chociaż południe, to chyba jeszcze za wcześnie na pieczenie chleba na poniedziałek…).

Se tak pomyślałem, że skoro jest już po Sylwestrze (i po urodzinach moich) i się siedzi w domu i kaca leczy (przy okazji – dzięki Paweł za browarek. Dzisiaj z rana był, jak przysłowiowa śmietana), to trzeba by coś wrzucić.

Taki tam sobie byle jaki przegląd tygodnia:

Piątek 26 grudnia, Letnica (z psem na spacerze byłem):

Sobota, nad Kanałem Portowym:

W niedzielę bratu pamięć RAM pożyczałem, więc byłem zmuszony pudło rozkręcić. Ło matko, ile tam kurzu było (i nadal jest) ! Nie pamiętam, 3 albo 4 lata temu go kupiłem i jeszcze do niego nie zaglądałem:

Poniedziałek = praca. Kolumbarium przy cmentarzu Srebrzysko:

Wtorek też praca i też cmentarz Srebrzysko (tylko trochę bardziej w lesie):

Środa. Ściana dawnej Łaźni (taka mi jakaś fajna fota wyszła):

I wreszcie dzień dzisiejszy (bo już grubo po północy było). Powrót do domu:

Z prezentem dla siebie nie trafiłem. Bo u nas w domu, to już od kilku lat, każdy sobie sam jakiś prezent pod choinkę kupuje. Lub ewentualnie wspólnie ustalamy, co trzeba kupić.

No i właśnie kupiłem sobie prezent:

Zegar dość nietypowy, bo zamiast klasycznych wskazówek lub wyświetlacza, ma – jak ja to sobie nazwałem – SYSTEM DWORCOWY, czyli liczby godzinowe i minutowe są umieszczone na płytkach podobnie, jak na starych “wyświetlaczach” kolejowych. Pomyślałem sobie, że bardzo fajnie byłoby mieć taki “dworcowy” zegar. Gdy jednak przyszła noc, dotarło do mnie, że byłem w błędzie…

Pierwszej nocy (z 24 na 25 grudnia) położyłem się spać około 23:30. Leżałem na łóżku w prawie że idealnej ciszy. I wtedy właśnie przekonałem się, co ten zegar naprawdę “potrafi”. Co pół minuty ciszę przerywał stukot obracających się (czy co tam się dzieje w środku…) trybów. Do tego jeszcze (co minutę) spadała kolejna minutowa płytka. A jakby tego było mało, to jeszcze (co godzinę) z nieporównywalnie większym “hukiem” zmieniała się płytka godzinowa…

“Słuchałem” tych dźwięków, przewracałem się z boku na bok aż w końcu, tak gdzieś do około 1:30 (chyba) udało mi się zasnąć. Spałem do około 9:30. Jakoś przeżyłem… Pomyślałem sobie, że skoro się udało, to jakoś z czasem przywyknę do tego hałasu.

Ale dzisiejsza noc była dużo gorsza. Położyłem się spać około północy, próbując zasnąć, ale ten durny zegar za nic nie chciał “klepać” trochę ciszej. Włączyłem sobie telewizor, obejrzałem trochę jakiegoś filmu, później pograłem trochę w gierkę na komórce i nic. Zegar nie dawał za wygraną…

Próbowałem też przykrywać się cały kołdrą, by nie słyszeć “klepania”, ale też nic. A poza tym, jak wszyscy wiedzą , zbyt długie oddychanie pod kołdrą – że tak powiem – nie należy do przyjemnych rzeczy…

W końcu nie wytrzymałem! Około godziny 2:45 wstałem z łóżka, wziąłem tego “winowajcę” i wyniosłem do łazienki. Niech tam sobie “klepie”! Napiłem się PEPSI, bo mi w międzyczasie w gardle zaschło i wróciłem do łóżka. Ale ciiiiisza…

Obudziłem się około 8:00 i od razu mi do głowy przyszła jedna myśl – trzeba było tak zrobić od razu. I postanowiłem – CO WIECZÓR BĘDĘ TEN ZEGAR WYNOSIŁ DO ŁAZIENKI! Tam nikomu nie będzie przeszkadzał.

A na przyszłość będę musiał bardziej myśleć nad tym, co kupuję…

Ludzie, to mają czasami pomysły…

…nic już nie będzie takie jak dawniej… Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać od takiego. “poetyckiego” wstępu.

Ale do rzeczy – dzisiaj o godzinie 11:30 ruszyły prace ziemne na terenie przyszłego stadionu w Gdańsku Letnicy. Poniżej relacje prasowe (niektóre):

MMTrójmiasto.pl – Ewa Kowalska, Łukasz Depiński;

Gazeta.pl Trójmiasto; Trojmiasto.pl; POLSKA Dziennik Bałtycki; TVN24.pl; dziennik.pl.

I tak dalej, i tak dalej…

A oto moja “relacja”:

Kilka minut przed 11:00. sprzęt firmy WAKOZ w gotowości:

Potem było tzw. blablanie o tym, że “to wielka szansa dla Gdańska” i takie tam…

Po tym wszystkim, “pierwszy sztych” wykonał pan prezydent Adamowicz:

Potem była krótka konferencja prasowa:

A potem do roboty!


Piękny widok (po 37 tygodniach czekania).

I jeszcze tablica informacyjna:

Tak więc teraz pozostaje tylko czekać na pierwszy gwizdek.

Aha, podobno od Nowego Roku ma zacząć działać umieszczona na maszcie na dachu III Urzędu Skarbowego kamera z podglądem na teren budowy. Nareszcie!

PS. Wie ktoś może, jak sobie mogę tu na bloga wstawić licznik do EURO (podobny do tego, jaki jest na stronie spółki PL2012)? Pomóżcie coś!

Marek z Dorotą mnie zapraszali i zapraszali i zapraszali, ja to nie miałem czasu, to mi się nie chciało a to jeszcze nie wiadomo co innego losowego się stało. Kiedyś latem nawet planowałem, że jak się na Hel rowerem wybiorę, to skręcę do nich po drodze i też nie wyszło.

No ale w końcu się wybrałem.

Dzięki wielkie za gościnę! Fajnie było się spotkać.

PS. Nie żebym się powtarzał, ale pizza była naprawdę wyśmienita. Miałem przyjemność jeść już kilka “samoróbek” u różnych znajomych i stwierdzam, że Wasza jest naprawdę THE BEST from THE BESTS!

… za słowo.

Już w ten poniedziałek, o godzinie 11:30 nastąpi oficjalne rozpoczęcie budowy stadionu. Przyjadą różni oficjele, pewnie na pokaz prezydent Adamowicz (chociaż słyszałem pogłoski, że ma nawet sam premier Tusk przyjechać…) chwyci za łopatę, “machnie” ze dwa razy i takie tam… Ale ważne, że w końcu coś się ruszy. Zakończenie jest planowane na grudzień 2010r.

A tymczasem “nasz dyżurny ośmieszacz” Jacek Kurski coś takiego (Gazeta.pl Trójmiasto) wymyślił. Nie wiem, czy się śmiać (z niego), czy płakać (nad jego głupotą)…?

Pamiętacie, jak kiedyś (na poprzednim blogu) pisałem o sytuacji z kupnem pieczywa w Zatoce? Kilka dni temu miałem podobną sytuację. A było to tak:

Podchodzę do stoiska z pieczywem i mówię:

- Dzień dobry, dwa chleby Carre poproszę.
- Jakie? – pyta pani za ladą
- Carre – powtarzam głośniej
- Aha. Proszę.

I ładuje te chleby do krajalnicy…

- Co Pani robi? – pytam się – Nie prosiłem o pokrojenie.
- No to trzeba mówić, żeby nie kroić!
- “Ożesz Ty…!” – pomyślałem sobie i mówię – Nie, proszę Panią, trzeba się zapytać, czy chcę pokrojony!
- Nie będzie mnie Pan uczył, co ja mam robić!
- No wychodzi na to, że jednak tak, skoro Pani tego nie wie!
- Proszę Pana, o co Panu chodzi?
- O to, proszę Panią, że nie chcę pokrojonego. I o to , że nie muszę prosić, by Pani nie kroiła!
- Myli się Pan.
- Nie, to Pani się myli! Kiedyś (jak pani tu jeszcze nie pracowała) tu wisiała kartka, na której było napisane, że “CHLEB KROIMY NA ŻYCZENIE KLIENTA”…
- To było kiedyś, proszę Pana!

…a Pani zdaje się wprowadzać zasadę “NA PROŚBĘ KLIENTA CHLEB POZOSTAWIAMY NIEPOKROJONY”.
- To było kiedyś, proszę Pana!
- No i co z tego? Zasady obsługi klienta się zmieniły? Wątpię!

Myślałem, że w tym momencie kobieta przyzna mi rację lub przynajmniej “na odczepnego” da mi te dwa chleby i zamilknie, by nie kontynuować rozmowy ze mną. Było jednak inaczej:

- Proszę Pana, większość ludzi, co stoją (akurat wtedy nikt nie stał) w kolejce, chce chleb pokrojony!
- “Ożesz Ty…!” – pomyślałem znowu i mówię (tym razem już bardziej podniesionym głosem) - Proszę Panią, po pierwsze – ja nie jestem większość! A po drugie, proszę Panią, to jeśli w ten sposób Pani myśli, to najlepiej niech Pani wszystkie pokroi i będzie Pani miała problem z głowy!
- Nie, proszę Pana! Nie mogę, bo jednak niektórzy nie chcą, żeby kroić!
- No właśnie, proszę Panią! I właśnie dlatego Pani OBOWIĄZKIEM jest, by się pytać, kto jaki chleb chce! I ewentualnie pokroić, jak o to poprosi.

Po tych słowach wziąłem moje dwa chleby (które Pani podczas naszej “rozmowy” do siatki zapakowała) i poszedłem do kasy.

Być może niektórzy z Was zastanawiają się teraz, po co ja to piszę? Przecież to jakiś mało znaczący szczegół jest.

I właśnie dlatego to piszę. Bo właśnie z takich mało znaczących dupereli rodzą się nieporozumienia w sprawach dużo ważniejszych! A ja nieporozumień staram się unikać.

A poza tym NIE ŻYCZĘ SOBIE, by KTOKOLWIEK ograniczał moje prawo (bo podobno “klient nasz Pan”) do wyboru tego, co chcę kupić! I to w tak PERFIDNY (żeby nie powiedzieć CHAMSKI) sposób! Nie życzę sobie!!!

Tak mi przyszło teraz do głowy – jakiś czas temu (chyba 21 października – nie pamiętam) był tzw. Dzień Życzliwości. Zastanawiam się, po co są “tworzone” takie durne “święta”? Komu to potrzebne jest? Czy takiego dnia, jak Dzień Życzliwości, mamy być dla siebie dobrzy a w inne dni, to sobie możemy do gardeł skakać? Głupota kompletna. Tak zwane “opium dla mas”.

Ja jestem zdania, że nie są nam potrzebne żadne Dni Życzliwości i tego typu pierdoły. Moje zdanie na temat życzliwości jest takie – wystarczy, że każdy człowiek będzie robił to, co do niego należy i już będzie lepiej wszystkim na świecie. A jak do tego jeszcze się dołoży to, że nikt nie będzie (podczas wykonywania swoich obowiązków) drugiemu człowiekowi utrudniał życia, to GWARANTUJĘ, że nie trzeba będzie wymyślać żadnych Dni Życzliwości, bo ludzie po prostu będą dla siebie bardziej życzliwi. Czego Wam wszystkim (już prawie świątecznie… ) życzę.

A swoją drogą, ciekaw jestem, jak się zachowa Pani ze stoiska z pieczywem, gdy pojawię się tam znowu. Niebawem…

…tak szybko…

… nowoczesny stadion piłkarski.

Ciekawe, kiedy złomiarze zajmą się tym billboardem…?

Na stronie euro.gdansk.pl piszą , że:

Roboty budowlane

* ETAP I – prace ziemne, melioracje
– Rozpoczęcie: grudzień 2008

Tak więc może od jutra już zaczną coś działać…

A póki co, zapraszam Was na krótką “prezentację”, jak przez ostatnie 1,5 roku zmieniło się to miejsce (jak na razie niewiele, ale zawsze coś…). Uruchamia się automatycznie, trwa kilka minut i “leci w kółko”, więc nie liczcie na jakieś napisy końcowe…

Dziękuję za uwagę…

PS. Czy tylko ja mam taki brudny ekran…?

Czas: 22 listopad 2008, godzina 10:15;
Miejsce: Stocznia Gdańska, teren pod budowę tzw. “Młodego Miasta”;
Wydarzenie: PhotoDay 2.0 organizowany przez redakcję MMTrojmiasto.pl.

A oto moje wypociny:

Jakieś cuś :

Wokół żelazo,
A w środku dziura,
Rura :

“Wnętrze” okrętu ratowniczego:

Jak stocznia, to oczywiście nie może zabraknąć żurawia:

To pianino, to pewnie Jean Michel Jarre zostawił po koncercie… :

No i oczywiście, po ciężkim dniu, coś dla ochłody… :

Moje wrażenia po tej imprezie? Było nawet fajnie. Na początku mnie to trochę przeraziło, bo przyszło naprawdę sporo osób (około 440!). Ze znajomych, to spotkałem anię1410, nikitttę i luka (ich zdjęcia pewnie pojawią się później…), potem jeszcze pojawił się DeFU oraz 2/3 ekipy Cyfrowej Pukawki, czyli travisb i yellow.

Aha, i jeszcze mój “materiał” na MMce. Trzy pierwsze foty są automatycznie wystawiane do konkursu. I tak nie robię sobie żadnych (nawet 1%) nadziei, że coś wygram. Chociaż z drugiej strony, byłoby zdziwko, gdyby wygrał (lub przynajmniej był w ścisłej czołówce) ktoś, kto robił zdjęcia TYLKO I WYŁĄCZNIE telefonem komórkowym… .

Nie chce mi się nic pisać. Zapraszam na moją relację. Najpierw “foto” *:

A później “video” *:

*- użycie “” zamierzone.

Mój własny “tramwajowy przegląd tygodnia”. Tak z nudów…

Przyznam szczerze, że jeszcze do niedawna dość sceptycznie podchodziłem do produktów Knorra (że drogie, że za dużo w nich chemii itp…). Jednak od jakiegoś czasu się to zmieniło.

Szczególnie polecam OGÓRKOWĄ Z GRZANKAMI i POMIDOROWĄ Z RYŻEM (którą się akurat teraz zajadam…).

Czas: 25 październik 2008, godzina 12:00;
Miejsce: Gdańsk Letnica, teren pod budowę Baltic Areny;
Wydarzenie: PhotoDay organizowany przez redakcję MMTrojmiasto.pl.

A oto moja skromna “dokumentacja” tego wydarzenia:

Najpierw zbiórka przy III Urzędzie Skarbowym:

Przyjechała nawet telewizja:

Oliwia Piotrowska:

Gdzie strumyk płynie z wolna… :

Ewa Kowalska wyjaśnia, do czego służy ten “klocek” (oczywiście do zrzucania go z wysokości… ) :

Nieodłączny element “krajobrazu” tej okolicy… :

Nikittta się zastanawia, “dlaczego ten dźwig jest taki brudny…?” :

Rozmowy trwały długo… :

W tym momencie niestety byłem zmuszony się oddalić, gdyż obowiązki służbowe były bezlitosne. Pożegnałem się więc z obecnymi, życzyłem im miłej “wycieczki” i udałem się na tramwaj (10-tka w kierunku Siedlec).

Przez to całe zamieszanie zapomniałem pójść na “moje miejsce”, z którego co sobotę robię fotę tego terenu. Musiałem więc pojechać dzisiaj (to była chyba raczej moja ostatnia jazda rowerem w tym roku – jak dla mnie, to już za zimno na takie przejażdżki…) :

W sumie, to niewiele się tam zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Ale na wiosnę ma się ruszyć. Oby…

… zauważyłem, że gdy wracam z pracy i widzę, jak do tramwaju wsiada ktoś znajomy (sąsiad, pani ze sklepu, ktoś z dzielnicy itp.), to ja – nieświadomie – chowam się przed jego/jej wzrokiem, by mnie przypadkiem nie zauważył/ła i ewentualnie nie podszedł/podeszła, by np. pogadać.

Nie wiem, czy jest to spowodowane tym, że wracam z pracy zmęczony, jedyne o czym marzę, to ciepły obiadek w domu i nie mam ochoty na żadne pogawędki, czy jest to początek jakichś zmian (na gorsze, niestety) w moim zachowaniu…

W każdym razie nie podoba mi się to.

I teraz pojawia się w mojej głowie pytanie – Jak (i w ogóle CZY) “walczyć” z tym “zjawiskiem”?

Po prostu nie mogę się do tego nie odnieść. Będzie bardzo krótko, acz treściwie.

Od jakiegoś czasu, większość mediów w Polsce trąbi o możliwości odebrania nam przez FIFA i UEFA, organizacji EURO w 2012 roku (przykłady- dziennik.pl, onet.pl, tvn24.pl) w związku z wprowadzeniem do PZPN kuratora.

Wszyscy wiemy, jaki jest ogólny bajzel w PZPN i co TAK NAPRAWDĘ ludzie w nim robią – NIC! Dbają tylko o własne interesy i nie mają zamiaru tego procederu w żaden sposób przerywać. Korupcja jest tam na porządku dziennym nikomu z wewnątrz to nie przeszkadza (wręcz przeciwnie…). Mało tego – jak ostatnio można było w mediach usłyszeć, FIFA i UEFA są zdania, że wszystko jest w PZPN w porządku i nie popiera (a wręcz potępia) obecne działania polskiego rządu, grożąc nam właśnie odebraniem EURO za 4 lata. A jakby tego było mało, to jeszcze może nam odmówić możliwości uczestniczenia w eliminacjach do MŚ2010 w RPA (a pierwsze mecze już niedługo…).

Powiem tak – A niech zabierają! Jeśli chodzi o 2010 rok – nie ma się co oszukiwać – nasze “orły” i tak by tam zbyt wiele nie zrobiły, więc ewentualnie można by sobie odpuścić występ w tej imprezie.

A co do EURO 2012, to myślę, że jednak nie odbiorą. Dlaczego? Dlatego, że nie będzie im to na rękę. Po pierwsze dlatego, że takim działaniem potwierdziliby całemu światu, że są równie (jeśli nie bardziej…) skorumpowani, jak PZPN. A po drugie dlatego, że wtedy musieliby wypłacić Polsce i Ukrainie ogromne (idące w miliardy euro) odszkodowanie. Tak więc o EURO w 2012 roku się nie obawiam (póki co jeszcze…).

Tak więc jestem zdania, że jeśli mamy “zapłacić tak wysoką cenę” za to, by polską piłką nożną w końcu zajęli się ludzie, którym zależy na tym, by była ona na światowym poziomie, warto podjąć tę walkę. Dla dobra polskiej piłki!

A tymczasem miejsce, gdzie będzie stadion w Gdańsku wygląda tak:

…nie ma na to rady…

No właśnie… Tak to już jest w mojej branży – początek września jest tą “granicą”. Granicą, po przekroczeniu której, chcąc nie chcąc, “wkraczam w wir pracy”. Wir, który powoduje, że praca pochłania cały (tzn. PRAWIE cały, bo jednak nadal sypiam w domu) mój czas.

Moje życie w tym okresie (w dni powszednie i w niektóre soboty) wygląda mniej więcej tak: … budzik, telewizor, komputer, ubranie, komputer, łazienka, kuchnia, śniadanie, telewizja, komputer, komputer, komputer, buty, telefon, muzyka, klucze, drzwi, przystanek, tramwaj, jazda, gazeta, jazda, jazda, jazda, przystanek, spacer, zakład, szatnia, ciuchy robocze, warsztat, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, przerwa, sklep, szatnia, II śniadanie, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca, praca,praca, praca, praca, szatnia, ubranie, telefon, muzyka, spacer, przystanek, tramwaj, jazda, jazda, jazda, przystanek, dom, buty, komputer, obiad, komputer, komputer, telewizja, pies, spacer, dom, komputer, kolacja, komputer, komputer, komputer, ubranie, łazienka, komputer, komputer, łóżko, telefon, pilot, sen, sen, sen, … budzik, pilot, telewizor …

I tak w kółko przez prawie 2 miesiące. Najgorsze 2 miesiące…

Tak więc z tego miejsca chciałbym, od razu z góry, bardzo przeprosić wszystkich moich przyjaciół, kolegów, znajomych itp. jeśli na przykład nie poznam któregoś (którejś) z Was na ulicy (w tramwaju, w sklepie itp.). Albo na przykład gdy któryś (któraś) z Was do mnie zadzwoni (zagada na GG itp.) a ja nie będę miał chęci na rozmowę. I za inne tego typu sytuacje – nie miejcie mi tego za złe – tak po prostu jest.

Obiecuję, że po 1 listopada sytuacja wróci do normy. Znowu będę miał więcej czasu na różne rzeczy. Na odwiedzanie przyjaciół, na spotkania towarzyskie itp.

Jeśli chodzi o wpisy na blogu, to ich częstotliwość niestety drastycznie spadnie. Ale postaram się, by nie spadła poniżej 1 wpisu na miesiąc. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, bym przekroczył tę barierę. No i to tyle ode mnie na dzisiaj. Do “zobaczenia” za – mam nadzieję – niedługo.

Aha – żebyście mi w czasie mojej “nieobecności” za daleko nie uciekli, rozbudzę Wasze apetyty i opowiem Wam co nieco o moim ostatnim pomyśle (który już od jakiegoś czasu chodził mi po głowie). Otóż wymyśliłem sobie, że jak już miną te dwa ciężkie miesiące, to porobię foty WSZYSTKIM budynkom, domkom, blokom i w ogóle posesjom w Nowym Porcie. Oczywiście pomysł dość ambitny i pracochłonny, więc będziecie musieli trochę poczekać na efekty mojej pracy. Tym bardziej, że nie dysponuję (i nie chcę dysponować) zbyt dobrym sprzętem do tego typu “przedsięwzięć”. Ale myślę, że dam radę.

Narka!

PS. A poza tym, to jeszcze się coś zaczęło – w piątek pierwszy raz tej JESIENI (która de facto zaczyna się dopiero za niecałe 2 tygodnie…) założyłem sweter. Tak więc nie jest dobrze…

Wychodzę (a właściwie wyjeżdżam rowerem) ja dzisiaj z domu i co widzę? To:

Wyjechało takie “stado” Mini Morrisów z promu Wisłoujście i pojechali moją ulicą w kierunku Brzeźna. A wszystko w ramach Zlotu fanów Mini Morrisów w Sobieszewie oraz MotoShow w Gdyni przy Skwerze Kościuszki.

…te ażurowe naklejki na szybach niektórych tramwajów.

Stanowczo odradzam siadanie przy tak oklejonych szybach! Zbyt długie patrzenie może doprowadzić do zeza lub innych podobnych wad wzroku!

Czasami zdarza mi się patrzyć w niebo i różne ciekawe rzeczy zobaczyć…

Za deser.gazeta.pl:

Wychodzi na to, że jednak Niemcy też mają poczucie humoru. BRAWO dla pana prowadzącego!

Pamiętam, jak dziś – Rok 1991, siódma klasa podstawówki. W mojej szkole zaczęły się pojawiać pierwsze komputery na nowo powstający przedmiot – informatykę. Było to 7 (o ile dobrze liczę…) nowiusieńkich PC ATcośtam. Nie pamiętam ich parametrów, bo wtedy mało mnie to obchodziło. A później, to już tym bardziej…

Pamiętam, że sala do informatyki była utworzona we wschodnim skrzydle budynku szkoły, w małej salce na pierwszym piętrze, w pomieszczeniu po gabinecie higienistki (ona miała już nowe lokum – na nowo wybudowanym II piętrze).

Pamiętam, jak się kiedyś pani od polskiego “dogadała” z panem od “informy” i dane nam było pisać pierwsze w swoim życiu, dyktando na komputerze. Nie zapomnę tej radości w oczach każdego, gdy po całym dyktandzie, po wpisaniu magicznej komendy C:\>print dyktando.txt każdy robił wielkie oczy, jak ze skrzypiącej, piszczącej i jeszcze nie wiadomo, co robiącej drukarki igłowej, wysuwała się gotowa jego praca.

Pamiętam też, jak czasami pan włączał nam (jak się już nauczyliśmy MS-DOSowskich komend, to wpisywaliśmy sami…) grę – ELECTRO BODY. Wtedy był to absolutny hicior. Granie w małego, podobnego do Robocopa, ludzika, chodzącego po różnych labiryntach i strzelającego do jeszcze mniejszych stworów, to było to, czym się głównie na lekcjach informatyki zajmowaliśmy .

Niedawno przypadkowo znalazłem na płytce właśnie tę grę. Oczywiście wrzuciłem na “pracowego” kompa.

Czasami, gdy mam wolną chwilę, to sobie pykam w tego “dinozaura” i wspominam szkolne czasy. Przyznaję, że w 16 kolorach kolorach VGA (więcej w pracy nie potrzebuję…) wygląda dużo lepiej, niż w barwach, jakie pamiętam ze szkoły – tam były monitory CGA o dwóch kolorach (czarnym – tło i bursztynowym – litery).

To były piękne dni…

Marek mnie dzisiaj odwiedził.

To znaczy nie do końca MNIE odwiedził, tylko po prostu miał coś do załatwienia (czy jakoś tak…) i u mamy był. A że miał potem chwilę czasu, to postanowił mi trochę gitarę pozawracać…

Połaziliśmy, pogadaliśmy, pojechał…

Aha, i jeszcze wymieniliśmy się dzwonkami w telefonach…

W jakich warunkach ja muszę pracować…

Jak już kiedyś pisałem, czasami zdarza mi się ustrzelić dość ciekawy detal, więc postanowiłem “pójść dalej tym tropem”. O to, co wczoraj udało mi się zrobić w pracy:

A jak już tak przy testach byłem, to postanowiłem przy okazji wypróbować wbudowany w mój SE W610i program o wdzięcznej nazwie PhotoDJ(TM) i jego opcję “Efekty”.

Na początek NEGATYW:

Dalej KOMIKS:

SZRON NA SZYBIE (też se nazwę wymyślili… ):

I na koniec OBRAZ:

Podoba się?

Lubię czasami nie wracać po pracy na obiad do domu, tylko zjeść coś na mieście. Chociażby w barze IKARUS na dworcu PKS.

Przydałaby się do tego jeszcze jakaś zupka (polecam kapuśniak – IDEALNY !), ale akurat już nie było.

Niby nic wielkiego a jednak inaczej smakuje…

Czas: Dzisiaj, godzina 08:55;

Miejsce: Skrzyżowanie Łostowickiej i Pana Tadeusza;

Czyli tutaj (nie sugerujcie się fotami – nie były robione podczas zdarzenia, tylko po południu, jak już z pracy wracałem):

Idę ja sobie do pracy i, jak zwykle w tym miejscu, patrzę w lewo, czy przypadkiem jakiś kretyn nie jedzie z góry. Robię tak ze względu na to, że przeważnie taki właśnie kretyn nie zatrzymuje się przed przejściem dla pieszych, tylko dojeżdża do samej Łostowickiej. Tak było i dziś.

Stoję przed samym wejściem na pasy i się rozglądam. Nagle w góry wyjeżdża sobie bordowy mercedes i zatrzymuje się centralnie przede mną. Mało tego – jak już się tu zatrzymał, to powinien przynajmniej spojrzeć w obie strony (czyli w tym przypadku – w lewo, czy ktoś nie jedzie z kierunku cmentarza i w prawo, czy nikt nie jedzie (lub idzie) od strony ul. Kartuskiej). Spojrzał tylko w lewo…

Ja w tej sytuacji (widząc, że kilka samochodów z góry jedzie) postanowiłem, że przejdę mu przed maską i pokażę, by się w głowę pier… stuknął pajac jeden. Nie zdążyłem…

W momencie, gdy byłem w połowie drogi, ten oszołom ruszył i mało mnie nie zabrał ze sobą na masce. Całe szczęście, że nie ruszył zbyt szybko, bo nie wiem, co by ze mną było. A tak trzasnąłem mu rękami po masce i krzyknąłem coś w stylu “Jak jeździsz cymbale!!! Kto Ci prawo jazdy dał???”

Widziałem (nie słyszałem, bo miałem słuchawki w uszach), jak coś tam do mnie gadał. Kiwał głową w przepraszającym geście, ale ja i tak go nie słuchałem, bo nie byłem w stanie. Machnąłem mu jeszcze kilka razy ręką, pokazałem za kogo go uważam i poszedłem do pracy. Przyszła mi jeszcze do głowy myśl, by się wrócić i mu parę kopów na drzwi zasadzić, ale stwierdziłem, że nie ma to sensu (bo by mnie potem noga bolała, czy coś…)

A jak już jestem przy Łostowickiej, to chciałbym się zapytać Szanownych Włodarzy Naszego Kochanego Miasta, czy zrobią coś w końcu z “kierowcami”, którzy PERMANENTNIE jadąc z Moreny, przecinają ul. Kartuską i skręcają w lewo w ul. Struga pomimo, że kilka metrów przed skrzyżowaniem jest znak ZAKAZ SKRĘTU W LEWO !!! ?

Czasami (czytaj “bardzo rzadko”) widuję tam w krzaczorach schowany radiowóz policyjny, który ściga tych, którym się nie chce “zrobić pętli” na placu przed sklepem SONIA, by dopiero w Struga wjechać. Ale to się zdarza tak rzadko, że praktycznie można powiedzieć, że NIC się w tej sprawie nie dzieje!

Reasumując – KRETYNÓW drogowych nie brakuje! Uważam, że niektórym, to się powinno prawa jazdy dożywotnio zabierać, bo nie mają pojęcia o ruchu drogowym i w głębokim poważaniu mają to, że NIE SĄ jedynymi użytkownikami dróg.

A tak w ogóle, to zastanawiam się, co za kretyn postawił ten znak STOP w połowie zakrętu???

Przecież, gdyby znak stał przed (dla tych, co zjeżdżają z Pana Tadeusza) pasami i jeszcze dodatkowo jakby namalować linię przerywaną (zmuszającą do zatrzymania przed STOPem), to problem by znikł (przynajmniej teoretycznie…). Tym bardziej, że widać, że niedawno byli tu z farbą i malowali…

LUDZIE !!! PROSZĘ JA WAS !!! UŻYWAJCIE MÓZGU !!!

Chciałby ktoś wiedzieć, czym się zajmuję w pracy? Między innymi tym:

Wydarzyło się dzisiaj, na plaży, na Przymorzu, między wejściami 57 a 58. Była to impreza o nazwie II Międzynarodowy Gdański Plener Rzeźby z Piasku
„Wielcy Gdańszczanie”. Od ponad tygodnia rzeźbiarze przygotowywali te dzieła. Oto efekty ich pracy:

Fizyk i inżynier DANIEL FAHRENHEIT (ten od tej “innej” skali… ):

W latach 1763-1767 burmistrz Gdańska DANIEL GRALATH (ten, co ufundował Wielką Aleję (dziś Al. Zwycięstwa) w Gdańsku):

Malarz DANIEL CHODOWIECKI:

Filozof ARTHUR SCHOPENHAUER:

Geograf FILIP CLÜVER:

Przyrodnik GUSTAV RADDE (przyznaję się bez bicia, że pierwszy raz słyszę to nazwisko…):

Astronom, odkrywca, piwowar (za to ostatnie lubię go najbardziej… ) JAN HEWELIUSZ:

Pisarz GÜNTER GRASS (wiadomo “Blaszany bębenek” itd…):

I były prezydent RP LECH WAŁĘSA (dla niektórych TW “BOLEK”…) :

A wszystkiego pilnowały dwa wielkie lwy. Oczywiście gdańskie…

Generalnie bardzo mi się podobało. Było to lepiej zorganizowane, niż w zeszłym roku (zresztą pisałem o tym na swoim poprzednim blogu). Można było bliżej podejść i – co się z tym wiąże – lepiej podziwiać efekty pracy rzeźbiarzy. Osobiście jestem pełen podziwu dla ich twórczości.

A teraz offtop – pewnie słyszeliście o tragicznej śmierci profesora Geremka. Wielka strata dla Polski… Wielka strata dla Europy… Nie ma sprawiedliwości na świecie…

Sprawa może nie jest zbyt istotna, ale tak jakoś mi nie daje spokoju. Kilka dni temu jeden z tabloidów na swoich łamach przedstawił artykuł o tym, jak w jednej z sopockich restauracji miała miejsce bójka, w której brał udział nasz bokser Dariusz Michalczewski. Jest wiele wersji tego wydarzenia, ale akurat nie na tym chciałem się skupić.

Chodzi mi o to, jak niektórzy odnoszą się do tego wydarzenia. Są na przykład opinie, że Darek, jako zawodowy bokser, nie powinien “nadużywać swoich zdolności zawodowych” podczas takich sytuacji. Bo “przecież zawodowo bije ludzi, wie jak to robić, by było to skuteczne” itd. Czyli co? Miał się podłożyć? Miał dać się pobić?

Albo inaczej – czy zwykłemu (w sensie nie-bokserowi) człowiekowi, podczas ataku na swoją osobę, wolno się bronić tak, jak potrafi a bokserowi, ze względu na swoje umiejętności, nie wolno? Paranoja jakaś…

Szlag mnie trafia.

Tak mi przyszły teraz do głowy inne zawody. No bo wyobraźmy sobie sytuację, gdy np. lekarz (czy chociaż sanitariusz), po godzinach swojej pracy, jedzie samochodem i widzi dość groźny wypadek. Zatrzymuje się w pobliżu, widzi co się stało, widzi że są poszkodowani, potrzebujący natychmiastowej pomocy. I co teraz? Ma im pomóc? Przecież nie jest w pracy…!

Albo na przykład mechanik samochodowy, który wraca po pracy do domu i widzi inny samochód stojący na poboczu. Kierowca woła go i prosi o pomoc. I co dalej? Czy mechanik może zakazać rękawy i korzystając ze swojej fachowej i praktycznej wiedzy, próbować uruchomić silnik? Przecież nie jest w pracy…!

I tak dalej i tak dalej… Można by tak wymieniać różne zawody, ale przecież to nie tędy droga, prawda…?

Reasumując – uważam, że pan Michalczewski nic złego nie zrobił a po prostu zachował się tak, jak powinien każdy w takiej sytuacji. On i jego towarzysze znaleźli się w sytuacji zagrożenia, więc trzeba było temu zagrożeniu przeciwdziałać i unieszkodliwić agresorów.

A że atakujący trafili na zawodowego boksera, to akurat ich pech. Następnym razem bardziej się zastanowią, kogo atakują. I tak powinni się cieszyć, bo z tego, co się orientuję, to akurat pan Darek jest jednym ze spokojniejszych przedstawicieli tej profesji. Nie chciałbym tu nikogo oczerniać, ale coś mi mówi, że gdyby takie coś spotkało Andrzeja Gołotę, to skończyłoby się to dużo gorzej. Dla agresorów oczywiście…

Zajrzałem ostatnio na plac budowy stadionu. Jakoś tak się do roboty ekipa wzięła. Widok z wiaduktu na ul. Uczniowskiej:

Dla porównania – widok z dnia 17.06.2007:

Teren już prawie cały (na moje oko – tak gdzieś na… 70%) zaorany. Widok od strony ul. Marynarki Polskiej:

Nie wiem, ale po takim widoku, jakoś tak bardziej optymistycznie zacząłem na to patrzeć…

Oby się udały te mistrzostwa. Cała Europa niedawno zobaczyła, że mamy najlepszych kibiców, to niech teraz zobaczy, że potrafimy też zorganizować tak dużą imprezę. I już nie jest ważne, czy Polska zorganizuje je wspólnie z Ukrainą, czy będzie zmuszona zrobić to sama. Chociaż osobiście jestem za wspólną organizacją.

Nie mam ostatnio pomysłów na to, by cokolwiek napisać… Jakby wena mnie opuściła, czy inna cholera… Doła jakiegoś mam… Mam nadzieję, że ten stan nie potrwa zbyt długo…

Takie oto “cuś” od jakiegoś czasu stoi przy wejściu na wystawę “DROGI DO WOLNOŚCI”:

Ot tak z nudów sobie niedawno strzeliłem.

A w ogóle, to ostatnio czuję wokół siebie jakąś taką dziwną pustkę…

Oj działo się, działo przez te ostatnie dni… Trochę kraju “zwiedziłem”. Ale po kolei.

Zaczęło się we wtorek 27 maja, gdy z Grześkiem o 21:17 pociągiem wyruszyliśmy do Chorzowa na koncert Metalliki. Dość męcząca to podróż była. Około 10-11 godzin w pełnym przedziale (zresztą korytarze też były zapchane…). Ale jakoś poszło.

W Katowicach byliśmy około 8:00. Na miejscu przywitała nas regionalna kapela trębaczy :

Potem pojechaliśmy na stadion, by zobaczyć, “co i jak”:

Mieliśmy mnóstwo czasu (koncert zaczynał się o 19:30 a Metallica wchodziła dopiero o 21:00), więc trzeba było coś z tym czasem zrobić.

Zajrzeliśmy więc do SILESIA CITY CENTER:

I pod spodek (szczerze mówiąc myślałem, że jest większy…):

Grzesiek chciał jechać do Pyskowic, zobaczyć skansen ze starymi lokomotywami, więc pojechaliśmy. Dość długo jechaliśmy (ponad godzinę). Na miejscu tubylcy nas źle pokierowali i szliśmy piechotą dość spory kawał drogi. No ale jakoś szczęśliwie dotarliśmy na miejsce.

Tam spotkaliśmy pewnego pana, który się tym wszystkim “opiekował”. Jak się później okazało, to jakiś obcokrajowiec był i prawie nic po polsku nie mówił. Całe szczęście, że ja trochę (a nawet bardzo trochę…) po angielsku umiem, więc jakoś się dogadaliśmy.

Porobiłem więcej zdjęć, ale po prostu najzwyczajniej w świecie mi nie powychodziły.

W drodze powrotnej Gliwice – Teatr im. Stanisława Wyspiańskiego:

I z powrotem Katowice – pomnik Powstańców Śląskich:

Ponownie SILESIA i jakieś stare górnicze maszyny:

No i w końcu na stadionie (około 19:30, grało Machine Head).

O 21:00 wyszła Metallica. Super koncert! Zagrali tylko stare kawałki. Poniżej krótki filmik dla fanów – 30-sekundowy fragment “Ride The Lightning”:

Pod TYM LINKIEM znajdziecie wiele innych krótkich filmików z tego koncertu. Jakość niektórych (w tym oczywiście mojego…) nie powala, ale kogo to obchodzi, prawda…?

Po koncercie trzeba było dość szybko na dworzec do Katowic śmigać, bo o 00:50 mieliśmy PKS do Warszawy. Połowę drogi na dworzec pokonaliśmy niestety pieszo (a raczej biegiem), bo wszystkie tramwaje były zapchane po brzegi. Dopiero później udało nam się do jednego wepchnąć. Potem było trochę czekania aż w końcu ruszyliśmy w kierunku stolicy.

Tam mieliśmy godzinę przerwy, więc trzeba było coś zjeść. Przy Dworcu Zachodnim bardzo niemiła pani (a raczej głupia małolata) wkurzyła mnie bardzo, sprzedając mi miękkiego hamburgera z jakimś dziwnym sosem, chociaż prosiłem ze dwa razy, by był tylko z ketchupem. Ale nic, nie miałem siły ani tym bardziej chęci na kłótnie, więc jakoś go przełknąłem. Na odchodne powiedziałem jej tylko, że moja noga więcej w tym lokalu nie postanie. I żadnego z moich znajomych też.

Kilka minut po 7:00 wyruszyliśmy w końcu do Gdańska:

Chciałem uchwycić brudasa, ale się schował za wieżowcem.

Po drodze mieliśmy kilka przystanków, by “rozprostować kości”.

W Gdańsku fajnie nam się trafiło, bo jeden pan z autobusu chciał się do Bazy Promowej dostać, więc się z nim wpakowaliśmy do taksówki, która nas pod sam dom podwiozła.

No i to by było na tyle, jeśli chodzi o wyprawę na Śląsk. Ale to nie koniec atrakcji.

W piątek, gdy byłem w pracy, zadzwoniła Magda i poinformowała mnie, że się z Tomkiem i z Kubą na weekend do Przywidza wybierają i zapytała, czy bym się z nimi nie wybrał. Co, jak co, ale takich rzeczy, to mi dwa razy nie trzeba powtarzać… A jeszcze się fajnie złożyło, bo po pracy kuzyn na weekend na działkę jechał. A że Przywidz był mu po drodze, więc mnie podwiózł.

A nad jeziorem, jak to nad jeziorem…

Pełny relaks…

Ogólnie było tak gorąco, że praktycznie całe dnie spędzaliśmy albo przy grillu albo na rowerze wodnym lub też po prostu na małej plaży przy jeziorze. No i byłem też z Tomkiem na rybach wieczorem (niestety nic nie złapał…).

No ale niestety życie jest brutalne i musiał przyjść kiedyś czas, że trzeba było się do domu zwijać. Więc jeszcze jedno spojrzenie na jezioro:

Fajnie było, ale się skończyło. Trudno, co zrobić…

… jak jeden dzień… Chociaż niekoniecznie. Ale nieważne. Nie o tym chciałem.

20 lat temu (a właściwie, to 19) powstał ostatni film z serii przygód Indiany Jonesa – “Indiana Jones i ostatnia krucjata”. A ja wczoraj byłem w kinie na najnowszej części – “Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”. Powiem tak – film może i był fajny, może i tworzył jakąś integralną całość z poprzednimi częściami, ale ogólnie nie byłem zadowolony. To znaczy film jako film był nawet dobry, ale powiem szczerze, że za 20 zeta (na cenę składał się bilet i paczka nowych Tic Tac’ów – Melon Mix… ) spodziewałem się czegoś lepszego. Co prawda kilka dni temu widziałem kawałek wywiadu z Harrisonem Fordem, w którym mówił, że starali się ograniczyć do niezbędnego minimum wstawianie efektów specjalnych (i nawet dało się to zauważyć), ale jakoś tak po prostu mi się nie podobał. No ale nie będę Wam przecież teraz filmu opowiadał – musicie (tzn. jeśli zechcecie) obejrzeć go i sami ocenić. Ode mnie tylko taka mała rada – nie idźcie do kina. Poczekajcie aż będzie na DVD w wypożyczalniach albo ściągnijcie sobie gdzieś piracką wersję (z tym drugim, to oczywiście żartuję…).

Druga część wpisu, to 20-lecie zespołu Big Cyc w Gdańsku na Targu Węglowym. I tutaj kilka fotek (dzisiaj trochę mniejsze, niż zwykle – bo TAK ):

Na początku pojawił się Kabaret “Neo-Nówka” z Wrocławia (pozdrowienia dla koleżanki Grażki):

Później legendarny Oddział Zamknięty (trochę za długo grali…):

Po nich krótki acz treściwy (jak zawsze zresztą…) występ dał Jarek Janiszewski z Czarno – Czarnych:

Aż wreszcie kilka minut przed 22:30 na scenie pojawili się szanowni jubilaci:

A całość prowadził nie kto inny, jak nasz lokalny konferansjer Paweł “Konjo” Konnak:

Ogólnie koncert bardzo dobry (jak każdy z udziałem Big Cyca…). Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała, to kilka grupek rozentuzjazmowanych młodych kibiców gdańskiej Lechii, którzy po powrocie z wygranego meczu ze Stalą Stalową Wolą (2:0) postanowili się trochę (???) powydzierać. Oczywiście też cieszę się z tej wygranej, ale ludzie! Dajcie spokój! Trochę umiaru! Kiedy jest mecz i są emocje sportowe, to krzyczymy “Lechia do boju” itp. a kiedy koncert, to krzyczymy coś innego a nie na odwrót.

Przeszkadzało mi to tak bardzo, że nie doczekałem do końca koncertu i o 23:25 wsiadłem w tramwaj i pojechałem do domu.

Jako, że czasami (czytaj – BARDZO RZADKO…) udaje mi się zrobić w miarę dobre zdjęcie jakichś detali, postanowiłem stworzyć nową kategorię – detale. Będę w niej umieszczał właśnie takie zdjęcia. Dzisiaj na przykład strzeliłem liścia.

Nieskromnie powiem, iż mam nadzieję, że nie tylko mnie się podoba…

W zeszłym roku byłem w Gdyni na Skwerze Kościuszki a w tym roku miałem bliżej, bo w Gdańsku na ul. Długiej (chociaż słyszałem, że w Gdyni też będzie…). Oto “wynik” mojej “wycieczki”:

Alfa Romeo 159 Distinctive 1,9 16V JTDm 150 KM:

Audi A6 3,0 TDI:

Chevrolet Aveo:

Chrysler Grand Voyager LX 2,8 CRD:

Fiat 500 Lounge 1,3 16v Multijet:

Fiat Bravo SPORT 1,9 Mjet 16v 150 KM:

Fiat Linea Dynamic 1,4 T-jet 120 KM:

Ford Mondeo Titanium 2,0 TDCi 140 KM:

Ford Ranger Limited TDCi 143 KM:

Ford Thunderbird V8 5,0 L 245 KM z 1960 roku – jedyny zabytek na tej wystawie:

Hummer H2 V8:

Lancia Musa Platino 1,3 Multijet 90 KM:

Lexus RX 350:

A propos Lexusów – dobrze się rozglądałem i niestety Sharon Stone nie widziałem. A podobno przyleciała do Polski, by właśnie nowego Lexusa promować…

Mazda BT-50:

Mazda MX-5:

Mazda RX-8 1,3 MZR 231 KM KURO:

Mercedes-Benz C 220 CDI:

Peugeot 4007:

Saab 93 Aero TTiD:

Skoda Roomster (brzydactwo…):

Volvo XC70 D5 185 KM:

I na koniec najlepsze. Pojazd z napędem 1 konia niemechanicznego :

Ogólnie mówiąc, to nie wiem, czy mi się podobało. Myślałem, że będzie więcej “staroci”…

Jako, że ostatnio nic nie pisałem oraz dlatego, że się mnie ostatnio kolega Marek pytał, co z moją kolejką, zamieszczam fotkę lokomotywy przy magazynie. Jakaś taka fajna mi wyszła…

A jako zapowiedź (i nie będę ukrywał, że również dla zachęty… ) powiem, że mamy jeszcze w planach postawić lokomotywownię i stację paliw. A jak się “rozkręcimy”, to pewnie jeszcze coś.

I potem jeszcze coś…

I potem jeszcze coś…

Jako, że minęło trochę czasu, postanowiłem zrobić taki właśnie przegląd. Właściwie, to generalnie nic wielkiego się nie wydarzyło, ale jednak coś tam Wam streszczę. Więc tak:

We czwartek, 24 kwietnia, był tzw. “dzień jak co dzień” – pobudka rano, praca, powrót do domu, obiad, sprawy codzienne, spacer z psem i wieczorem do wyrka i spać.

W piątek skończyłem wcześniej, więc miałem czas (i chęci), by pojechać (oczywiście rowerem) zobaczyć, jak przebiega budowa stadionu.

Ogólnie mówiąc – kicha. Ale póki co, jeszcze się nie niepokoję. Powtarzam – PÓKI CO, JESZCZE !!!

Sobotę spędziłem ogólnie w domu. Wieczorkiem tylko się do Brzeźna na budy z kumplem wybrałem.

W niedzielę grill z przyjaciółmi. Oczywiście PONGO w roli głównej.

W poniedziałek znów nic ciekawego.

We wtorek, jadąc do pracy, niechcący wsiadłem w 8 zamiast w 10 i musiałem przy dworcu wysiąść. Po drugiej stronie ulicy, na przystanku, jeden z panów postanowił wypocząć.

Nawet sobie napój energetyzujący obok postawił… A swoją drogą ciekawe, gdzie była Straż Miejska (z reguły w tym rejonie jest ich pełno).

O środzie nie napiszę, bo znów nic ciekawego.

Z kolei czwartek, to głównie zabawa kolejką.

To “rozbielenie” po prawej, to miało tak być. A właściwie, to chciałem zrobić dobrze a wyszło jeszcze lepiej (więc jestem podwójnie zadowolony).

Wybrałem się też na krótki spacer, popodziwiać nasze barwy narodowe.

Oraz brzeźnieńską plażę (z widokiem na Nowy Port).

Piątek – Sopot, fontanna przy molo.

Sobota – Wyspa Ołowianka, widok na Targ Rybny.

No a dzisiaj, to mi się nie chce nic pisać (prócz tego wpisu). Powoli szykuję się do nadchodzącego tygodnia. Jest ktoś chętny, by pójść za mnie jutro do pracy?

Cisza, spokój…

Nic się nie dzieje…

Żyć, nie umierać…

A teraz będę się chwalił. To robiłem ja:

Prace przy budowie kolejki idą pełną parą.

Ci panowie noszą ciężkie szyny:

Tutaj każdy wie, co ma robić:

A wszystkiemu z boku przygląda się bacznie pan kierownik:

Ostatnio zdałem sobie sprawę z pewnego “zjawiska”. Zjawiska, które określiłem umownie mianem “znajomi z widzenia”. Zdałem sobie sprawę, że jest to zjawisko dość powszechne i że każdy z nas ma takich znajomych. Podam “moje” przykłady:

Są znajomi, których zna się tylko na podstawie tego, jakim samochodem jeżdżą. Jednym z takich samochodów jest dla mnie na przykład niebieski Mercedes z dużą kabiną na 5 osób, ale z tzw. paką z tyłu. Ale do czego zmierzam – idąc do pracy, widząc ten samochód, zawsze odruchowo podnoszę rękę na “siemanko”, bo wiem, że jadą znajomi z zakładu obok. Paradoks polega na tym, że gdybym zobaczył tych samych znajomych, w tym samym miejscu, ale bez niebieskiego Mercedesa, tylko idących pieszo, to gwarantuję, że dopóki choć jeden z nich by się nie odezwał do mnie, ja bym po prostu ich nie poznał. Ja ich bezpośrednio nie znam. Znam za to samochód, którym jeżdżą.

Albo inna sytuacja – Idąc do pracy zaglądam do zakładu pana Jurka. Przeważnie jest tam kilka osób (pan Jurek, pracownicy itd.). Ale czasami się zdarza, że są tam też różni pana Jurka znajomi. Z nimi też zdarza mi się rozmawiać – jak to wśród ludzi. Ale kim oni są? Jak się nazywają? Nie wiem. Wiem o nich tylko tyle, że są znajomymi pana Jurka.

Są też znajomi tzw. telefoniczni. Jako przykład mogę podać panią Wandę, która z racji wykonywanego zawodu, czasami do mnie służbowo dzwoni w pewnej sprawie. Pani Wandy osobiście nie znam, ale mogę powiedzieć, że jest moją jakąś tam znajomą.

Kolejny przykład (taki najbardziej “na czasie”), to znajomi “naszo-klasowi”. Ja mam tam aktualnie wpisanych 154 znajomych. Są tam oczywiście członkowie mojej rodziny (bliższej lub dalszej), znajomi ze szkół, sąsiedzi, znajomi z forum, koledzy i koleżanki z dawnych lat itd. Z większością z tych osób nie utrzymuję jednak zbyt dużego kontaktu, dlatego, że… no właśnie… dlaczego? Przecież znam te osoby.

Wszystkie “rodzaje” znajomych już wymieniłem? Może Wy znacie jeszcze jakieś ciekawe przykłady znajomych…?

Zachęcony reklamą wystawy Harleyów w Galerii Bałtyckiej , postanowiłem się tam wybrać. Oczywiście z Grześkiem, bo samemu by mi się nie chciało… . Oto, co ustrzeliłem:

Jakiś chopper (nie znam się…).

Dość ciekawe były scenerie, na tle których motory stały.

W foceniu trochę (???) przeszkadzały belki tworzące “zagrody”.

Ten Indian mnie rozwalił. Miał słomiano-skórzany “fotel” po prawej stronie.

Kolejny chopper.

Ten to jakiś wyścigowy chyba…

Chopper ze złotymi elementami.

Policja.

Dwa wojskowe.

Kolejna “wyścigówka”.

Ogólnie, to jestem zadowolony z tego “wypadu”. Dobrze, że nie zrobili tej wystawy w jakimś jednym, wydzielonym miejscu, tylko tak porozstawiali te motory po pasażu na poziomie “-1″. Myślę, że gdyby stały gdzieś razem “w kupie”, to ciężko by było jakieś zdjęcia porobić (ludzie by łazili pomiędzy maszynami itd…).

Taki oto widok z okna miałem przez ostatnie 3 dni (czy tam 2 i pół dnia…):

Po co ja tam byłem? Nie wiem. Chyba tylko po to, by posłuchać jakichś durnych wykładów, zmarnować 4 naboje do P-83, zjeść na koszt armii i dostać nieco ponad 200zł. Innych, w miarę sensownych powodów nie znajduję…

Postanowiłem stworzyć tę kategorię, by umieszczać w niej zdjęcia z postępu prac przy budowie Baltic Areny. Będę też tutaj wyrażał swoje opinie na ten temat (Jak ja to widzę? Jakie wnioski wyciągam? Czy moim zdaniem zdążą? Czy nie zdążą? I takie tam…).

OK. Więc na początek zdjęcie z wczoraj (godzina 13:26):

Nie widać, by się coś działo. Później się dowiedziałem, że coś tam jednak było. Więcej możecie poczytać choćby w artykule MMTrójmiasto.pl “Dziennikarze i złomiarze, czyli ruch na budowie Baltic Areny [wideo+foto]“

To na razie tyle, jeśli chodzi o stadion…

Aha, obiecałem sobie, że jak się zrobi cieplej i będę do roboty na rowerze śmigał, to co jakiś czas, po drodze będę skręcał w Uczniowską i zajeżdżał w to samo miejsce na most i będę cykał zdjęcie z budowy. Taką swoją własną fotodokumentację stworzę. A co? Wolno mi

Taki oto filmik dzisiaj z bratem popełniłem:

Całość nakręcona dwoma telefonami (Sony Ericsson K550 oraz W610i), zmontowana przy pomocy wbudowanego w nie programu VideoDJ.

No to teeeeraz się zacznie filmowanie…